بعضی روزها باید با خودت مهربان باشی.

بعضی روزها باید با خودت مهربان باشی.
دست خودت را بگیری و ببری بیرون.
جلوی پارک ملت، بستنی قیفی متری بخری، از هر طرفش که لیس بزنی، از آن طرف بستنی شره کند، بریزد روی لباس هایت.
به خودت چپ چپ نگاه کنی، به زمین و زمان فحش بدهی.
با هر فحشت، یک تکه از بستنی بچکد روی پیراهن سفیدت.
قیافه ات را در آینه ماشین نگاه کنی و پقی بزنی زیر خنده.
بعد خودت را ببری دربند، باقالی بخوری با گلپر. یک کفه دست لبو بگیری توی روزنامه و به خودت بگویی واقعا که اینطوری خوشمزه تر است.
بعد بروی جمشیدیه.
زیر باران راه بروی.
روی برگ ها.
چند قدم بالاتر، چای بخوری و وقتی باران شدید تر شد، آش رشته. آن وقت توی چشم های خودت نگاه کنی و از اینکه با خودت این همه مهربانی، حظ کنی.
بعد خودت را ببری سینما.
پاپ کورن بخری با پفک.
هر فیلمی که خودت دوست دارد را، ببینی. وسط های فیلم دست بیندازی دور گردن خودت. در گوش خودت زمزمه کنی: دوستت دارم.
و به چشم های خودت نگاه کنی.
خودت، لبخند بزند.
فیلم که تمام شد برگردی خانه.
یک قاشق شربت معده به خودت بدهی.
حواست به خودت باشد که دل درد نگیرد.
رو دل نکند. پتو را بکشی روی خودت. گونه خودت را ببوسی و چراغ ها را خاموش کنی.

بعضی وقت ها نباید تنها باشی. باید دست خودت را بگیری ببری بیرون!