کاش یه روز آدما بفهمن اینکه میتونن انگشتشونو بزنن رو صفحه

کاش یه روز آدما بفهمن اینکه میتونن انگشتشونو بزنن رو صفحه و احضارمون کنن و حرف بزنن دلیل نمیشه ما حتما جوابشونو بدیم،
همه زندگی واقعیشون براشون مهمتره تا آدمایی که مجازاً توی گوشی و لپ تاپشون میبینن.
اینکه بیان صد بار پیام بدن و بعضاً شاکی بشن اصلا مهم نیست؛
آدما وقتی حالش رو نداشته باشن حتی جواب طرف مقابلی که حی و حاضر جلوشون وایساده رو هم نمیدن، این که هیچ، خیلیا زیر مشت و لگد هم حاضر به حرف زدن نشدن.
پس انقدر پی گیر نباشیم،
یادمون نره ما حق نداریم کسی که نمیخواد رو مجبور کنیم...
اگر بخواد و براش مهم باشه جواب میده،
بلعکس، درسته که خیلی تلخ و ناراحت کنندس اما وقتی پیام میدیم و طرفمون ساعت ها ، بلکه روزها پیاممون رو نمیخونه یقین بدونین براش درصدی اهمیت نداریم،
فقط طفلکی توی رودربایسی بلاک کردن مونده. پیگیریمون رو
برای کسی که قدر و ارزششو میفهمه و مزاحمش نیستیم خرج کنیم.
#دلارام_انگورانی
دیدگاه ها (۱)

سلاح سرد(پارت24)

درباره ی سه رون و سو هیون

داشتم فکر میکردم.. واقعا چرا میگن کاش یکي دوسمون داشت

برادر سختگیر و وحشی من...

دلنوشته رمضانی یک دختر نوجوان باحجاب/ واسم عجیب بود که دخت...

𝐖𝐞 𝐒𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝𝐧'𝐭 𝐇𝐚𝐯𝐞 𝐌𝐞𝐭 𝐀𝐠𝐚𝐢𝐧...𝐁𝐮𝐭 𝐖𝐞 𝐃𝐢𝐝Season²PART¹(نایون+)...

خاطرات یک آرمی فصل ۵ پارت ۱۶از دید تهیونگزیرلب زمزمه میکنم: ...

فاصله یک لبخند تا جنون

فیک بی پایانپارت16دخترک حتی دیگه حوصله نداشت به چیزی فکر کنه...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط