سهسالگی الیکا...
سهسالگی الیکا...
سه سال از روزی که الیکا به دنیا اومده بود میگذشت.
دختر کوچولویی با موهای تیره، چشمهای کنجکاو و کلی سؤال که هنوز نمیتونست همهشون رو به زبون بیاره.
اون روز مثل همیشه توی اتاقش با عروسکهاش بازی میکرد.
صدای خندهاش توی خونه پیچیده بود تا اینکه صدای بلند پدرش از پذیرایی اومد.
ـ من دیگه نمیخوام درباره این موضوع حرف بزنم!
مادر جواب داد:
ـ پس کی میخوای حرف بزنی؟ فکر کردی میتونیم تا ابد همینطوری ادامه بدیم؟
الیکا عروسکش رو کنار گذاشت.
از اتاق بیرون اومد و پشت دیوار ایستاد.
پدرش متوجه حضورش شد.
ـ الیکا؟ چرا اینجایی؟
دختر کوچولو با صدای آرومی گفت:
ـ بابا... چرا دعوا میکنین؟پارت دوم: اولین خاطرهای که از یادم نرفت
سهسالگی الیکا..
مادر سریع جلو اومد، خم شد و موهای دخترش رو نوازش کرد.
ـ چیزی نیست عزیزم، برو عروسکت رو بیار.
الیکا برگشت، اما قبل از اینکه وارد اتاق بشه، صدای مادرش رو شنید:
ـ اون بچه نباید چیزی بفهمه.
چند ساعت بعد...
مادر توی آشپزخونه بود و پدر از خونه بیرون رفته بود.
الیکا کنار مادرش نشست و پرسید:
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ من بچه بدیام؟
مادر با تعجب برگشت.
ـ نه عزیز دلم! چرا همچین فکری میکنی؟
ـ پس چرا بابا همیشه ناراحته؟
مادر برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد الیکا رو بغل کرد و گفت:
ـ بعضی وقتا بزرگترها مشکلاتی دارن که ربطی به بچهها نداره.
الیکا چیزی نگفت.
اما اون شب برای اولین بار فهمید که خونه همیشه قرار نیست جای خنده باشه.
ساعت ۱۰ شب...
ادامه در کامنتا
سه سال از روزی که الیکا به دنیا اومده بود میگذشت.
دختر کوچولویی با موهای تیره، چشمهای کنجکاو و کلی سؤال که هنوز نمیتونست همهشون رو به زبون بیاره.
اون روز مثل همیشه توی اتاقش با عروسکهاش بازی میکرد.
صدای خندهاش توی خونه پیچیده بود تا اینکه صدای بلند پدرش از پذیرایی اومد.
ـ من دیگه نمیخوام درباره این موضوع حرف بزنم!
مادر جواب داد:
ـ پس کی میخوای حرف بزنی؟ فکر کردی میتونیم تا ابد همینطوری ادامه بدیم؟
الیکا عروسکش رو کنار گذاشت.
از اتاق بیرون اومد و پشت دیوار ایستاد.
پدرش متوجه حضورش شد.
ـ الیکا؟ چرا اینجایی؟
دختر کوچولو با صدای آرومی گفت:
ـ بابا... چرا دعوا میکنین؟پارت دوم: اولین خاطرهای که از یادم نرفت
سهسالگی الیکا..
مادر سریع جلو اومد، خم شد و موهای دخترش رو نوازش کرد.
ـ چیزی نیست عزیزم، برو عروسکت رو بیار.
الیکا برگشت، اما قبل از اینکه وارد اتاق بشه، صدای مادرش رو شنید:
ـ اون بچه نباید چیزی بفهمه.
چند ساعت بعد...
مادر توی آشپزخونه بود و پدر از خونه بیرون رفته بود.
الیکا کنار مادرش نشست و پرسید:
ـ مامان؟
ـ جانم؟
ـ من بچه بدیام؟
مادر با تعجب برگشت.
ـ نه عزیز دلم! چرا همچین فکری میکنی؟
ـ پس چرا بابا همیشه ناراحته؟
مادر برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد الیکا رو بغل کرد و گفت:
ـ بعضی وقتا بزرگترها مشکلاتی دارن که ربطی به بچهها نداره.
الیکا چیزی نگفت.
اما اون شب برای اولین بار فهمید که خونه همیشه قرار نیست جای خنده باشه.
ساعت ۱۰ شب...
ادامه در کامنتا
- ۷۴
- ۲۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط