part

part 11
منجی من
ویو تهیونگ
سر تمرین اصلا حواسم سر جاش نبود یا دنس و اشتباه میرفتم یا اهنگو اشتباه میخوندم دیگه واقعا کلافه شده بودم
تهیونگ : دیگه نمیتونمممم( عربده و گریه )
نامی: هی تهیونگ اروم باش( با ارامش🙃)
جیهوپ : ته ته تو باید قوی بمونی بخاطر ارمی ها
جیمین : اره بالیدن قوی بمونی ما به ارمی ها قول دادیم تو که نمیخوای زیر قولت بزنی هوم( لبخند ارامش بخش 🙂)
تهیونگ : ب ب.. بچه ها من به یکم وقت نیاز دارم تا دوباره سر پاشم فقطم یکم بهم زمان بدین( با بغض )
اصلا حالم خوب نبود بدون هیچ حرفی از سالن تمرین رفتم بیرون میدونم میدونم بقیه هم ناراحتا ولی دست من نیست واقعا به یکم فقط احتیاج دارم
اقای لی: میترسم کیم چیزی شده
تهیونگ : هیچی نپرس فقط منو برسون خونه( با جدیت تمام )
اقای لی: چشم
سوار ماشین شدم سرمو تکیه دادم به شیشه به ایبن فکر میکردم که اصلا میتونم ادامه بدم و به قولی که به ارمی ها دادم عمل کنم با صدای لی رشته افکارم پاره شد
اقا ی لی: رسیدیم
بازم بدون هیچ حرفی پیاده شدم
به به پنجره ها نگاه کردم
تهیونگ : چرا برقا خاموشه اوفف دختره احمق
سریع رفتم در باز کردم که یک لحظه جا خوردم چرا اینجا انقدر تمیزه حتی تو تاریکی هم میشد بله تمیزیش پی برد نکنه اشتباه اومدم خودم خبر ندارم نگاهمو چرخوندم یک دفعه چشمم به جسمه ریزه میزه و کوچولویی که جنین وار رو پیدا مبل خوابید بود نزدیک مبل شدم همون دختره هونا هانی اسمش چی بود!!! اها هانا رفتم سمتش چرا همش ماسک داره براید استایل بغلش کردم بردمش تو اتاق خودم گذاشتنش روی تخت پتو کشیدم روش

دستم رفت سمت ماسکش که با تکونی که خورد متوقف شدم
یهو یک لبخند کوچیک روی لبم نقش خودم تعجب کردم نمیدونستم دارم چکار میکنم فقط میتونستم به یکم محبت از نیاز دارم نه از طرف اعضا بلکه از طرف یک نفر دیگه روی تخت با همون لباسا دراز کشیدم و خودمو نزدیک هانا کردم دستم دوور کمرش حلقه مردم و دیگه نفهمیدم چی شد
حمایت فراموش نشه بیب