𝔭𝔞𝔯𝔱/𝟏 فصل دوم‌ پدر خانواده

ببخشید که دیر شد چون کرمان نبودم
اینترنت خیلی ضعیف بود اصلا جواب نمیداد


زندگی قشنگه!...

قطعاً بدون هیچ امیدی عشقی نه
بعضی وقتا یه امید میمیره و نابود میشی،یه عشق فرو میریزه و میپاشه

زندگی'بدترین بخشش این که با هر اتفاقی بازم در جریان و نابودت میکنه با درد تمومت میکنه اما خودش باز ادامه داره
و ازت میخواد فراموش کنی

اما این و نمیدونه عشق همیشه میمونه

....

با تکون های تخت و صدای دلنشینش چشماشو آروم باز کرد

"مامان مامان بیدار شو دیگه"

لبخند خوابالودی زد و دست هاشو برای به آغوش کشیدن دختر کوچولوش باز کرد

با لبخند ذوق مانندی خودش و تو بغل ملکه اش پرت کرد

"مامان.."

"هوم؟"

"میشه امروز با خاله رزی بریم شهربازی"

از جاش بلند شد و سمت سرويس ها قدم برداشت و چرخيد و با لبخند دل گرمی گفت "من نمیتونم بیام عشق مامانی اما تو با خاله رزی برو"

خواست بره که با صدای دلگیر دختر کوچولوش مواجه شد"مامان من میخوام با تو برم"

حق داشت که ناراحت بشه از زمانی که تهیونگ ولشون کرده بود تصمیم گرفت بود که دیگه اون دختر ضعیف و مظلوم نباشه موفق هم شد الان بزرگ ترین باند مافیا رو داشت

اما کی از دلش خبر داشت هنوزم همون روحيه شکننده و مظلومش توی وجودش پنهان بود، برای زندگی بهتر دخترش باید ادامه میداد

خواست چیزی بگه اما باز ساکت شد"همه بچه ها مامان و بابا دارن و میرن شهربازی اما من فقط با خاله روزی باید برم"

غمگینتر از چیزی بود که فکرش و میکرد و بهش هم حق میداد درست پدر نداشت اما حق مادر داشتن هم ازش گرفته بود

برگشت و جلو پاهای کوچولوش زانو زد"باشه فرشته کوچولوم هرجا که بخوای همرات میام"

لبخند پر از شوقی زد و خودش رو تو بغل گرم ایملدا رها کرد بوسه ای به گونه اش زد و"من میرم به خاله رزی بگم که میایی"

یه ابروش بالا رفت و نگاهی به دخترش کرد و شروع به قلقلک دادنش کرد و خنده گفت "پس شما از قبل برا من نقش ریختین آره وروجک"

صدای خنده های دوتاشون کل اتاق رو گرفت بود با صدای خنده نازک کوچولوش از قلقلک دادنش دست برداش و اجازه داد که از دستش فرار کنه و به اتاقش پنها ببره

خنده اش محو شد و به حرف چند دقیقه پیش دخترش فکر کرد یعنی هنوز نتونسته جای پدرشو براش بگیره؟...

قطعاً هیچ وقت نمیتونه چون اون به هردوشون نیاز داره اما چه میشه کرد وقتی نیست

*فلش بک*

وی"دیگه نمیخوام اینجا بمونی میفهمی"

ایملدا"چی داری میگی اصلا خودت میفهمی"

وی"خیلی خوبم میفهمم فقط از اینجا برو"

ایملدا"الان داری ولم میکنی"

وی"هرجور که میخوای فکر کن فقط برو"

یاد روز افتاد که دیگه تهیونگ رو ندید حلقه های اش توی چشماش جم شد

اما به خودش قول داده بود که دیگه گریه نکنه و قوی باشه قول داده بود که برای همیشه فراموشش کنه

اما این غير ممكن بود....