ادامه پارت ۶

+ «قدمای بزرگ بهای بزرگی هم دارن.و اینکه در چه راهی اون قدم هارو برداری فاقد اهمیت نیست ..بعضی وقتا بهتره قبل اینکه قدم جدید برداری پشت سرتو نگاه کنی شاید ...بیخیال.»
... : «ما راجب الکل می زنیم..؟»
ابرو هام کمی بالا رفت و با کنجکاوی کمی به منظره مقابل ام خیره بودم و جرعه از محتوای درون لیوان را نوشیدم اخم ظریفی کردم که از چشم چویا دور نماند..
با قرار گرفتن شکلات کوچیکی با روکش زر ورقی با تعجب به چویا نگاه کردم.
+ «اون قیافه احمقانه ات منو آزار میده.»
... : روشو ازم برگردوند شکلات رو برداشتم شیرینی شکلات تلخی مزخرف وودکا رو تا حدی محو کرد لبخندی از رضایت زدم.
«زیادی به فکر بقیه ای چه مهربون»
بی خبر از اینکه حرفاش پسر مقابلش رو عصبی کرده
+ «درتو بزار تا دکور صورتت رو با آسفالت خیابون یکی نکردم و پوست صورتت رو به عروسکای کیوساکو ندوختم.مشخصا اون بچه خوشحال میشه از چهره جدید عروسکش.»

... : سکوت کردم تقریبا نیم ساعت و دقیق تر ۲۸ دقیقه بود که این سکوت بین امون بود ناراضی نبودم اون می‌نوشید و من نگاهش می کردم گاهی کلمات نامفهومی زمزمه می‌کرد مانند گربه ای که خرخر می‌کند گوشه لبم بالا رفت.
خمیازه ای کشیدم و دستامو به سمت بالا کش دادم و با برگشتن سمت اون پسر با بدن ولو شده روی میز و موهای سرخ رنگش که پریشان بر روی صورتش بود مواجه شدم
« واقعا خوابید؟»
بین اینکه برم و کمکش کنم گیر افتادم کلافه دستی به موهام کشیدم و پول نوشیدنی هارو حساب کردم
«یادم باشه بعدا پولشو ازت بگیرم »
کولش کردم نفس آرومش رو روی گردن ام حس می کردم
«برخلاف قد کوتاهت جسم سنگینی داری چویا-سان»
با همان لبخند محوی که با چشمانش تضاد داشت به سمت آپارتمان پسرک مافیایی راه افتاد.
...................................................

_ «چوی، کل بدنم از لگد‌هات درد می‌کنه!
احتمالاً اگه یکم دیرتر بیدار می‌شدم، با لگدهای وحشیانه‌ات نسلم رو منقرض می‌کردی.»
رگ کنار شقیقه‌ی پسر موحنایی برجسته شد.
به نقطه‌ای از خشم و کلافگی رسیده بود که حتی جواب دادن هم برایش زحمت محسوب می‌شد
+ «تو که از عادت خوابیدن من خبر داری. می‌تونستی کونت رو جمع کنی و مثل آدم تو تخت خودت بخوابی.»
دازای تک‌خندی زد از همان خنده‌هایی که روح و روان آدم رو آزار می داد.
_ «چه بی‌رحمانه... تو که می‌دونی من از تنها خوابیدن می‌ترسم، چوی!»
دستش را نمایشی روی سینه‌اش گذاشت.
_ «اون هیولای زیر تخت منتظره تا تنها بشم و منو بخوره. واقعاً می‌خوای توسط یه هیولای زیر تخت خورده بشم؟»
چویا خیره نگاهش کرد باور کردنش سخت بود.
این مرد هیچ شباهتی به آن شیطان وهمناک و بی‌رحمی که تمام یوکوهاما از اسمش حساب می‌برد نداشت.
+ «حاضرم مبلغ قابل توجهی به اون هیولا پرداخت کنم تا برای همیشه از شرت خلاصم کنه.»
دازای انگار شاهد یک تراژدی بزرگ شده باشد، هر دو دستش را روی قلبش گذاشت.
چشمانش گرد شد دهانش نیمه‌باز ماند.
و با لحنی لرزان و کاملاً ساختگی گفت:
_ «چطور... چطور تونستی این حرف رو به تنها عشق زندگیت بزنی؟»
مکثی کرد.
_ «قلبم... واقعاً قلبم شکست...»
+ «عشق زندگی؟ پفف... دست از آزمایش کردن صبر من بردار. تو پشم منم نیستی. و محض رضای خدا مثل یه آدم رفتار کن؛ هیچ هیولایی زیر اون تخت لعنتی زندگی نمی‌کنه.»
_ «چه توهین بزرگی...»
دازای نمایشی آه کشید.
_ «روحیات ظریفم جریحه‌دار شد. اه چوی، چند بار باید تکرار کنم؟»
لبخند کشداری روی صورتش نشست.
_ «من آدم نیستم. من خدام. تو هم بنده‌ی منی... احتمالاً بنده‌ی مورد علاقه‌م~»
چویا با ناباوری نگاهش کرد.
در نگاهش آن‌قدر ناسزا و تهدید موج می‌زد که اگر قابل دیدن بودند، دور سرش زیرنویس می‌شدند.
اما درست زمانی که خواست جواب بدهد...
چیزی تغییر کرد غیرمنتظره بود..
لبخند دازای محو شد.
چشمان قهوه‌ای‌اش سرد شدند سردتر از برفی که بی رحمانه بر شیشه های پنجره فرود می آمد
و صدایش...
از سرمای همان برف هم سردتر بود.
_ «چوویا.»
برای اولین بار هیچ ردی از شوخی در لحنش نبود.
_ «بیدار شو.»
مکث کوتاهی کرد.
_ «الان.»
..............
2024/3/5 یکشنبه ـ ساعت 05:11 بامداد
هراسان چشمانش را گشود.
انگشتانش بی‌اختیار پارچه‌ی لباسش را روی سینه چنگ زدند خیس بود کاملاً خیس.
عرق سرد به تنش چسبیده بود و رشته‌های سرخ موهایش به پیشانی‌اش چسبیده بودند.
نفس می‌کشید؛
نه...برای هوا تقلا می‌کرد.
انگار کسی تمام اکسیژن اتاق را ربوده باشند.خواست چیزی بگوید اما گلویش درد می‌کرد.
مغزش سوت می‌کشید..
صداهای اطراف مبهم و دور به گوش می‌رسیدند.
با یادآوری شب گذشته و میزان الکلی که نوشیده بود، حدس زدن علت این وضعیت چندان سخت نبود.
چشمانش کاسه‌ی خون بودند.
و ظاهرش تفاوت چندانی با یک گربه‌ی ولگرد زیر باران نداشت.
پسر موحنایی بدون معطلی به سمت حمام رفت.