پارت:۱۳
ویو یونا:
که یهو دیدم...یوری رنگش پرید...فکر کنم استرس گرفته اما........اوه...اون ماشین عمو جیمین هست...اگه ما رو ببینه....
یونا: بچه ها بریم پشت ساختمون بدوو...
همه رفتیم پشت ساختمون آنقدر وایستادیم تا ماشینش از دید خارجی شد دیگه ندیدیم....
میسو: یونا به نظرت دیر نمیرسیم؟
یونا: چرا اما تو میخوای که ما رو ببینن؟ دوباره شرایط همون میشه و همه کارایی که کردیم پوچ....میخوای؟
میسو: نه والا.
هانا و یوری: منم نه.
یوری: بچه ها الان بریم؟ ماشین دیده نمیشه..
هانا: آره منم نمیبینمش.
یونا: بریم.
ویو جیمین:
بعد از اینکه از خونه رفتم بیرون رفتم توی خیابون های پایین شهر دور میزدم که یهو دیدم یه دختره هم قد یوری داره میدوعه...نکنه یوری باشه....پیاده شدم ولی دیگه ندیدمش...فکر کنم توهم زدم...اهههه...میرم خونه...میخواستم دور بزنم حال و هوام عوض بشه اما بدتر فکرم درگیر شد...
ویو نویسنده:
بچه ها رسیدن به کافه...اما فقط ۱۰ دقیقه دیر رسیدن...کار ها رو انجام دادن و تا ساعت ۶:۳۰ اونجا بودن...بعد رفتن به خونه تا بخوابن....چون تکلیفشون رو وقتی رسیدن انجام دادن...رفتن بخوابن اما....یونا خوابش نمیبرد....
ویو یونا:
خوابم نمیبرد...اصلا نمیدونم چرا فقط میدونم که یه بغض بزرگی دارم که بهم اجازه نمیده نه بخوابم و نه چیزی بخورم.....چرا؟...یه نگاه به ساعت کردم...ساعت ۹ بود...دلم می‌خواست یه هوایی تازه کنم...شاید از این حال در اومدم...یه خودکار و کاغذ گرفتم و رفتم به پشت بوم......اوه...پسر آقای لی اونجاست.....
( اسم پسر آقای لی هیونجین هستش و فقط یه آدم معمولیه)
هیونجین: اوه..سلام....اینوقت شب اینجا چیکار میکنی؟
یونا: سلام.....اومدم هوا خوری....به هوای تازه احتیاج دارم....خبب..اگه شما اینجا هستین...مزاحم نشم.
هیونجین: اااا...نه..اصلا مراحم نیستی...خوب...میتونم اسمت رو بپرسم؟
یونا: خب...اره...ایم من یونا هستش...
هیونجین: او...یونا....چه اسم قشنگی....
یونا: امم..اره...مامانم اسمم رو انتخواب کرده...
هیونجین: 😊 اره...قشنگه.......
یونا: امممم...میتونم اسم تو رو هم بپرسم؟
هیونجین: او...اره...ببخشید که نگفتم..اسم من هیونجین هستش...
یونا: خوشبختم..
هیونجین: اممم..خوب...من برم دیگه...خداحافظ.
یونا: باشه...خداحافظ.
ویو یونا: ایشششششش...پسره ی نچسب...هوففف..ولش کن...دیدم که رفت...من...نمیدونم...من...نمیتونم...
دیگه نمیشه....میخوام...کار خودم رو تموم کنم...اما...نمیشه...من تا اینجا اومدم....بقیه راهو رو هم میتونم برم....تازه من تنها نیستم....۳ تا از بهترین دوستام باهام هستن...اصلا کاغذ و خودکار میخوام چی کار؟...نمیدونم....اصلا یه مواقعی هستش که آدم همینجوری یه چیز الکی برمیداره و نمیدونه میخواد باهاش چی کار کنه....اه..ولش کن...الان وایستادم روی لبه ی پشت بوم...خب
که یهو دیدم...یوری رنگش پرید...فکر کنم استرس گرفته اما........اوه...اون ماشین عمو جیمین هست...اگه ما رو ببینه....
