چند پارتی بازی ممنوع

پارت ۱۲

چند سالی از آن روزهای تاریک و بیمارستان گذشت؛ از آن گلوله‌ای که قرار بود جونگکوک را از من بگیرد اما فقط ما را به هم محکم‌تر گره زد.

عصر یک روز دلپذیر پاییزی بود. خانه‌ی بزرگ و دنج‌مان پر شده بود از صدای خنده و جیغ‌های از سر شوق. روی مبل راحتی نشسته بودم و با لبخند به منظره‌ی روبه‌رویم نگاه می‌کردم؛ منظره‌ای که زیباترین تصویر دنیا برای من بود.

جونگکوک، رئیس خطرناک و ترسناک مافیا، حالا روی زمینِ پذیرایی دراز کشیده بود و دختر کوچولویمان — «رایا» — با موهای فرفری و چشم‌های درشت و دقیقاً مثل پدرش، داشت روی شکم او بالا و پایین می‌پرید!

رایا چهار سالش بود و دقیقاً تمام لجبازی‌ها و لج‌بازی‌های جونگکوک را یکجا داشت.

جونگکوک دست‌هایش را زیر بغل رایا گرفته بود و تندتند قلقلکش می‌داد که دخترک از خنده ریسه رفته بود:
— «تسلیم! تسلیم بابایی! مُردم از خنده!»

رایا با پاهای کوچک‌اش محکم زد توی سر جونگکوک و با زبانِ نصفه‌نیمه‌اش داد زد:
— «نهههه! بابا اسب‌سواری! من سوارکارم!»

جونگکوک با همان قیافه‌ی مظلومِ ساختگی، چشم‌هایش را گرد کرد و لبش را گاز گرفت؛ پیرسینگ روی لبش زیر نور آفتاب می‌درخشید و موهای بلندش روی پیشانی‌اش ریخته بود. با صدای بم و خش‌داری که سعی می‌کرد جدی باشد، گفت:
— «اِ خانم خانما! زدی رئیس مافیا رو کشتی که! شجاع شدی واسه خودت؟ صبر کن نشونت بدم!»

و ناگهان جونگکوک با یک حرکت رایا را روی هوا چرخاند و روی شانه‌اش گذاشت مثل یک کیسه برنج، و شروع کرد به دزدکی راه رفتن توی هال. رایا جیغ بلندی کشید و دستی به موهای جونگکوک کشید و کشید:
— «مامان! مامان کمک! بابا منو دزدید!»

من با تکه‌ابرِ خنده‌ای که روی لبم نشسته بود، از روی مبل بلند شدم و دست به کمر ایستادم:
— «آقای جونگکوک! با دختر من چیکار داری؟ بگذارش زمین وگرنه امشب خبری از شام مورد علاقه‌ت نیست!»

جونگکوک ایست1اد، رایا را بغلِ خودش آورد و با یک دست کمر او را نگه داشت و با دستی دیگر، به سمت من آمد. نگاه خیره و عاشقانه‌اش را از روی دخترمان برداشت و به من دوخت. با لبخندی که تمام هوش و حواسم را می‌برد، جلو آمد و پیشانی‌ام را بوسید:
— «شام بدون تو و پرنسسِ کوچولومون مزه‌ای نداره، ا.ت... ولی اعتراف کن، من بابای بهتریم یا شوهر بهتری؟»

رایا سریع دستش را بالا آورد و گفت:
— «اول بابا، بعد مامان!»

جونگکوک بلند زد زیر خنده و من با چشم‌های ریزشده به هر دویشان نگاه کردم. اما در دل، برای هزارمین بار خدا را شکر کردم که از میان همه‌ی طوفان‌های دنیا، پناهم آغوش همین مردِ خشنِ مهربان شد.