(سناریو فرفره های انفجاری)(BL)
صدایِ بسته شدنِ در، مثلِ ضربه‌یِ پتکی سنگین، تویِ سرم پیچید. لوئی رفته بود، اما سایه‌یِ سنگین و مسمومش، مثلِ شبحی سرد، همونجا تویِ اتاقِ انتظار باقی مونده بود. اولین قدم‌هام به سمتِ راهرو، شبیه
راه رفتن تویِ باتلاق بود؛ پاهام به زمین چسبیده بودن و جمعیتِ اطراف، با هیاهو و تشویق‌هاشون، همه تویِ یه حبابِ شیشه‌ایِ مبهم و دوردست گیر افتاده بودن. فقط صدایِ خفه‌یِ دنیا ازش رد می‌شد.
می‌خواستم هر چه سریع‌تر از اونجا دور بشم. رفتم سمتِ پارک، از پله‌ها پایین اومدم و کنارِ درختی روبه‌رویِ ساحل نشستم. اونجا، مثلِ یه سگِ ولگرد، زار زدم (اوه، منظورم اینه که گریه کرد).
در همین حین، بقیه‌یِ مسابقه تموم شده بود و والت با اشتیاق به سمتِ اتاقِ انتظار دوید. در رو باز کرد و فریاد زد:
والت: «ا/ت جانننن!»
اما با دیدنِ صورتِ لویی که عینِ پدرسگ‌ها اونجا نشسته بود، ماتش زد.
(یعنی می‌خوام جرش بدم!)
والت: (با عصبانیت) «تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ا/ت کجاست؟»
لویی: (با خونسردیِ آزاردهنده‌ای) «آروم باش، والت. یه مکالمه‌یِ کوتاه داشتیم.»
والت: (با خشم) «لویی، تو واقعاً رویِ اعصابِ منی! پسرعمویِ منو اذیت کردی؟ دنبالِ مرگ می‌گردی؟ قسم می‌خورم اگه حتّی یه تارِ موش رو دست زده باشی…»
لویی: (با پوزخندی شیطانی) «شاید فقط یه درسِ کوچیک بهش دادم.»
همون لحظه، بقیه متوجهِ تنشِ بینشون شدن و خودشون رو رسوندن.
شو: (با لحنی قاطع) «بهتره بری بیرون. تا اوضاع رو از این بدتر نکردی.»
لویی: (با پوزخندی کمرنگ) «کارم تموم شده. دارم می‌رم. و با قدم‌هایِ سنجیده، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده، از اتاق خارج شد..»( پدرسگِ بی‌ملاحظه!)
دایگو: (با بدبینی) «نمی‌شه بهش اعتماد کرد. صد در صد یه غلطی کرده.»
رانتارو: (با تأسف) «چرا گذاشتیم بره؟ ما بیشتر بودیم، می‌تونستیم حالشو جا بیاریم!» (آرهههههه! منم موافقم!👊)
واکیا: (با صدایی که سعی می‌کرد خونسرد باشه) «برای اینکه از مسابقه اخراج بشیم، حتماً؟ بهتره دنبالِ ا/ت بگردیم.»
والت: (با قاطعیت) «آره! من با شو می‌ریم پارک رو بگردیم. توکو و نیکا، شما خونه رو چک کنین. دایگو و رانتارو، شما هم همین اطراف رو بگردین. حالا که همه اوکی شدیم، سریع! باید پیداش کنیم!»
ظهر بود و تو همچنان زیرِ درخت، غرقِ اشک بودی که صدایِ شو رو شنیدی. اما واکنشی نشون ندادی و زانوهات رو در آغوش گرفتی. ناگهان، دستی رو رویِ سرت احساس کردی. سرت رو بالا آوردی و دیدی شو اونجاست! (یاه یاه! بالاخره!)
شو: «چرا گریه می‌کنی؟ لویی باهات کاری کرده؟»
والت از دور صدا زد: «شو! تونستی پیداش کنی؟»
شو نمی‌خواست والت یا کسِ دیگه‌ای مزاحمِ تنهاییِ خودش با تو بشه.
شو: «پیداش نکردم. برو سمتِ زمینِ تمرین. منم الان میام!»
ا/ت: (با تعجب) «چرا بهش دروغ گفتی؟» (خاک بر سرت! تنهایی با شو مگه میشه بهتر از این! والت رو ول کن)
شو: «چون والت مثلِ بچه‌هاست، نمی‌دونه چطور رفتار کنه، مخصوصاً تو این موقعیت‌ها.»
