نیـرنگ روبـاه...

نیـرنگ روبـاه...
بدن پر موی روباه و پوست پشمالوی او جایگاه آسایش کک هاست. هنگامی که روباه از فراوانی کک ها به ستوه می آید، نیرنگی می زند که در نوع خود بی نظیر است. تکه ای چوب یا بوته ای از گیاهان را به دهان می گیرد و به کنار جوی آبی می رود. به آرامی دم خود را در آب فرو می کند، کک ها از آب می گریزند و به بالاتنه ی روباه رو می کنند. سپس روباه کم کم خود را در آب فرو می برد. سر انجام همه ی کک ها روی پوزه اش جمع می شوند. آنگاه با آهستگی پوزه ی خود را در آب فرو می برد. به ناچار کک ها به آنچه در دهان داردمی چسبند. آنگاه روباه دهان را باز کرده و چوب را در مسیر آب رها می کند و خود سر زیر آب کرده، پس از لحظه ای سر از آب بیرون می کند.
این کار ِ روباه، کار فکر و اندیشه است و خردمند ترین کس در آغاز ِ کار، چنین راهی به مغزش نمی آید. راهی صد درصد موفقیت آمیز. تمام روباه های جهان در هر کجای دنیا این روش را میدانند و به کار می گیرند. چه کسی این دانش غریزی را در نهاد روباه قرار داده است؟