معامله سیاه 6
ا/ت با بیمیلی تمام، نگاهی تحقیرآمیز به نان تست انداخت و با دستش آن را کنار زد. او حتی یک لحظه هم برای نفس گرفتن مکث نکرد و با همان لحن روی اعصاب ادامه داد:
ا/ت گفت: «واقعاً که! نان تست؟ اونم سرد؟ تو حتی بلد نیستی چطوری از یه مهمان—که البته خودت دزدیدیش—پذیرایی کنی. توقع داشتی با این نان خشک ساکت بشم؟ این نان خودش یه توهین به صنعت نانواییه! دقیقاً مثل اخلاق خودت، خشک و بیات. اصلاً میدونی گلوتن چیه؟ نه دیگه، تو فقط بلدی آتیشبازی راه بندازی. اگه فکر کردی با این چیزها میتونی منو از رو ببری، واقعاً نشون میده که چقدر منو دستکم گرفتی، آقای زودجوش...»
شوگا که حالا سرش را بین دو دستش گرفته بود و شقیقههایش از شدت عصبانیت میتپید، زیر لب غرید:
شوگا گفت: «کاش همونجا توی آتیش میموندی... حداقل اونجا صدا به صدا نمیرسید!»
ا/ت بدون توجه به حرف او، با صدایی بلندتر گفت:
ا/ت گفت: «چی؟ داشتی زیر لب غر میزدی؟ ببین، حتی خودت هم داری به روش من رو میاری! ولی فرقش اینه که من با صدای بلند و منطقی حرف میزنم، تو مثل پیرمردهای غرغرو زیر لب پچپچ میکنی...»
شوگا ناگهان از جا پرید و با چشمانی گرد شده از حرص، فریاد زد:
شوگا گفت: «بسههههه! یه نفر... فقط یه نفر بیاد این رو از جلوی چشمای من دور کنه قبل از اینکه واقعاً دیوونه بشم!»
ا/ت که انگار نقطه ضعف جدید و طلایی شوگا را پیدا کرده بود، با لذتی وصفناپذیر روی کلمه «پیرمرد» تمرکز کرد. او در حالی که با انگشتش روی میز ضرب میگرفت، با لحنی که هر کلمهاش مثل نیش زنبور بود، ادامه داد:
ا/ت گفت: «آره دیگه، پیرمرد زودجوش! دقیقاً علائمش رو داری. لرزش دست، اخمهای دائمی، ناتوانی در کنترل اعصاب... پیرمرد عصبی! نکنه توقع داری بهت بگم "اوپا"؟ با این اخلاقت؟ تو حتی نمیتونی یه مکالمه ساده رو بدون آتیش زدن کتابخونه پیش ببری، پیرمرد. واقعاً که، دلم برای اطرافیانت میسوزه که مجبورن هر روز قیافه عبوس یه پیرمرد زودجوش رو تحمل کنن...»
شوگا که کلمه «پیرمرد» مثل پتک توی سرش میخورد، مشتش را روی میز کوبید، طوری که ظرفها لرزیدند. او با صدایی که از شدت حرص میلرزید، غرید:
شوگا گفت: «من فقط 35 سالمه! کدوم پیرمردی رو دیدی که بتونه مثل من... اصلاً چرا دارم به تو توضیح میدم؟ تو کلاً عقلت رو از دست دادی!»
ا/ت بدون اینکه حتی پلک بزند، پوزخندی زد و گفت:
ا/ت گفت: «35 سال؟ شناسنامهت اینو میگه، ولی اخلاقت میگه ۸۲ سالته! پیرمرد زودجوشِ بیحوصله. حتی راه رفتنت هم مثل آدمهاییه که کمردرد دارن. شاید واسه همینه که انقدر عصبی هستی، نه؟ پیرمرد... پیرمرد... پیرمرد...»
شوگا که دیگر خون به مغزش نمیرسید، صندلیاش را با صدای وحشتناکی عقب کشید و به سمت ا/ت خیز برداشت. او صورتش را به صورت ا/ت نزدیک کرد، طوری که گرمای نفسهای عصبیاش به پوست او میخورد.
شوگا گفت: «اگه یه بار دیگه... فقط یه بار دیگه بگی پیرمرد، قسم میخورم یه کاری میکنم که آرزو کنی کاش همونجا بین کتابات خاکستر میشدی!»
ا/ت با خونسردی کامل، مستقیم توی چشمهای او زل زد و با لحنی آروم اما روی اعصاب زمزمه کرد:
ا/ت گفت: «چرا انقدر رگ گردنت میزنه بیرون، پیرمرد زودجوش؟»
شوگا برای لحظهای مات ماند. او حس میکرد اگر همین الان واکنشی نشان ندهد، از شدت فشار عصبی سکته خواهد کرد. او دستش را دور لبه میز محکم کرد تا خودش را کنترل کند و از بین دندانهای کلید شدهاش گفت:
شوگا گفت: «تو... تو واقعاً یه هیولای غرغرویی!»