ا/ت: (با اندوه) «لویی بهم گفت شماها فقط برایِ سرگرمی منو می‌خواید…. و من مسخره کرد بهم گفت پسردختر نما» (گریه ┐(´д`)┌)
شو: «هی هی، گریه نکن. لویی یه مریضِ روانیه.» (دستش رو دورِ کمرت حلقه کرد و به خودش نزدیک‌تر کرد و گونه‌هات رو نوازش کرد.) (جیغغغغ! چه رمانتیک!)
ا/ت: (با تردید) «نکن… تو هم مثلِ لویی، بارِ اول من تحقیر و مسخره کردی، حتی تهدیدم کردی.»
شو: «اون موقع نمی‌شناختمت و فکر می‌کردم می‌خوای از والت و بقیه سوءاستفاده کنی. اما الان می‌شناسمت. مهربونی و… احمق! تو که به خاطرِ حرفِ یه مریضِ روانی گریه می‌کنی؟ هنوزم نمی‌تونم باور کنم آدمی مثلِ تو، بوکسورِ حرفه‌ای باشه.»
ا/ت: (با کنجکاوی) «از کجا می‌دونستی؟»
شو: «والت دهن‌لق، همش از تو برام تعریف می‌کنه.»
ا/ت: (با صدایی که سعی می‌کرد قاطع باشه، اما بغض توش موج می‌زد) «من هرگز نمی‌ذارم کسی با من بدرفتاری کنه، اما وقتی به قیافه‌م توهین میشه، نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم. حس می‌کنم مثلِ بازنده‌ها می‌شم!»
شو: (با لحنی مهربان و اطمینان‌بخش) «تو بازنده نیستی! تو خواستنی هستی. همیشه باعث میشی همه به سمتت جذب بشن. لویی فقط حسوده، همین.»
ا/ت: (با چشمانی پر از اشک و تردید) «چرا نظرت در موردِ من عوض شد؟ تو قبلاً با من بدرفتاری کردی و از من خوشت نمی‌اومد. شاید تو هم می‌خوای منو مسخره کنی؟ شاید لویی درست می‌گفت، همه‌تون فقط می‌خواید منو برایِ سرگرمی داشته باشید؟»
(پسرک دیونه برو با شو حال کن بزنمش)
شو: (با قاطعیت و نگاهی عمیق) «اینطور نیست. اصلاً اینطور نیست.»
ا/ت: (با تلخی و ناامیدی) «خفه‌شو!»
شو دیگه نذاشت ا/ت حرف دیگه‌ای بزنه. محکم بغلش کرد و بوسید.
(اخیش بلاخره یکم رمانتیک بازی)
پایان
راه رفتن تویِ باتلاق بود؛ پاهام به زمین چسبیده بودن و جمعیتِ اطراف، با هیاهو و تشویق‌هاشون، همه تویِ یه حبابِ شیشه‌ایِ مبهم و دوردست گیر افتاده بودن. فقط صدایِ خفه‌یِ دنیا ازش رد می‌شد.
می‌خواستم هر چه سریع‌تر از اونجا دور بشم. رفتم سمتِ پارک، از پله‌ها پایین اومدم و کنارِ درختی روبه‌رویِ ساحل نشستم. اونجا، مثلِ یه سگِ ولگرد، زار زدم (اوه، منظورم اینه که گریه کرد).
در همین حین، بقیه‌یِ مسابقه تموم شده بود و والت با اشتیاق به سمتِ اتاقِ انتظار دوید. در رو باز کرد و فریاد زد:
والت: «ا/ت جانننن!»
اما با دیدنِ صورتِ لویی که عینِ پدرسگ‌ها اونجا نشسته بود، ماتش زد.
(یعنی می‌خوام جرش بدم!)
والت: (با عصبانیت) «تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ا/ت کجاست؟»
لویی: (با خونسردیِ آزاردهنده‌ای) «آروم باش، والت. یه مکالمه‌یِ کوتاه داشتیم.»
والت: (با خشم) «لویی، تو واقعاً رویِ اعصابِ منی! پسرعمویِ منو اذیت کردی؟ دنبالِ مرگ می‌گردی؟ قسم می‌خورم اگه حتّی یه تارِ موش رو دست زده باشی…»
لویی: (با پوزخندی شیطانی) «شاید فقط یه درسِ کوچیک بهش دادم.»
همون لحظه، بقیه متوجهِ تنشِ بینشون شدن و خودشون رو رسوندن.
شو: (با لحنی قاطع) «بهتره بری بیرون. تا اوضاع رو از این بدتر نکردی.»
لویی: (با پوزخندی کمرنگ) «کارم تموم شده. دارم می‌رم. و با قدم‌هایِ سنجیده، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده، از اتاق خارج شد..»( پدرسگِ بی‌ملاحظه!)
