یادِ مَن باشَد فَردا دَمِ صُبح،

یادِ مَن باشَد فَردا دَمِ صُبح،

جور دیگر باشَم،

بَد نَگویم به هوا،آب،زَمین

مِهربان باشَم،با مَردُمِ شَهر

وَ فراموش کُنم،هَر چه گُذشت

خانه دِل،بِتکانم از غَم

و به دستمالے از جِنسِ گُذشت،

بِزُدایَم دیگَر،تارِ کدورت از دِل ،

مُشت را باز کُنم،تا که دستے گَردَد

و به لَبخَندے خوش

دَست دَر دَستِ زمان بگذاریم.