معامله سیاه ۵
حالا که کتابها سوخته بودند، انگار آخرین سدِ ملاحظهکاری ا/ت هم از بین رفته بود. او دیگر آن دختر متفکر و ساکت نبود؛ حالا تبدیل شده بود به یک ماشین غرغروی متحرک که هدفش فقط یک چیز بود نابود کردن اعصاب شوگا.
ا/ت در حالی که دنبال شوگا راه میافتاد، با صدایی بلند و لحنی طلبکارانه شروع کرد:
ا/ت گفت: «واقعاً که! فکر کردی خیلی خفنی؟ زدی همهچیز رو سوزوندی که چی بشه؟ الان مثلاً خیلی احساس قدرت میکنی آقای زودجوش؟ نگاه کن قیافهشو! شبیه علامت سوال شده از بس حرص خورده. اصلاً میدونی اون کتابها چاپ چند بود؟ نه دیگه، تو که فقط بلدی سیگار دود کنی و در و دیوار رو آتیش بزنی. واقعاً که بیسلیقهای! حتی بلد نبودی درست آتیش بزنی، کل راهرو رو بوی گند دود برداشته...»
شوگا که سعی میکرد نشنیده بگیرد و به سمت اتاق کارش برود، با هر کلمه ا/ت، پلک چشمش بیشتر میپرید. او ایستاد، چرخید و با چشمانی که انگار از آنها آتش میبارید، به ا/ت نگاه کرد.
شوگا گفت: «بسه! تمومش کن ا/ت! دو روزه هیچی نخوردی، این همه انرژی رو از کجا میاری که مدام داری فک میزنی؟»
ا/ت بدون ذرهای ترس، یک قدم جلوتر آمد و با دست به سینه شوگا زد:
ا/ت گفت: «به تو چه؟ انرژی من از حرص دادن به تو تامین میشه. اتفاقاً خیلی هم حالم خوبه. ولی تو چی؟ نگاه کن، زیر چشمات گود افتاده، بوی توتونِ کهنه میدی، اخماتم که باز نمیشه. واقعاً زندگی با تو از اون آتیش هم بدتره. حداقل آتیش تکلیفش معلومه، ولی تو فقط بلدی راه بری و ادای آدمبزرگها رو دربیاری...»
شوگا دندانهایش را روی هم فشار داد، طوری که صدای خرد شدنش را حس کرد. او دستش را لای موهایش کشید و فریاد زد:
شوگا گفت: «ا/ت! قسم میخورم اگه یه کلمه دیگه بگی... اگه فقط یه جمله دیگه درباره قیافه من یا اون کتابهای لعنتی بگی، خودم با دستای خودم دهنت رو میبندم!»
ا/ت پوزخندی زد و با لحنی کشدار گفت:
ا/ت گفت: «اوه، ترسیدم! میخوای چیکار کنی؟ باز بری سیگار بکشی؟ یا شاید میخوای بری یه گوشه بشینی و به این فکر کنی که چرا یه دخترِ گرسنه داره اینطوری قهوهایت میکنه؟»
شوگا برای لحظهای مات و مبهوت ماند. او در تمام عمرش با قاچاقچیها، خلافکارها و آدمهای خطرناک سر و کله زده بود، اما هیچکدام به اندازه این دخترِ غرغرو و لجباز، او را به مرز جنون نکشانده بودند.
شوگا که دیگر راهی برای ساکت کردن او پیدا نمیکرد، ناگهان بازوی او را گرفت و به سمت آشپزخانه کشید. او تصمیم داشت به هر قیمتی شده، دهان او را با غذا ببندد تا شاید چند دقیقهای سکوت را تجربه کند.
ا/ت دقیقاً مثل یک رادیوی قدیمی که روی یک موجِ پر از نویز گیر کرده باشد، بدون توقف و با ریتمی تند شروع به غر زدن کرد. او حتی برای نفس گرفتن هم مکث نمیکرد.
