عشق دردناک_Painful love

ᴘᴀʀᴛ33:

رسیدیم جلوی کافه
در ماشینو باز کردم، پیاده شدم و تهیونگم آروم دنبال اومد
یه نگاه بهم کرد
+خوبه که یه جای آروم انتخاب کردی
_آره نمی‌خواستم کسی مزاحممون بشه
وارد کافه شدیم
کافه خلوت بود، اهنگ آروم، صندلیا یه‌جوری بودن که بشه راحت حرف زد
کنار پنجره نشستیم، من بابل تی سفارش دادم، اون قهوه تلخ
تهیونگ به لیوانش خیره شده بود و من دنبال جواب بودم
قلبم داشت از استرس می‌زد
نفس عمیقی کشیدم ، بهش نگاه کردم
_تهیونگ؟
+هوم؟
_تو گفتی من یه دفترچه قرمز داشتم، از کجا میدونستی؟
نگام کرد ولی نگاهش یه‌جوری سنگین شد
+یه بار... قبل اینکه برم بوسان، یه اتفاقی افتاد
یه دختر دیدم توی یه کافه‌ی کوچیک
داشت یه چیزی می‌نوشت، با لبخند، با غم... توی یه دفترچه قرمز
من فقط نگاش کردم، اما اون ندیدم ولی یبار که داشت میرفت سمت خونشون دنبالش کردم ولی ماشین به اون زد تا چند روز افسردگی داشتم ولی بعد از چند سال پیداش کردم الان جلوم نشسته
یه لبخند محوی زد

چشمام گشاد شد
قلبم تند زد
رفتم سمتش و نزدیکش وایسادم
بغلش کردم
_ولی چرا زودتر نگفتی؟ چرا الان گفتی؟ چرا زودتر پیدام نکردی میدونی به خاطر تو من چه چیزایی و تحمل کردم میدونستی چقدر شبا گریه کردم چرا نیومدی پیدام کنی(گریه)
+چون شک داشتم (یکم بلند)
چون تو خیلی فرق کرده بودی
چون نمی‌دونستم باید کِی بگم
ولی حالا... حالا فهمیدم که اون حس هنوز درونم وجود داره
چشام پر اشک شد
ولی نخواستم بریزن
یه چیزی تو ذهنم داشت صدا می‌کرد
_تهیونگ، تو چطوری منو می‌شناسی؟ اصلا........
+ات، بعضی آدما لازم نیست بشناسیشون
فقط باید حسشون کنی و حسی که تو درنگاه اول به من دادی عشق بود ازت ممنونم(لبخند محو)
چیزی نگفتم
فقط نگاش کردم
همه‌چی تار بود ولی قلبم یه‌جوری روشن شده بود
انگار تیکه گمشده پازلمو پیدا کردم
محکم تر بغلش کردم از تمام وجودم از تموم احساسم