چقدر این روزها درک حال و هوای عاشورا عیان شده... چقدر این

چقدر این روزها درک حال و هوای عاشورا عیان شده... چقدر این روزها راحت تر میشه چشمها رو بست و محرم سال 61 هجری رو تصور کرد... وقتی بدن بی سر و بی دست و پای شهید حججی رو تشییع می کنیم چقدر بهتر میشه درک کرد قطعوه بالسیوف اِربا اِربا یعنی چی... شمشیر... سر... دست... پا... بدن... زخم... قطعه قطعه... چقدر این روزها میشه از ته دل زار بزنی وقتی نوحه خون میگه: جوانان بنی هاشم بیایید علی را بر در خیمه رسانید... با دیدن فیلم لحظه *خدا*حافظی شهید حججی با خانواده ش چقدر میشه عمیق حس کرد که امام حسین (ع) و عمه جان زینب و اهل خانواده علی اکبر (ع) چی کشیدن وقتی دیدن سرو رشیدشون داره به راهی میره که برگشت نداره... اصلا مقطع الاعضا یعنی چی؟ سر بالای نی یعنی چی؟ بی دست و پا شدن یعنی چی؟ چقدر شبیهند به هم، علی اکبر حسین (ع) و شهید محسن حججی... برای مایی که تا چشم باز کردیم جنگ تموم شده بود، برای اون دهه 70 و 80 ها... برای اونایی که غرق ظاهر دنیان، شهید حججی یه حجت شد تا درک کنیم میشه جوون بود و جوونی کرد و آخرشم کارستون کرد... میشه تو همین دنیای خراب به دنیا اومد و پاک زندگی کرد و پاک رفت... میشه جوری زندگی کرد که بشی الگوی همه هم نسل هات... که بشی زبانزد خاص و عام... آره، شهید حججی حجت همگان شده... این روزها انگار *خدا* یه سوره جدید نازل کرده... یه آیه جدید، یه نشونه تازه، یه تلنگر نو، یه نشونه ی خاص... آره، انگار محسن حججی اومد تا بهمون ثابت کنه میشه جوری زندگی کرد که *خدا* خریدار آدم بشه...