دایگو: (با بدبینی) «نمی‌شه بهش اعتماد کرد. صد در صد یه غلطی کرده.»
رانتارو: (با تأسف) «چرا گذاشتیم بره؟ ما بیشتر بودیم، می‌تونستیم حالشو جا بیاریم!» (آرهههههه! منم موافقم!👊)
واکیا: (با صدایی که سعی می‌کرد خونسرد باشه) «برای اینکه از مسابقه اخراج بشیم، حتماً؟ بهتره دنبالِ ا/ت بگردیم.»
والت: (با قاطعیت) «آره! من با شو می‌ریم پارک رو بگردیم. توکو و نیکا، شما خونه رو چک کنین. دایگو و رانتارو، شما هم همین اطراف رو بگردین. حالا که همه اوکی شدیم، سریع! باید پیداش کنیم!»
ظهر بود و تو همچنان زیرِ درخت، غرقِ اشک بودی که صدایِ شو رو شنیدی. اما واکنشی نشون ندادی و زانوهات رو در آغوش گرفتی. ناگهان، دستی رو رویِ سرت احساس کردی. سرت رو بالا آوردی و دیدی شو اونجاست! (یاه یاه! بالاخره!)
شو: «چرا گریه می‌کنی؟ لویی باهات کاری کرده؟»
والت از دور صدا زد: «شو! تونستی پیداش کنی؟»
شو نمی‌خواست والت یا کسِ دیگه‌ای مزاحمِ تنهاییِ خودش با تو بشه.
شو: «پیداش نکردم. برو سمتِ زمینِ تمرین. منم الان میام!»
ا/ت: (با تعجب) «چرا بهش دروغ گفتی؟» (خاک بر سرت! تنهایی با شو مگه میشه بهتر از این! والت رو ول کن)
شو: «چون والت مثلِ بچه‌هاست، نمی‌دونه چطور رفتار کنه، مخصوصاً تو این موقعیت‌ها.»
ا/ت: (با اندوه) «لویی بهم گفت شماها فقط برایِ سرگرمی منو می‌خواید…. و من مسخره کرد بهم گفت پسردختر نما» (گریه ┐(´д`)┌)
شو: «هی هی، گریه نکن. لویی یه مریضِ روانیه.» (دستش رو دورِ کمرت حلقه کرد و به خودش نزدیک‌تر کرد و گونه‌هات رو نوازش کرد.) (جیغغغغ! چه رمانتیک!)
ا/ت: (با تردید) «نکن… تو هم مثلِ لویی، بارِ اول من تحقیر و مسخره کردی، حتی تهدیدم کردی.»
شو: «اون موقع نمی‌شناختمت و فکر می‌کردم می‌خوای از والت و بقیه سوءاستفاده کنی. اما الان می‌شناسمت. مهربونی و… احمق! تو که به خاطرِ حرفِ یه مریضِ روانی گریه می‌کنی؟ هنوزم نمی‌تونم باور کنم آدمی مثلِ تو، بوکسورِ حرفه‌ای باشه.»
ا/ت: (با کنجکاوی) «از کجا می‌دونستی؟»
شو: «والت دهن‌لق، همش از تو برام تعریف می‌کنه.»
ا/ت: (با صدایی که سعی می‌کرد قاطع باشه، اما بغض توش موج می‌زد) «من هرگز نمی‌ذارم کسی با من بدرفتاری کنه، اما وقتی به قیافه‌م توهین میشه، نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم. حس می‌کنم مثلِ بازنده‌ها می‌شم!»
شو: (با لحنی مهربان و اطمینان‌بخش) «تو بازنده نیستی! تو خواستنی هستی. همیشه باعث میشی همه به سمتت جذب بشن. لویی فقط حسوده، همین.»
ا/ت: (با چشمانی پر از اشک و تردید) «چرا نظرت در موردِ من عوض شد؟ تو قبلاً با من بدرفتاری کردی و از من خوشت نمی‌اومد. شاید تو هم می‌خوای منو مسخره کنی؟ شاید لویی درست می‌گفت، همه‌تون فقط می‌خواید منو برایِ سرگرمی داشته باشید؟»
(پسرک دیونه برو با شو حال کن بزنمش)
شو: (با قاطعیت و نگاهی عمیق) «اینطور نیست. اصلاً اینطور نیست.»
ا/ت: (با تلخی و ناامیدی) «خفه‌شو!»
شو دیگه نذاشت ا/ت حرف دیگه‌ای بزنه. محکم بغلش کرد و بوسید.
(اخیش بلاخره یکم رمانتیک بازی)
پایان
- ۹.۱k
- ۲۶ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