ا/ت گفت: «واقعاً که! نان تست؟ اونم سرد؟ تو حتی بلد نیستی چطوری از یه مهمان—که البته خودت دزدیدیش—پذیرایی کنی. توقع داشتی با این نان خشک ساکت بشم؟ این نان خودش یه توهین به صنعت نانواییه! دقیقاً مثل اخلاق خودت، خشک و بیات. اصلاً میدونی گلوتن چیه؟ نه دیگه، تو فقط بلدی آتیشبازی راه بندازی. اگه فکر کردی با این چیزها میتونی منو از رو ببری، واقعاً نشون میده که چقدر منو دستکم گرفتی، آقای زودجوش...»
شوگا که حالا سرش را بین دو دستش گرفته بود و شقیقههایش از شدت عصبانیت میتپید، زیر لب غرید:
شوگا گفت: «کاش همونجا توی آتیش میموندی... حداقل اونجا صدا به صدا نمیرسید!»
ا/ت بدون توجه به حرف او، با صدایی بلندتر گفت:
ا/ت گفت: «چی؟ داشتی زیر لب غر میزدی؟ ببین، حتی خودت هم داری به روش من رو میاری! ولی فرقش اینه که من با صدای بلند و منطقی حرف میزنم، تو مثل پیرمردهای غرغرو زیر لب پچپچ میکنی...»
شوگا ناگهان از جا پرید و با چشمانی گرد شده از حرص، فریاد زد:
شوگا گفت: «بسههههه! یه نفر... فقط یه نفر بیاد این رو از جلوی چشمای من دور کنه قبل از اینکه واقعاً دیوونه بشم!»
ا/ت که انگار نقطه ضعف جدید و طلایی شوگا را پیدا کرده بود، با لذتی وصفناپذیر روی کلمه «پیرمرد» تمرکز کرد. او در حالی که با انگشتش روی میز ضرب میگرفت، با لحنی که هر کلمهاش مثل نیش زنبور بود، ادامه داد:
ا/ت گفت: «آره دیگه، پیرمرد زودجوش! دقیقاً علائمش رو داری. لرزش دست، اخمهای دائمی، ناتوانی در کنترل اعصاب... پیرمرد عصبی! نکنه توقع داری بهت بگم "اوپا"؟ با این اخلاقت؟ تو حتی نمیتونی یه مکالمه ساده رو بدون آتیش زدن کتابخونه پیش ببری، پیرمرد. واقعاً که، دلم برای اطرافیانت میسوزه که مجبورن هر روز قیافه عبوس یه پیرمرد زودجوش رو تحمل کنن...»
شوگا که کلمه «پیرمرد» مثل پتک توی سرش میخورد، مشتش را روی میز کوبید، طوری که ظرفها لرزیدند. او با صدایی که از شدت حرص میلرزید، غرید:
شوگا گفت: «من فقط 35 سالمه! کدوم پیرمردی رو دیدی که بتونه مثل من... اصلاً چرا دارم به تو توضیح میدم؟ تو کلاً عقلت رو از دست دادی!»
ا/ت بدون اینکه حتی پلک بزند، پوزخندی زد و گفت:
ا/ت گفت: «35 سال؟ شناسنامهت اینو میگه، ولی اخلاقت میگه ۸۲ سالته! پیرمرد زودجوشِ بیحوصله. حتی راه رفتنت هم مثل آدمهاییه که کمردرد دارن. شاید واسه همینه که انقدر عصبی هستی، نه؟ پیرمرد... پیرمرد... پیرمرد...»
شوگا که دیگر خون به مغزش نمیرسید، صندلیاش را با صدای وحشتناکی عقب کشید و به سمت ا/ت خیز برداشت. او صورتش را به صورت ا/ت نزدیک کرد، طوری که گرمای نفسهای عصبیاش به پوست او میخورد.
شوگا گفت: «اگه یه بار دیگه... فقط یه بار دیگه بگی پیرمرد، قسم میخورم یه کاری میکنم که آرزو کنی کاش همونجا بین کتابات خاکستر میشدی!»
ا/ت با خونسردی کامل، مستقیم توی چشمهای او زل زد و با لحنی آروم اما روی اعصاب زمزمه کرد:
ا/ت گفت: «چرا انقدر رگ گردنت میزنه بیرون، پیرمرد زودجوش؟»
شوگا برای لحظهای مات ماند. او حس میکرد اگر همین الان واکنشی نشان ندهد، از شدت فشار عصبی سکته خواهد کرد. او دستش را دور لبه میز محکم کرد تا خودش را کنترل کند و از بین دندانهای کلید شدهاش گفت:
شوگا گفت: «تو... تو واقعاً یه هیولای غرغرویی!»
- ۴.۱k
- ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط