من از احساس بی حسی خود سرشارم!

من از احساس بی حسی خود سرشارم!
نفس ها:سخت
ذهن:مشکوک فراموشی!
زبانی ساکت و یادی پریشان...حروف گنگ بی پایان پنهان
دهانم بسته...بغضی در گلویم...
به دیده اشک دارم به نوبت: سرد...بی درمان و جاری

دوایی نیست...سوگ پایانی ندارد...زخم هم درمان نخواهد!

چه جرمی دارد این چشمان گریان؟

چه جرمی دارد این قلب شکسته؟

چه جرمی دارد این اشکی که جاریست؟

چه بی سامان و تنها و غریبست: حقیقت!

کاش میشد حتی روح بیجانم را اندکی جان افزود

یا که از درد عمیق تعلیق اندک اندک فرسود.

من ندارم حسی...من ندارم بالی...

پر زدن نیست در اندیشه ی من...پر پروازم کو؟!

نه به اوج اندیشم نه افق را بینم نه دگر آسمانم آبیست!

هرچه دارم در ذهن:زمین است و فرود است و زمین!