متن ناب

متن ناب

خوب یاد گرفته ایم ور انداز کردن همدیگر را
یک خط کش این دستمان
و یک ترازو آن دستمان
اندازه میگیریم و وزن میکنیم
.
آدم ها را رفتارشان را .
تصمیم هایشان را .
حتی قضا و قدرشان را
.
به رفیقمان یک تکه سنگینی می اندازیم .
بعد می گوییم
.
خیر و صلاحت را می خواهم .
غافل از اینکه چه بر سر او می آوریم
.
در جمع هر کس را یک جور مورد بررسی قرار میدهیم .
ان یکی را به ازدواج نکرده اش .
این یکی را به نوع رابطه اش .
ان دیگری را…
.
میرویم توی صفحه یکی
نوشته اش را می خوانیم و مینشینیم و قضاوت میکنیم .
یکی هم نیست که گوشمان را بگیرد که：

های!چندبار توی آن موقعیت بوده ای .
که حالا اینطور راحت نظر میدهی
.
حواسمان نیست که چه راحت
با حرفی که در هوا رها میکنیم
.
چگونه یک نفر را به هم میریزیم .
چند نفر را به جان هم می اندازیم .
یا چه سرخوردگی یا دلخوری بجا میگذاریم
.
چقدر زخم میزنیم
.
حواسمان نیست که ما می گوییم و رها میکنیم و رد میشویم اما یکی ممکن است گیر کند .
بین کلمه های ما بین قضاوت ما
.
بین برداشت ما
.
دلی که میشکنیم ارزان نیست
.
.