تو را بانو نامیده ام,

تو را بانو نامیده ام,
بسیارند از تو بلندتر،بلندتر،
بسیارند از تو زلال تر زلال تر،
بسیارند از تو زیباتر ، زیباتر.
اما بانو تویی.

از خیابان که میگذری,
نگاه کسی را به دنبال نمی کشانی,
کسی تاج بلورینت را نمی بیند،
کسی بر فرش سرخ زرین زیر پایت نگاهی نمی افکند,
و زمانی که پدیدار می شوی,
تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند,
در تن من.

زنگ ها آسمان را می لرزانند,
و سرودی جهان را پر می کند,
تنها تو و من,
تنها تو و من،عشق من،
به آن گوش می سپریم.

پابلو نرودا