عشقی که نفرت را شکست

شروع:
ا.ت کمی از بینی اش خون می یاد و کنار صورتش کبود می شه.
ناگهان صدای آژیر پلیس می یاد و نور های آبی و قرمز اطراف رو می پوشونه.
یکی از پسر ها زیر لب می گه:لعنتی.
پا به فرار می زارن و از اونجا می رن بیرون.
ا.ت روی زمین افتاده بود،خون بینی اش را پاک می کند و نگاهی به پسری که روی زمین افتاده می اندازه.
از سر و بینی‌اش خون می یومد و صورتش کبود بود،دست و پا هاش بسته بود و بیهوش بود.
دخترک آروم بلند می شه و پسرک رو می زاره روی کولش و کمرش خم می شه.
زیر می گه:سنگینه.
دخترک آروم قدم برمی داره و می خواست بره سمت در ولی پلیس ها از اونجا می یومد داخل،باید راه دیگه ای پیدا می کرد.
می ره سمت یک در دیگه و از اونجا می ره بیرون.
پلیس ها بیرون تونسته بودن اون چند پسر رو بگیرن و ا.ت اینو دید.
ا.ت پیش خودش گفت "حقشون بود".
از تمام این آدم هایی که یک نفر رو آزار می دادن و بهش آسیب می زدن متنفر بود.
آروم قدم برمی داره و دور از چشم پلیس دور می شه.
شب بود و تاریک بود.
پسرک کمی چشم هاش رو باز می کنه و اولین چیزی که می بینه ا.ت بود.
اول نمی فهمه چه خبره ولی بعد درد احساس می کنه و ماجرا رو یادش می یاد و با صدای گرفته می گه:بزارم زمین.
از این که با دست و پای بسته و خونی و صدای گرفته روی کول دخترک بود متنفر بود؛عرورش رو می شکست.
دخترک حرف پسر رو می شنوه و بدون این که وایسه می گه:نه.
پسر اخم هاش تو هم می ره و می گه: گفتم بیارم زمین.
دخترک می گه:اگر بزارمت زمین یعنی ولت کردم و اگر ولت کنم یعنی کمک یکی که کمک خواسته رو رد کردم.
پسر می گه:من ازت...
درد احساس می کنه و چشم هاش رو هم فشار می ده و حرفش نصفه می مونه.
دخترک می ره سمت در یک خونه ی کوچیک و تاریک و می ره داخل.
داخل یک پسر با مو های مشکی بود و یک دختر با مو های زرد و ا.ت می گه:لیسا،دن،کمکش کنین.
لیسا می ره سمت پسرک روی دوش ا.ت و نگران می گه:چه خبره؟!
دن خون سرد و آروم پسرک رو از روی دوش ا.ت می یاره پایین و می زاره روی یک پتو و می گه:زخمیه.
لیسا فورا کمک های اولیه رو می یاره و می ره سمت پسر و ا.ت کنارش می شینه و می پرسه:اسمت چیه؟
پسرک اخمی می کنه ولی اون کمکش کرده بود و به نظر بی خطر بود و فقط گفت:...ریندو
......
ادامه دارد...