امشب،تمام اندام تنهاییم درد میکشد!

امشب،تمام اندام تنهاییم درد میکشد!
ولی تورا شبیه خواستن درخت که بهار را میخواهد، هوس میکنم...
امشب،درست شبیه آه اسمان!
چون دل ضعفه ی ناگهانی ابر به درخت،خواستنت شبیه مور مور شعری در گلویم،تو را بر گستره ی اندامم خالکوبی میکند!
خیلی وقت است جدا از تو افتاده ام!
آنقدر دور که جای خالیت را،هیچ گزینه ای پر نمیکند!
حتی تمام موارد!
جدایی من و تو،شبیه جدایی شاخه از درخت است!
شنیدم وقتی شاخه ای از درخت جدا میشود،هم شاخه درد میکشد هم درخت!
میدانی!؟
بی تو همه جای جهان جای بدی است!
مبادا صدای خنده هایت را بهار نشنود!
لبانت که باز شود،حافظ به تفسیر خنده هایت،انار به بهار دستخوش میدهد!
هر جا تو قدم بگذاری،خضر نبی به قدمگاهت،همسایه میشود!
موهایت را که در باد رها کنی،بوی تو،قلمرو می گستراند!
مبادا خنده هایت پاییزه شود!؟
این بهار مردد میگذرد!
میدانم معجزه میشود و به گمراهی تمامی دستها پایان میدهد!
ولی دنیا گستره ی گُنگی ست!
مثل بندبند اندامت!!!
همیشه به زبان اشاره حرف میزند!!!
راستی !
ماه که بالا بیاید،بغض های روزهای دور،مستجاب خواهد شد!
مراقب گرمای دلت باش، تا کاری که زمستان با زمین کرد، زندگی با دلت نکند.