رمان نگاه اول در تاریکی پارت ۲۸

مکان: آپارتمان مخفی مارسل در محله مونمارتر، پاریس – نیمه‌شب.
🟢 فرار و تنهایی (دیدگاه آرمیتا)
مارسل ما را از یک خروجی مخفی در انتهای تونل بیرون برد. هوای سرد پاریس به صورتمان خورد. باران نم‌نم می‌بارید. خیابان‌های خلوت مونمارتر زیر نور چراغ‌های زرد، مثل نقاشی impressionist بودند.
مارسل کلید یک آپارتمان قدیمی در طبقه پنجم یک ساختمان سنگی را به ما داد. «اینجا امن است. هیچکس نمی‌داند. فردا صبح برمی‌گردم و نقشه‌ها را با هم بررسی می‌کنیم. امشب... امشب فقط استراحت کنید.»
و رفت.
وارد آپارتمان شدیم. کوچک اما شیک. یک اتاق خواب بزرگ با پنجره‌ای قدی رو به خیابان، یک شومینه سنگی، و یک تخت بزرگ با ملحفه‌های سفید.
جونگ کوک در را قفل کرد. زنجیر انداخت. سپس به من نگاه کرد.
چشمانش... خدایا، چشمانش. دیگر آن نگاه سرد و محاسبه‌گر رئیس مافیا نبود. نگاهش گرسنه بود. تشنه. پر از چیزی که ماه‌ها سرکوبش کرده بود.
«تو خوبی؟» صدایش خش‌دار بود.
سر تکان دادم. نمی‌توانستم حرف بزنم. تمام روز، تمام شب، تمام این ماه‌ها... فقط زنده مانده بودم. اما الان، در این اتاق کوچک، با او... تازه داشتم نفس می‌کشیدم.
جونگ کوک کتش را درآورد. پیراهنش خونی بود. خون خودش. خون ته-یونگ. خون مردانی که کشته بود تا من زنده بمانم.
«جونگ کوک...» صدایم لرزید. «تو زخمی هستی.»
«چیز مهمی نیست،» گفت و به سمت من آمد. «تو مهمی.»
دستش را روی صورتم گذاشت. انگشتانش سرد بودند، اما لمسشان آتش بود.
«فکر می‌کردم از دستت دادم،» زمزمه کرد. «وقتی اون تونل فرو ریخت... وقتی صدات رو نشنیدم... آرمیتا، من...»
اشک در چشمانش حلقه زد. جونگ کوک. مردی که گریه نمی‌کرد. مردی که قلبش از یخ ساخته شده بود.

پایان پارت ۲۸

شرط برای پارت بعد ۱۰۰ لایک ۹۵ کامنت