یونا: بچه ها بریم پشت ساختمون بدوو...
همه رفتیم پشت ساختمون آنقدر وایستادیم تا ماشینش از دید خارجی شد دیگه ندیدیم....
میسو: یونا به نظرت دیر نمیرسیم؟
یونا: چرا اما تو میخوای که ما رو ببینن؟ دوباره شرایط همون میشه و همه کارایی که کردیم پوچ....میخوای؟
میسو: نه والا.
هانا و یوری: منم نه.
یوری: بچه ها الان بریم؟ ماشین دیده نمیشه..
هانا: آره منم نمیبینمش.
یونا: بریم.
ویو جیمین:
بعد از اینکه از خونه رفتم بیرون رفتم توی خیابون های پایین شهر دور میزدم که یهو دیدم یه دختره هم قد یوری داره میدوعه...نکنه یوری باشه....پیاده شدم ولی دیگه ندیدمش...فکر کنم توهم زدم...اهههه...میرم خونه...میخواستم دور بزنم حال و هوام عوض بشه اما بدتر فکرم درگیر شد...
ویو نویسنده:
بچه ها رسیدن به کافه...اما فقط ۱۰ دقیقه دیر رسیدن...کار ها رو انجام دادن و تا ساعت ۶:۳۰ اونجا بودن...بعد رفتن به خونه تا بخوابن....چون تکلیفشون رو وقتی رسیدن انجام دادن...رفتن بخوابن اما....یونا خوابش نمیبرد....
ویو یونا:
خوابم نمیبرد...اصلا نمیدونم چرا فقط میدونم که یه بغض بزرگی دارم که بهم اجازه نمیده نه بخوابم و نه چیزی بخورم.....چرا؟...یه نگاه به ساعت کردم...ساعت ۹ بود...دلم می‌خواست یه هوایی تازه کنم...شاید از این حال در اومدم...یه خودکار و کاغذ گرفتم و رفتم به پشت بوم......اوه...پسر آقای لی اونجاست.....
( اسم پسر آقای لی هیونجین هستش و فقط یه آدم معمولیه)
هیونجین: اوه..سلام....اینوقت شب اینجا چیکار میکنی؟
یونا: سلام.....اومدم هوا خوری....به هوای تازه احتیاج دارم....خبب..اگه شما اینجا هستین...مزاحم نشم.
هیونجین: اااا...نه..اصلا مراحم نیستی...خوب...میتونم اسمت رو بپرسم؟
یونا: خب...اره...ایم من یونا هستش...
هیونجین: او...یونا....چه اسم قشنگی....
یونا: امم..اره...مامانم اسمم رو انتخواب کرده...
هیونجین: 😊 اره...قشنگه.......
یونا: امممم...میتونم اسم تو رو هم بپرسم؟
هیونجین: او...اره...ببخشید که نگفتم..اسم من هیونجین هستش...
یونا: خوشبختم..
هیونجین: اممم..خوب...من برم دیگه...خداحافظ.
یونا: باشه...خداحافظ.
ویو یونا: ایشششششش...پسره ی نچسب...هوففف..ولش کن...دیدم که رفت...من...نمیدونم...من...نمیتونم...
دیگه نمیشه....میخوام...کار خودم رو تموم کنم...اما...نمیشه...من تا اینجا اومدم....بقیه راهو رو هم میتونم برم....تازه من تنها نیستم....۳ تا از بهترین دوستام باهام هستن...اصلا کاغذ و خودکار میخوام چی کار؟...نمیدونم....اصلا یه مواقعی هستش که آدم همینجوری یه چیز الکی برمیداره و نمیدونه میخواد باهاش چی کار کنه....اه..ولش کن...الان وایستادم روی لبه ی پشت بوم...خب
- ۶.۵k
- ۰۹ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
