.

.
.
مدتی بود لبم ، روزه ی لب های تو داشت.

روزه ی شهدِ لب ِ لعلِ مربای تو داشت.

چشم من ، تشنه ی آن چشمه ی نوشین تو بود.

دل نگو ، ذکرِ لبش ، نام مقفّای تو داشت.

قد تو سرو سِهی ، قامت تو قدّ قیام.

چه کسی ، قامت و روی و قد و بالای تو داشت.

عشق ، تعبیرِ قشنگی است برایم از تو.

ورنه ، کمتر سخنی بود که معنای تو داشت.

شهدِ شیرینِ لبت ، نوبه ی افطارم بود.

شبنم روی گلت ، عطر و مسمّای تو داشت.

جان گرفتم به نگاه تو و کردم افطار .

روزه ی عشقِ دلی را که تمنّای تو داشت....