گمان نکن که زنده ام اگر چه می کشم نفس

گمان نکن که زنده ام اگر چه می کشم نفس
شدم اسیر زندگی بدون تو در این قفس

چه حرف ها نگفتم و سوال های بی جواب
نهیب می زند به من که عشق بود یا هوس

دلی که خو گرفت و شد اسیر و جلد بام تو
نمی پرد به شوق آب و دانه های هیچ کس

چه طعنه ها شنیدم و چه دردها کشیده ام
نمی کنم دل از تو من به طعنه های خاروخس

بر آستان عشق تو به خون نشسته بی تو دل
بمان غریبه آشنا، بیا به داد دل برس.!!1