𝓅𝒶𝓇𝓉:𝟥
فرشته کوچولو خوابش میاد
… بگذار بخوابد، در سایه‌ی امیدِ تو، ای فرمانروا.
گردن‌بند را برداشت و به سوی سالن غذاخوری رفت؛ جایی که خدمتکاران گفته بودند پدرش آنجاست. به محض ورود، بوی تند خون و آهن در فضا پیچیده بود و در کنار آن، بوی شیرین و غلیظ شربت، فضا را پر کرده بود. لیوان‌های بزرگ شربت که بر زمین شکسته و مایع سرخ‌رنگشان مانند رودی خونین در کف سالن جاری بود، منظره‌ای هولناک ساخته بود.
و در میان آن آشوب، پدرش روی صندلی نشسته بود؛ موهایش را در دست گرفته بود و به هم می‌کشید. وقتی صدای پاهای دخترک را شنید، سرش را بلند کرد. در چهره‌اش چیزی جز خشمِ مطلق دیده نمی‌شد. زیر چشمانش گود افتاده بود و کاسه چشمانش، همچون کاسه‌ای خونین بود که آماده‌ی حمله‌ای ناگهانی به سویش می‌نمود
اما روحِ فرشته، مجال هیچ تمردی به آن مرد نداد. دخترک، آوازِ آسمانی‌اش را سرداد؛ آوازی که از گلوی یک فرشته سرچشمه می‌گرفت و گونه‌های متفاوتی داشت: نوایِ نجات، آرامش، جنون، تسخیر، و مرگ.
با دیدن آغاز زمزمه، چشمان مرد گشاد شد. او بی‌وقفه به سمت دختر چرخید، با اتهامی جنون‌آمیز، جسم کوچک او را نشانه گرفت و خنده‌ای دیوانه‌وار بر لبانش نشست: «تو هم جادو داری…!» اما به محض درک نقشه‌ی در پسِ چشمان معصوم دختر، وحشت او را فرا گرفت. مرد فوری دستانش را محکم بر گوش‌هایش فشرد و فریاد زد: «خفه شو! خفه شو!»
ولی دخترک، تا آخرین نتِ آن نوای بهشتی، آوازش را سر داد. هنگامی که زمزمه پایان یافت، دستان مرد از روی گوش‌هایش افتاد و نگاهش تهی شد. او اکنون دیگر صاحب اراده نبود؛ مُسخّر شده بود.
دخترک، سنگینی ناخوشایندی را در قلبش حس کرد. او هرگز، هیچ‌گاه، آوازی برای “کنترل” را به میل خویش برای کسی نخوانده بود. با همان صدای لطیف و شکسته دوران کودکی‌اش زمزمه کرد: «من می‌روم… دنبالم نیا… هیچ‌وقت.»
***
“هیچ‌وقت.”
این آخرین کلمه را زمزمه کرد، در حالی که دستان کوچک و لرزانش را بر سینه‌اش فشرده بود، گویی می‌خواست قلب شکسته‌اش را در جای خود نگه دارد. پول‌ها و لباس‌های پدرش که بهش داده بود، که اکنون تسخیر شده بود را با خود برداشته و می‌گریخت. مقصد؟ مبهم. او نمی‌دانست به کجا می‌رود. آیا به سوی شاهزاده‌ی قاتل می‌رفت؟ شاهزاده‌ای که هنوز قاتل نشده بود؛ او در این لحظه تنها یک کودک معصوم بود.
شنل طلایی‌اش را بر سر افکنده بود تا موهای نقره ای اش پنهان بماند. با قامتی ظریف و کوچک، میان تنه درختانِ سر به فلک کشیده راه می‌رفت. پاهایش از فرط دویدن تحلیل رفته بود، اما قلبش از تپش باز نمی‌ماند؛ تپشی که نه از خستگی، که از وحشتِ بازگشت به سرنوشتی محتوم بود. او دیگر هرگز پرنده‌ای در قفس نخواهد بود.
تمامی نجواهایی که از خاندان «کیم» شنیده بود، در ذهنش تکرار می‌شد: «آن‌ها پشت جنگل لانه دارند… وحشی‌ترین قبیله‌اند. هرکس که وارد قلمرویشان شود، کشته و خوراک گرگ‌های درنده‌شان می‌شود. این جنگل‌ها نیمی از سال در برف فرو می‌روند و آن‌ها از تعقیب متجاوزان لذت می‌برند.»
او باید خود را به شاهزاده نزدیک می‌کرد. تنها راه نجات از این تقدیر شوم و وحشتناک، این بود که پیش از رسیدن به بیست سالگی، او را از ارتکاب قتل بر خاندان خویش بازدارد.
نقابی که بر چهره زده بود، با دقت تمام، چشمانی را پنهان می‌ساخت که رنگشان می‌توانست راز وجود او باشد. چشمان نقره‌ای او، که نماد فرشته بودنش بود، اکنون زیر پارچه پنهان شده بود. اما موهایش، همچون پرده‌ای از شب و نور، در زیر شنل طلایی اش: موی او نه سفید بود و نه خاکستری؛ بلکه رشته‌هایی از نور ماه کامل بود که در تاریکی شب بافته شده بود. هر تار آن، انعکاسی از فلز سرد و پالایش‌شده بود.
این افکار، همچون پژواک‌های نقره‌ای در ذهن دخترک طنین‌انداز می‌شد. او مرا نجات داد… تمام هستی من باید صرف تغییر دادن مسیر زندگی او شود. تمام هدف من، همین است. با عزمی آهنین که در تضاد کامل با قامتش بود، در میان جنگل گام برمی‌داشت؛ در جستجوی سایه‌ای که می‌توانست او را به مقصد برساند
… بگذار بخوابد، در سایه‌ی امیدِ تو، ای فرمانروا.
گردن‌بند را برداشت و به سوی سالن غذاخوری رفت؛ جایی که خدمتکاران گفته بودند پدرش آنجاست. به محض ورود، بوی تند خون و آهن در فضا پیچیده بود و در کنار آن، بوی شیرین و غلیظ شربت، فضا را پر کرده بود. لیوان‌های بزرگ شربت که بر زمین شکسته و مایع سرخ‌رنگشان مانند رودی خونین در کف سالن جاری بود، منظره‌ای هولناک ساخته بود.
و در میان آن آشوب، پدرش روی صندلی نشسته بود؛ موهایش را در دست گرفته بود و به هم می‌کشید. وقتی صدای پاهای دخترک را شنید، سرش را بلند کرد. در چهره‌اش چیزی جز خشمِ مطلق دیده نمی‌شد. زیر چشمانش گود افتاده بود و کاسه چشمانش، همچون کاسه‌ای خونین بود که آماده‌ی حمله‌ای ناگهانی به سویش می‌نمود
اما روحِ فرشته، مجال هیچ تمردی به آن مرد نداد. دخترک، آوازِ آسمانی‌اش را سرداد؛ آوازی که از گلوی یک فرشته سرچشمه می‌گرفت و گونه‌های متفاوتی داشت: نوایِ نجات، آرامش، جنون، تسخیر، و مرگ.
با دیدن آغاز زمزمه، چشمان مرد گشاد شد. او بی‌وقفه به سمت دختر چرخید، با اتهامی جنون‌آمیز، جسم کوچک او را نشانه گرفت و خنده‌ای دیوانه‌وار بر لبانش نشست: «تو هم جادو داری…!» اما به محض درک نقشه‌ی در پسِ چشمان معصوم دختر، وحشت او را فرا گرفت. مرد فوری دستانش را محکم بر گوش‌هایش فشرد و فریاد زد: «خفه شو! خفه شو!»
ولی دخترک، تا آخرین نتِ آن نوای بهشتی، آوازش را سر داد. هنگامی که زمزمه پایان یافت، دستان مرد از روی گوش‌هایش افتاد و نگاهش تهی شد. او اکنون دیگر صاحب اراده نبود؛ مُسخّر شده بود.
دخترک، سنگینی ناخوشایندی را در قلبش حس کرد. او هرگز، هیچ‌گاه، آوازی برای “کنترل” را به میل خویش برای کسی نخوانده بود. با همان صدای لطیف و شکسته دوران کودکی‌اش زمزمه کرد: «من می‌روم… دنبالم نیا… هیچ‌وقت.»
***
“هیچ‌وقت.”
این آخرین کلمه را زمزمه کرد، در حالی که دستان کوچک و لرزانش را بر سینه‌اش فشرده بود، گویی می‌خواست قلب شکسته‌اش را در جای خود نگه دارد. پول‌ها و لباس‌های پدرش که بهش داده بود، که اکنون تسخیر شده بود را با خود برداشته و می‌گریخت. مقصد؟ مبهم. او نمی‌دانست به کجا می‌رود. آیا به سوی شاهزاده‌ی قاتل می‌رفت؟ شاهزاده‌ای که هنوز قاتل نشده بود؛ او در این لحظه تنها یک کودک معصوم بود.
شنل طلایی‌اش را بر سر افکنده بود تا موهای نقره ای اش پنهان بماند. با قامتی ظریف و کوچک، میان تنه درختانِ سر به فلک کشیده راه می‌رفت. پاهایش از فرط دویدن تحلیل رفته بود، اما قلبش از تپش باز نمی‌ماند؛ تپشی که نه از خستگی، که از وحشتِ بازگشت به سرنوشتی محتوم بود. او دیگر هرگز پرنده‌ای در قفس نخواهد بود.
تمامی نجواهایی که از خاندان «کیم» شنیده بود، در ذهنش تکرار می‌شد: «آن‌ها پشت جنگل لانه دارند… وحشی‌ترین قبیله‌اند. هرکس که وارد قلمرویشان شود، کشته و خوراک گرگ‌های درنده‌شان می‌شود. این جنگل‌ها نیمی از سال در برف فرو می‌روند و آن‌ها از تعقیب متجاوزان لذت می‌برند.»
او باید خود را به شاهزاده نزدیک می‌کرد. تنها راه نجات از این تقدیر شوم و وحشتناک، این بود که پیش از رسیدن به بیست سالگی، او را از ارتکاب قتل بر خاندان خویش بازدارد.
نقابی که بر چهره زده بود، با دقت تمام، چشمانی را پنهان می‌ساخت که رنگشان می‌توانست راز وجود او باشد. چشمان نقره‌ای او، که نماد فرشته بودنش بود، اکنون زیر پارچه پنهان شده بود. اما موهایش، همچون پرده‌ای از شب و نور، در زیر شنل طلایی اش: موی او نه سفید بود و نه خاکستری؛ بلکه رشته‌هایی از نور ماه کامل بود که در تاریکی شب بافته شده بود. هر تار آن، انعکاسی از فلز سرد و پالایش‌شده بود.
این افکار، همچون پژواک‌های نقره‌ای در ذهن دخترک طنین‌انداز می‌شد. او مرا نجات داد… تمام هستی من باید صرف تغییر دادن مسیر زندگی او شود. تمام هدف من، همین است. با عزمی آهنین که در تضاد کامل با قامتش بود، در میان جنگل گام برمی‌داشت؛ در جستجوی سایه‌ای که می‌توانست او را به مقصد برساند
- ۱۷.۷k
- ۱۶ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
