عجب رسمیه رسم زمونه قصه‌ی برگ و باد خزونه میرن آدما از او

عجب رسمیه رسم زمونه قصه‌ی برگ و باد خزونه میرن آدما از اونا فقط خاطره هاشون به جا می‌مونه کجاست اون کوچه چی شد اون خونه آدماش کجان خدا می‌دونه بوته‌ی یاس ِ باباجون هنوز گوشه‌ی باغچه توی گلدونه عطرش پیچیده تا هفتا خونه خودش کجاهاست خدا می‌دونه