و درین لحظه که دل

و درین لحظه که دل
به تمنای تو دارد آواز
ذهن من می خواهد کاغذ را
بوسه باران بکند با واژه
ذهن ِ من آشفته ست
دست هایم بی تاب
چشمهایم خسته
و دلم می خواهد
مثل باران بشوم از گریه
و بخوابم لب ابر
و نسیمی از عشق
بوزد بر تن من
برسم سوی تنت
و تمام نفسم با نفست آمیزد
دل من می خواهد
بنویسم از تو،
نفست در نفسم نیست ولی
دست هایم تنها
و نگاهم خیس ست
مهربان ،می دانم
که چه اندازه دلت تنگ من ست
بشکن بغضت را
و در آن غربت تلخ
با من اشک بریز
و بدان
تو چنان پاک و عزیزی در من
که شبی نیست دعایت نکنم
من تو را واژه نمی یابم باز
تنها یک جمله
می نویسم سر ِ خط:
دوستت خواهم داشت.