مدتی بود لبم روزه ی لب های تو داشت

....
مدتی بود لبم ، روزه ی لب های تو داشت ...
روزه ی شهدِ لب ِ لعلِ مربای تو داشت ...

چشم من ، تشنه ی آن چشمه ی نوشین تو بود ...
دل نگو ، ذکرِ لبش ، نام مقفّای تو داشت ...

قد تو سرو سِهی ، قامت تو قدّ قیام ...
چه کسی ، قامت و روی و قد و بالای تو داشت ...

عشق ، تعبیرِ قشنگی است برایم از تو ...
ورنه ، کمتر سخنی بود که معنای تو داشت ...

شهدِ شیرینِ لبت ، نوبه ی افطارم بود ...
شبنم روی گلت ، عطر و مسمّای تو داشت ...

جان گرفتم به نگاه تو و کردم افطار ...
روزه ی عشقِ دلی را که تمنّای تو داشت ...
...