ا/ت گفت: «اصلاً تو میدونی آداب معاشرت چیه؟ نه دیگه، فقط بلدی مثل غول غارنشین بازوی آدم رو بگیری و بکشی. بعدشم اون بوی سیگارت... واقعاً فکر میکنی جذابه؟ نه خیر، فقط باعث میشه آدم یادِ جاکلیدیهای کهنه بیفته. حالا هم که داری منو میبری آشپزخانه، مثلاً میخوای بگی خیلی مهماننوازی؟ اون از آتیشبازیت، اینم از زورگوییت. واقعاً که مدیریت بحرانت در حد صفره، آقای زودجوش! اگه من جای تو بودم حداقل یه دور کلاسهای کنترل خشم میرفتم، هرچند فکر نکنم روی تو اثری داشته باشه چون کلاً سیستم عاملت مشکل داره...»
شوگا که حالا به آشپزخانه رسیده بود، ایستاد. او چشمانش را محکم روی هم فشار داد. صدای ا/ت در گوشش مثل مته عمل میکرد. او در تمام عمرش با چنین پدیدهای روبرو نشده بود؛ دختری که نه از آتش میترسید، نه از گرسنگی ضعیف میشد و نه زبانش از کار نمیافتاد.
او با حرص یک صندلی را عقب کشید و ا/ت را تقریباً روی آن نشاند.
شوگا گفت: «بشین! فقط بشین و این دهن رو برای پنج دقیقه ببند! قسم میخورم صدای راه رفتن روی شیشه خرد شده از صدای تو دلنشینتره!»
ا/ت اما حتی روی صندلی هم آرام نگرفت. دستهایش را در هوا تکان میداد و ادامه میداد:
ا/ت گفت: «آره دیگه، وقتی جواب نداری بدی میگی دهنت رو ببند. این نشونه ضعف استدلاله. تو حتی نمیتونی یه مکالمه منطقی داشته باشی. فقط بلدی دستور بدی. صندلی رو هم که انقدر محکم کشیدی فکر کنم پایهاش خراش برداشت، واقعاً که به اموال خودت هم رحم نمیکنی...»
شوگا که دیگر تحملش تمام شده بود، یک تکه نان تست را از روی میز برداشت و به سمت دهان ا/ت برد تا به هر شکلی شده این "رادیوی خراب" را ساکت کند.
شوگا گفت: «بخور! فقط بخور تا انرژی بدنت صرف هضم غذا بشه، شاید اون مغزت یه کم استراحت کنه و دست از سر من برداری!»
شرط: ۳۰ لایک
۱۰ کامنت
۳ بازنشر
موفق باشید 😂🏵️🌺🎀🌸🐴🫠
ا/ت در حالی که دنبال شوگا راه میافتاد، با صدایی بلند و لحنی طلبکارانه شروع کرد:
ا/ت گفت: «واقعاً که! فکر کردی خیلی خفنی؟ زدی همهچیز رو سوزوندی که چی بشه؟ الان مثلاً خیلی احساس قدرت میکنی آقای زودجوش؟ نگاه کن قیافهشو! شبیه علامت سوال شده از بس حرص خورده. اصلاً میدونی اون کتابها چاپ چند بود؟ نه دیگه، تو که فقط بلدی سیگار دود کنی و در و دیوار رو آتیش بزنی. واقعاً که بیسلیقهای! حتی بلد نبودی درست آتیش بزنی، کل راهرو رو بوی گند دود برداشته...»
شوگا که سعی میکرد نشنیده بگیرد و به سمت اتاق کارش برود، با هر کلمه ا/ت، پلک چشمش بیشتر میپرید. او ایستاد، چرخید و با چشمانی که انگار از آنها آتش میبارید، به ا/ت نگاه کرد.
شوگا گفت: «بسه! تمومش کن ا/ت! دو روزه هیچی نخوردی، این همه انرژی رو از کجا میاری که مدام داری فک میزنی؟»
ا/ت بدون ذرهای ترس، یک قدم جلوتر آمد و با دست به سینه شوگا زد:
ا/ت گفت: «به تو چه؟ انرژی من از حرص دادن به تو تامین میشه. اتفاقاً خیلی هم حالم خوبه. ولی تو چی؟ نگاه کن، زیر چشمات گود افتاده، بوی توتونِ کهنه میدی، اخماتم که باز نمیشه. واقعاً زندگی با تو از اون آتیش هم بدتره. حداقل آتیش تکلیفش معلومه، ولی تو فقط بلدی راه بری و ادای آدمبزرگها رو دربیاری...»
