درخواستی چند پارتی از جونگین و لینو

پارت 7 (درخواستی رو توی پستی که برای درخواستی گذاشتم ببینید خیلی طولانیه)


ایستاد. برنگشت.

لینو:"بذار توضیح بدم."

جونگین برگشت. چشماش قرمز بود. اشک روی صورتش خشک شده بود. جونگین:"توضیح؟ چی رو می‌خوای توضیح بدی لینو؟"

لینو بلند شد. ملافه رو انداخت دور کمرش.
لینو:"دیشب... قرص... تو قرص خورده بودی. من چاره دیگه‌ای نداشتم."

"چاره نداشتی؟" جونگین صداش بلند شد. "چاره نداشتی؟ می‌تونستی منو ببری بیمارستان!"

لینو:"با اون سه تا مرده؟ با اسلحه‌ای که دستم بود؟ تو فکر می‌کنی پلیس می‌ذاشت برم؟ فکر می‌کنی تو رو می‌بردن بیمارستان یا بازداشتگاه؟"

جونگین:"نمی‌دونم! ولی تو... تو می‌تونستی یه کار دیگه بکنی!"

لینو:"چه کاری جونگین؟ بگو چه کاری؟ بذارم بمیری؟ بذارم همون جا توی کوچه جون بدهی؟"

جونگین دستش رو مشت کرد. "نمی‌دونم. ولی این... این درست نبود. تو از موقعیت استفاده کردی."

لینو جلو اومد. جونگین عقب رفت. لینو:"استفاده کردم؟ جونگین، من دیشب اون سه تا رو کشتم. واسه تو کشتم. جونم رو کف دستم گرفتم و اومدم نجاتت بدم. بعد تو رو آوردم خونه و دیدم داری جلوی چشمام می‌میری. چیکار می‌کردی جای من؟ بگو چیکار می‌کردی؟"

"نمی‌دونم! ولی این... این..." جونگین نتونست حرف بزنه. گریه امانش رو بریده بود.

لینو نزدیک تر شد. دستش رو دراز کرد که صورت جونگین رو پاک کنه. جونگین عقب کشید. "دست نزن منو."

لینو دستش رو پایین آورد. "جونگین... من دیشب هر کاری کردم واسه تو بود. واسه نجات تو بود."

جونگین:"نجات؟ به من تج.اوز کردی به اسم نجات؟"

کلمه "تج.اوز" مثل تیر خورد تو قلب لینو. صورتش سفید شد. لباش لرزید. "این... این تج.اوز نبود جونگین. تو... تو خودت..."

جونگین:"خودم چی؟ مگه می‌تونستم تصمیم بگیرم؟ مگه می‌دونستم چی می‌گم؟ قرص خورده بودم لینو! قرص! تو از من سوءاستفاده کردی!"

لینو ساکت موند. چیزی برای گفتن نداشت. جونگین راست می‌گفت. اون قرص خورده بود. نمی‌تونست درست تصمیم بگیره. نمی‌تونست نه بگه. شاید اگه قرص نمی‌خورد، هرگز...

"من هرگز نمی‌خواستم بهت صدمه بزنم." صدای لینو شکسته بود. "هرگز."

جونگین دیگه جواب نداد. در رو باز کرد و رفت. لینو موند تو اتاق تاریک، با بوی جونگین روی بالش، با یادگاری از دیشب که تا همیشه تو ذهنش موند.
پارت 4
جونگین یک هفته نیامد کافه.جیسونگ زنگ زد. جواب نداد. پیام داد. نخوند. نگران شده بود. رفت خونه‌اش. همسایه گفت نیست. رفت بیمارستان. مادر جونگین گفت پسرش اومده ولی زود رفته. هیچ کس نمی‌دونست کجاست.

تا اینکه یک روز، لینو اومد کافه.

جیسونگ پشت میز بود. وقتی لینو رو دید، از جاش بلند شد.
جیسونگ: "لینو! یه هفته نیومده بودی. کجا بودی؟ جونگین رو ندیدی؟ نگرانم."

لینو نگاهش کرد. چشماش خسته بود. یه هفته بود نخوابیده بود. جیسونگ:"جونگین خوبه... کجاست؟ چرا نمیاد؟"

لینو جواب نداد. رفت پشت میز همیشگی نشست. جیسونگ جلو رفت.
جیسونگ:"لینو... چیزی شده؟ یه اتفاقی افتاده؟"

لینو دستش رو کرد تو جیبش. یه نامه درآورد. گذاشت رو میز.
لینو:"بده به جونگین اگه اومد."

بعد بلند شد و رفت.

جیسونگ نامه رو نگاه کرد. روی پاکت نوشته بود: "برای جونگین". دست خط لینو بود. خطی تند و عصبی.

همون روز عصر، جونگین اومد.