قلب یخی

#پارت دوم
جونگکوک با خشمی که از عمق وجودش میجوشید، به تهیونگ اشاره کرد که ادامه بده. «بزن.» صدایش کوتاه و بیاحساس بود، انگار میخواست با هر ضربه، همون خاطرهی لعنتی رو هم از ذهنش بیرون بکشد.

تازیانه بارها و بارها فرود آمد. لیها دیگر حتی صدای التماس هم نداشت؛ فقط نفسهای کوتاه و بریده که با هر ضربه، تیزتر میشد. خون روی زمین سرد پخش میشد و بوی نم و آهن، فضا را پر کرده بود.

جونگکوک به دیوار تکیه داده بود و با بیاعتنایی به سیگارش نگاه میکرد. ولی هر ضربه، انگار چیزی را در وجودش جابهجا میکرد. او نمیخواست نگاه کند. نمیخواست ببیند. نمیخواست باور کند.

اما بعد...

یک ضربهی دیگر. تازیانه روی شانهی لیها فرود آمد و پوستِ پارهشده، بازتر شد. و در همان لحظه، از میان خون و عرق و زخم، رایحهای پخش شد.

رایحهای که جونگکوک سالها بود جلویش را گرفته بود. رایحهای که در تمام این سالها، در تاریکترین گوشهی ذهنش دفنش کرده بود. رایحهی همان دخترِ ساحل.

سیگار از دستش افتاد.

جونگکوک خشکش زد. بدنش یخ کرد، انگار که تازیانه به خودش خورده باشد. او این رایحه را میشناخت. این رایحه را در خوابهایش، در کابوسهایش، در هر لحظهی بیداریِ تلخش دنبال کرده بود. و حالا، اینجا، در میان خون و شکنجه، از بدنِ همین دخترِ زخمی بلند میشد.

او دیگر نمیتوانست انکار کند.

با قدمهایی که از شدت شوک میلرزید، جلو رفت. تهیونگ با تعجب عقب کشید. جونگکوک کنار لیها زانو زد و برای اولین بار، مستقیم به چشمانش نگاه کرد.

و در آن نگاه، دیگر نه بیتفاوتی بود، نه سردی. فقط یک حقیقت وحشتناک و غیرقابلانکار بود:

«تو... تو همون دختری.»