شوگا دندانهایش را روی هم فشار داد، طوری که صدای خرد شدنش را حس کرد. او دستش را لای موهایش کشید و فریاد زد:
شوگا گفت: «ا/ت! قسم میخورم اگه یه کلمه دیگه بگی... اگه فقط یه جمله دیگه درباره قیافه من یا اون کتابهای لعنتی بگی، خودم با دستای خودم دهنت رو میبندم!»
ا/ت پوزخندی زد و با لحنی کشدار گفت:
ا/ت گفت: «اوه، ترسیدم! میخوای چیکار کنی؟ باز بری سیگار بکشی؟ یا شاید میخوای بری یه گوشه بشینی و به این فکر کنی که چرا یه دخترِ گرسنه داره اینطوری قهوهایت میکنه؟»
شوگا برای لحظهای مات و مبهوت ماند. او در تمام عمرش با قاچاقچیها، خلافکارها و آدمهای خطرناک سر و کله زده بود، اما هیچکدام به اندازه این دخترِ غرغرو و لجباز، او را به مرز جنون نکشانده بودند.
شوگا که دیگر راهی برای ساکت کردن او پیدا نمیکرد، ناگهان بازوی او را گرفت و به سمت آشپزخانه کشید. او تصمیم داشت به هر قیمتی شده، دهان او را با غذا ببندد تا شاید چند دقیقهای سکوت را تجربه کند.
ا/ت دقیقاً مثل یک رادیوی قدیمی که روی یک موجِ پر از نویز گیر کرده باشد، بدون توقف و با ریتمی تند شروع به غر زدن کرد. او حتی برای نفس گرفتن هم مکث نمیکرد.
ا/ت گفت: «اصلاً تو میدونی آداب معاشرت چیه؟ نه دیگه، فقط بلدی مثل غول غارنشین بازوی آدم رو بگیری و بکشی. بعدشم اون بوی سیگارت... واقعاً فکر میکنی جذابه؟ نه خیر، فقط باعث میشه آدم یادِ جاکلیدیهای کهنه بیفته. حالا هم که داری منو میبری آشپزخانه، مثلاً میخوای بگی خیلی مهماننوازی؟ اون از آتیشبازیت، اینم از زورگوییت. واقعاً که مدیریت بحرانت در حد صفره، آقای زودجوش! اگه من جای تو بودم حداقل یه دور کلاسهای کنترل خشم میرفتم، هرچند فکر نکنم روی تو اثری داشته باشه چون کلاً سیستم عاملت مشکل داره...»
شوگا که حالا به آشپزخانه رسیده بود، ایستاد. او چشمانش را محکم روی هم فشار داد. صدای ا/ت در گوشش مثل مته عمل میکرد. او در تمام عمرش با چنین پدیدهای روبرو نشده بود؛ دختری که نه از آتش میترسید، نه از گرسنگی ضعیف میشد و نه زبانش از کار نمیافتاد.
او با حرص یک صندلی را عقب کشید و ا/ت را تقریباً روی آن نشاند.
شوگا گفت: «بشین! فقط بشین و این دهن رو برای پنج دقیقه ببند! قسم میخورم صدای راه رفتن روی شیشه خرد شده از صدای تو دلنشینتره!»
ا/ت اما حتی روی صندلی هم آرام نگرفت. دستهایش را در هوا تکان میداد و ادامه میداد:
ا/ت گفت: «آره دیگه، وقتی جواب نداری بدی میگی دهنت رو ببند. این نشونه ضعف استدلاله. تو حتی نمیتونی یه مکالمه منطقی داشته باشی. فقط بلدی دستور بدی. صندلی رو هم که انقدر محکم کشیدی فکر کنم پایهاش خراش برداشت، واقعاً که به اموال خودت هم رحم نمیکنی...»
شوگا که دیگر تحملش تمام شده بود، یک تکه نان تست را از روی میز برداشت و به سمت دهان ا/ت برد تا به هر شکلی شده این "رادیوی خراب" را ساکت کند.
شوگا گفت: «بخور! فقط بخور تا انرژی بدنت صرف هضم غذا بشه، شاید اون مغزت یه کم استراحت کنه و دست از سر من برداری!»
شرط: ۳۰ لایک
۱۰ کامنت
۳ بازنشر
موفق باشید 😂🏵️🌺🎀🌸🐴🫠
- ۴.۰k
- ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط