پارت اول: دختری که از هیچچیز خبر نداشت
پارت اول: دختری که از هیچچیز خبر نداشت
۵ دی؛ روزی که قصه شروع شد...
زمستان بود.
بیرون از پنجره هوا سرد بود و خیابانها حالوهوای روزهای آخر پاییز رو پشت سر گذاشته بودن.
داخل بیمارستان، خانوادهای منتظر به دنیا اومدن دختر کوچولوشون بودن.
ساعتها انتظار گذشته بود.
بالاخره صدای گریهی نوزادی توی راهروی بیمارستان پیچید.
دختر بود.
دختری که قرار بود اسمش الیکا باشه.
پرستار با لبخند گفت:
ـ تبریک میگم، دخترتون به دنیا اومد.
پدر برای چند لحظه به نوزاد نگاه کرد. مادر خسته بود، اما با دیدن دخترش لبخند زد.
الیکا هنوز نمیدونست دنیا چه شکلیه.
نمیدونست آدمها گاهی همدیگه رو دوست دارن و گاهی با حرفهاشون دل همدیگه رو میشکنن.
نمیدونست قراره روزهایی داشته باشه که از ته دل بخنده و روزهایی که آرزو کنه همهچیز آروم باشه.
اون فقط یه نوزاد کوچولو بود که دستهاش رو مشت کرده بود و خوابیده بود.
اما قصهی زندگیاش از همون روز شروع شده بود.
چند ماه بعد...
الیکا کمکم بزرگتر میشد.
خونه همیشه پر از رفتوآمد نبود. بعضی روزها همهچیز عادی بود و بعضی روزها صدای بحث بزرگترها از اتاقها شنیده میشد.
الیکا هنوز معنی هیچکدوم از حرفها رو نمیفهمید.
اما یک شب، اتفاقی افتاد که بعدها تبدیل به یکی از سؤالهای بزرگ زندگیاش شد.
مادر و پدر دوباره درباره موضوعی بحث میکردن.
در همین حین تلفن خانه زنگ خورد.
مادر جواب داد.
چند ثانیه سکوت کرد و بعد با صدایی آهسته گفت:
ـ الان؟ بعد از این همه مدت؟
پدر سرش رو بالا آورد.
ـ کی بود؟
مادر جواب نداد.
فقط به الیکا که توی تخت کوچکش خوابیده بود نگاه کرد.
و تماس رو قطع کرد.
ادامه در کامنتا
۵ دی؛ روزی که قصه شروع شد...
زمستان بود.
بیرون از پنجره هوا سرد بود و خیابانها حالوهوای روزهای آخر پاییز رو پشت سر گذاشته بودن.
داخل بیمارستان، خانوادهای منتظر به دنیا اومدن دختر کوچولوشون بودن.
ساعتها انتظار گذشته بود.
بالاخره صدای گریهی نوزادی توی راهروی بیمارستان پیچید.
دختر بود.
دختری که قرار بود اسمش الیکا باشه.
پرستار با لبخند گفت:
ـ تبریک میگم، دخترتون به دنیا اومد.
پدر برای چند لحظه به نوزاد نگاه کرد. مادر خسته بود، اما با دیدن دخترش لبخند زد.
الیکا هنوز نمیدونست دنیا چه شکلیه.
نمیدونست آدمها گاهی همدیگه رو دوست دارن و گاهی با حرفهاشون دل همدیگه رو میشکنن.
نمیدونست قراره روزهایی داشته باشه که از ته دل بخنده و روزهایی که آرزو کنه همهچیز آروم باشه.
اون فقط یه نوزاد کوچولو بود که دستهاش رو مشت کرده بود و خوابیده بود.
اما قصهی زندگیاش از همون روز شروع شده بود.
چند ماه بعد...
الیکا کمکم بزرگتر میشد.
خونه همیشه پر از رفتوآمد نبود. بعضی روزها همهچیز عادی بود و بعضی روزها صدای بحث بزرگترها از اتاقها شنیده میشد.
الیکا هنوز معنی هیچکدوم از حرفها رو نمیفهمید.
اما یک شب، اتفاقی افتاد که بعدها تبدیل به یکی از سؤالهای بزرگ زندگیاش شد.
مادر و پدر دوباره درباره موضوعی بحث میکردن.
در همین حین تلفن خانه زنگ خورد.
مادر جواب داد.
چند ثانیه سکوت کرد و بعد با صدایی آهسته گفت:
ـ الان؟ بعد از این همه مدت؟
پدر سرش رو بالا آورد.
ـ کی بود؟
مادر جواب نداد.
فقط به الیکا که توی تخت کوچکش خوابیده بود نگاه کرد.
و تماس رو قطع کرد.
ادامه در کامنتا
- ۶۷
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط