😭❤️ بیاین که رسیدیم به یکی از مهمترین قسمتهای داستان. ا
😭❤️ بیاین که رسیدیم به یکی از مهمترین قسمتهای داستان. این بار هیونجین باید بین حقیقت خانوادهاش و آرامش کسی که عاشقشه، روبهرو بشه.
### دام موزی
### پارت سیزدهم: خون یا عشق؟
ساعت ۱۱:۴۵ شب ـ انبار قدیمی
هیونجین هنوز به مرد خیره شده بود.
هیونجین: «دوباره بگو چی گفتی؟»
مرد: «پدرت دستور داد مادر فلیکس ناپدید بشه.»
هیونجین خندید؛ خندهای تلخ و عصبی.
هیونجین: «داری دربارهی پدر من حرف میزنی.»
مرد: «میدونم باورش سخته.»
هیونجین: «چهار سال پیش هم پدرم از این معامله خبر داشت؟»
مرد سکوت کرد.
همین سکوت کافی بود.
هیونجین مشتهایش را گره کرد.
فلیکس آرام دستش را روی بازوی او گذاشت.
فلیکس: «هیونجین...»
هیونجین به او نگاه کرد.
فلیکس: «الان وقت عصبانی شدن نیست. باید مامانم رو پیدا کنیم.»
هیونجین نفس عمیقی کشید.
«حق با توئه.»
ساعت ۱۲:۳۰ ـ عمارت خانوادهی هوانگ
درهای بزرگ عمارت باز شدند.
هیونجین بدون اینکه منتظر اجازه بماند وارد اتاق پدرش شد. فلیکس نیز پشت سرش بود.
پدر هیونجین کنار شومینه نشسته بود.
پدر: «بالاخره برگشتی پسرم.»
هیونجین: «دربارهی مادر فلیکس چی میدونی؟»
مرد فنجانش را روی میز گذاشت.
پدر: «باید بیشتر مراقب سؤالهایی که میپرسی باشی.»
هیونجین: «اون زن کجاست؟»
پدرش لبخند زد.
پدر: «تو همیشه زیادی احساساتی بودی، هیونجین. درست مثل مادرت.»
هیونجین یک قدم جلو رفت.
«اسم مادرم رو نیار.»
پدر: «تو هنوز نمیفهمی برای حفظ این خانواده چه کارهایی لازمه.»
هیونجین: «من دیگه بخشی از بازیهای تو نیستم.»
پدرش بلند شد.
پدر: «پس انتخابت رو کردی؟ این پسر رو به خانوادهات ترجیح میدی؟»
هیونجین بدون مکث پاسخ داد:
«من کسی رو انتخاب کردم که چهار ساله کنارمه. کسی که هیچوقت از من چیزی جز صداقت نخواسته.»
فلیکس برای لحظهای به هیونجین خیره ماند.
ساعت ۱ بامداد ـ اتاق فلیکس
فلیکس روی تخت نشسته بود. هیونجین کنارش نشست.
فلیکس: «به خاطر من با پدرت دعوا کردی.»
هیونجین: «نه، به خاطر کارهایی که انجام داده.»
فلیکس سرش را روی شانهی او گذاشت.
فلیکس: «میترسم همهچیز رو از دست بدی.»
هیونجین موهایش را نوازش کرد.
هیونجین: «فلیکس، من قبل از اینکه تو رو بشناسم هم زندگی میکردم. ولی تو بهم یاد دادی زندگی کردن با خوشحال بودن فرق داره.»
فلیکس لبخند زد و دستش را فشرد.
چند لحظه بعد، تلفن هیونجین زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
هیونجین پاسخ داد.
صدای زنی از پشت خط شنیده شد:
«هیونجین...»
هیونجین خشکش زد.
زن دوباره گفت:
«منم... مادر فلیکسم.»
فلیکس با شنیدن صدا از جا بلند شد.
زن با گریه ادامه داد:
«پسرم... بالاخره میتونم ببینمت.»
فلیکس گوشی را از دست هیونجین گرفت.
فلیکس: «مامان؟»
صدای گریهی زن بلندتر شد.
«فلیکس عزیزم...»
اما ناگهان صدای مردی از پشت تلفن آمد:
«تماس تموم شد.»
و خط قطع شد.
فلیکس به صفحهی خاموش گوشی خیره ماند.
هیونجین فوراً کت خود را برداشت.
هیونجین: «پیداش میکنیم. این بار هیچکس نمیتونه جلوی ما رو بگیره.»
همان لحظه ـ مکانی نامعلوم
زنی کنار پنجره ایستاده بود.
مردی پشت سرش گفت:
«پسرش پیداش کرده.»
زن اشکهایش را پاک کرد.
«میدونم... فقط امیدوارم هنوز ازم متنفر نباشه.»
مرد پاکتی روی میز گذاشت.
داخل پاکت عکسی از هیونجین و فلیکس بود.
و پشت عکس نوشته شده بود:
«این دو نفر نباید به حقیقت ازدواجشان پی ببرند.»
پایان پارت سیزدهم. ❤️
حالا یک راز دیگه هم داریم: چرا کسی نمیخواد هیونجین و فلیکس از حقیقت ازدواجشون باخبر بشن؟ 👀
### دام موزی
### پارت سیزدهم: خون یا عشق؟
ساعت ۱۱:۴۵ شب ـ انبار قدیمی
هیونجین هنوز به مرد خیره شده بود.
هیونجین: «دوباره بگو چی گفتی؟»
مرد: «پدرت دستور داد مادر فلیکس ناپدید بشه.»
هیونجین خندید؛ خندهای تلخ و عصبی.
هیونجین: «داری دربارهی پدر من حرف میزنی.»
مرد: «میدونم باورش سخته.»
هیونجین: «چهار سال پیش هم پدرم از این معامله خبر داشت؟»
مرد سکوت کرد.
همین سکوت کافی بود.
هیونجین مشتهایش را گره کرد.
فلیکس آرام دستش را روی بازوی او گذاشت.
فلیکس: «هیونجین...»
هیونجین به او نگاه کرد.
فلیکس: «الان وقت عصبانی شدن نیست. باید مامانم رو پیدا کنیم.»
هیونجین نفس عمیقی کشید.
«حق با توئه.»
ساعت ۱۲:۳۰ ـ عمارت خانوادهی هوانگ
درهای بزرگ عمارت باز شدند.
هیونجین بدون اینکه منتظر اجازه بماند وارد اتاق پدرش شد. فلیکس نیز پشت سرش بود.
پدر هیونجین کنار شومینه نشسته بود.
پدر: «بالاخره برگشتی پسرم.»
هیونجین: «دربارهی مادر فلیکس چی میدونی؟»
مرد فنجانش را روی میز گذاشت.
پدر: «باید بیشتر مراقب سؤالهایی که میپرسی باشی.»
هیونجین: «اون زن کجاست؟»
پدرش لبخند زد.
پدر: «تو همیشه زیادی احساساتی بودی، هیونجین. درست مثل مادرت.»
هیونجین یک قدم جلو رفت.
«اسم مادرم رو نیار.»
پدر: «تو هنوز نمیفهمی برای حفظ این خانواده چه کارهایی لازمه.»
هیونجین: «من دیگه بخشی از بازیهای تو نیستم.»
پدرش بلند شد.
پدر: «پس انتخابت رو کردی؟ این پسر رو به خانوادهات ترجیح میدی؟»
هیونجین بدون مکث پاسخ داد:
«من کسی رو انتخاب کردم که چهار ساله کنارمه. کسی که هیچوقت از من چیزی جز صداقت نخواسته.»
فلیکس برای لحظهای به هیونجین خیره ماند.
ساعت ۱ بامداد ـ اتاق فلیکس
فلیکس روی تخت نشسته بود. هیونجین کنارش نشست.
فلیکس: «به خاطر من با پدرت دعوا کردی.»
هیونجین: «نه، به خاطر کارهایی که انجام داده.»
فلیکس سرش را روی شانهی او گذاشت.
فلیکس: «میترسم همهچیز رو از دست بدی.»
هیونجین موهایش را نوازش کرد.
هیونجین: «فلیکس، من قبل از اینکه تو رو بشناسم هم زندگی میکردم. ولی تو بهم یاد دادی زندگی کردن با خوشحال بودن فرق داره.»
فلیکس لبخند زد و دستش را فشرد.
چند لحظه بعد، تلفن هیونجین زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
هیونجین پاسخ داد.
صدای زنی از پشت خط شنیده شد:
«هیونجین...»
هیونجین خشکش زد.
زن دوباره گفت:
«منم... مادر فلیکسم.»
فلیکس با شنیدن صدا از جا بلند شد.
زن با گریه ادامه داد:
«پسرم... بالاخره میتونم ببینمت.»
فلیکس گوشی را از دست هیونجین گرفت.
فلیکس: «مامان؟»
صدای گریهی زن بلندتر شد.
«فلیکس عزیزم...»
اما ناگهان صدای مردی از پشت تلفن آمد:
«تماس تموم شد.»
و خط قطع شد.
فلیکس به صفحهی خاموش گوشی خیره ماند.
هیونجین فوراً کت خود را برداشت.
هیونجین: «پیداش میکنیم. این بار هیچکس نمیتونه جلوی ما رو بگیره.»
همان لحظه ـ مکانی نامعلوم
زنی کنار پنجره ایستاده بود.
مردی پشت سرش گفت:
«پسرش پیداش کرده.»
زن اشکهایش را پاک کرد.
«میدونم... فقط امیدوارم هنوز ازم متنفر نباشه.»
مرد پاکتی روی میز گذاشت.
داخل پاکت عکسی از هیونجین و فلیکس بود.
و پشت عکس نوشته شده بود:
«این دو نفر نباید به حقیقت ازدواجشان پی ببرند.»
پایان پارت سیزدهم. ❤️
حالا یک راز دیگه هم داریم: چرا کسی نمیخواد هیونجین و فلیکس از حقیقت ازدواجشون باخبر بشن؟ 👀
- ۱۳۷
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط