عشق درسایه سلطنت پارت 248
یکی از خدمتکارا که زن مسنی بود گفت
خدمتکار: نزدیک 20 ساله بانوی من وقتی پادشاه سابق اون قصر جدید رو ساختن و داشتن نقل مکان میکردن پادشاه تهیونگ کوچیک بودن ...
اسم تهیونگ باعث شد نفس عمیق بکشم..خدمتکار ادامه داد
خدمتکار: هنوز نقاشی که از کودکیشون کشیده شده اینجاست...
سریع نگاش کردم و گفتم
مری:از کودکی پادشاه تهیونگ؟؟
سر خم کرد و با لبخند گفت
خدمتکار : بله بانوی من...
اب دهنم رو قورت دادم و گفتم
مری:میشه ببینم؟
خدمتكار : البته بانوى من...
و راهنماییم کرد..منو به سمت راهروی طویل طبقه سوم برد..
کف راهروی طولانی رو فرشی قرمز پوشونده بود و دیوار دو طرف پر از نقاشی بود..
خدمتکار دونه دونه اسم اشخاص داخل تابلو که کنت ها و پادشاههای قدیمی و ملکه ها و معشو*قه های مهم بودن
و همچین خصوصیتها و کارهای مفید و مضرشون رو میگفت ولی من بی صبرانه و کلافه منتظر بودم..
که بالاخره صبرم پایان یافت..
خدمتکار جلوی تابلویی و ایستاد و به تابلو خیره شد و
لبخند مهربونی زد و گفت
خدمتکار : و ایشون پادشاه تهیونگ... پادشاه بزرگ انگلستان..
اروم به قدم باقی مونده رو جلو گذاشتم و به سمت تابلو برگشتم...
روبروم توی تابلو پسر بچه خوشگل و بوری بود که حدود 5 یا 6 سال سن داشت..
پسر بچه ای که یه لبخند شیرین و شیطنت بار روی لب داشت..خدای من..
چشماش..چشمای زیبا و قهوه ای خوش رنگش
اشک تو چشمام حلقه زد..
چقدر دلم برای این چشمای قهوه ایش تنگ شده بود..
اروم و محو نقاشی قدمی جلو تر رفتم..
با شک و لرز دستم رو بالا آوردم و نرم روی صورت پسربچه نقاشی کشیدم..
پسر بچه ای که حالا بزرگ شده بود و یه تیکه از وجود من بود..
نقاشی خیلی شبیه تهیونگ الان بود..مخصوصا وقتی باهام میخندید و شیطنت میکرد..
اشکم جاری شد و داغون چشمام رو بستم نه.. حق نداشت اینجوری مجازاتم کنه..
حاضر بودم به گناه نکرده زندانیم کنه و حتی گردن بزنه ولی محکوم به جداییم نکنه
چشمام رو باز کردم و باز به پسر شیطون و دوست داشتنیم نگاه کردم..
با دلخوری و به زور نگاهم رو از تابلو کندم
مری:لطفا بگین این تابلو رو ببرن به اتاق من و روبروی تختم به دیوار بزنن..
خدمتکار : چشم بانوی من...
رفتم پایین..اوضاع قصر یه خرده بهم ریخته بود و دوست داشتم کمی به اینجا سر و سامون بدم دوست داشتم کمی برای خودم قابل تحمل ترش کنم..
مری:لطفا باغبون و خیاط رو خبر کن و بعد خودت و همه
خدمتکارا توی سالن قصر جمع شين..
خدمتکار :چشم بانوی من..
ورفت..
چند لحظه بعد همه خدمتكارا جلوم صف کشیدن و باغبون و خیاطم اومدن..
خدمتکار: نزدیک 20 ساله بانوی من وقتی پادشاه سابق اون قصر جدید رو ساختن و داشتن نقل مکان میکردن پادشاه تهیونگ کوچیک بودن ...
اسم تهیونگ باعث شد نفس عمیق بکشم..خدمتکار ادامه داد
خدمتکار: هنوز نقاشی که از کودکیشون کشیده شده اینجاست...
سریع نگاش کردم و گفتم
مری:از کودکی پادشاه تهیونگ؟؟
سر خم کرد و با لبخند گفت
خدمتکار : بله بانوی من...
اب دهنم رو قورت دادم و گفتم
مری:میشه ببینم؟
خدمتكار : البته بانوى من...
و راهنماییم کرد..منو به سمت راهروی طویل طبقه سوم برد..
کف راهروی طولانی رو فرشی قرمز پوشونده بود و دیوار دو طرف پر از نقاشی بود..
خدمتکار دونه دونه اسم اشخاص داخل تابلو که کنت ها و پادشاههای قدیمی و ملکه ها و معشو*قه های مهم بودن
و همچین خصوصیتها و کارهای مفید و مضرشون رو میگفت ولی من بی صبرانه و کلافه منتظر بودم..
که بالاخره صبرم پایان یافت..
خدمتکار جلوی تابلویی و ایستاد و به تابلو خیره شد و
لبخند مهربونی زد و گفت
خدمتکار : و ایشون پادشاه تهیونگ... پادشاه بزرگ انگلستان..
اروم به قدم باقی مونده رو جلو گذاشتم و به سمت تابلو برگشتم...
روبروم توی تابلو پسر بچه خوشگل و بوری بود که حدود 5 یا 6 سال سن داشت..
پسر بچه ای که یه لبخند شیرین و شیطنت بار روی لب داشت..خدای من..
چشماش..چشمای زیبا و قهوه ای خوش رنگش
اشک تو چشمام حلقه زد..
چقدر دلم برای این چشمای قهوه ایش تنگ شده بود..
اروم و محو نقاشی قدمی جلو تر رفتم..
با شک و لرز دستم رو بالا آوردم و نرم روی صورت پسربچه نقاشی کشیدم..
پسر بچه ای که حالا بزرگ شده بود و یه تیکه از وجود من بود..
نقاشی خیلی شبیه تهیونگ الان بود..مخصوصا وقتی باهام میخندید و شیطنت میکرد..
اشکم جاری شد و داغون چشمام رو بستم نه.. حق نداشت اینجوری مجازاتم کنه..
حاضر بودم به گناه نکرده زندانیم کنه و حتی گردن بزنه ولی محکوم به جداییم نکنه
چشمام رو باز کردم و باز به پسر شیطون و دوست داشتنیم نگاه کردم..
با دلخوری و به زور نگاهم رو از تابلو کندم
مری:لطفا بگین این تابلو رو ببرن به اتاق من و روبروی تختم به دیوار بزنن..
خدمتکار : چشم بانوی من...
رفتم پایین..اوضاع قصر یه خرده بهم ریخته بود و دوست داشتم کمی به اینجا سر و سامون بدم دوست داشتم کمی برای خودم قابل تحمل ترش کنم..
مری:لطفا باغبون و خیاط رو خبر کن و بعد خودت و همه
خدمتکارا توی سالن قصر جمع شين..
خدمتکار :چشم بانوی من..
ورفت..
چند لحظه بعد همه خدمتكارا جلوم صف کشیدن و باغبون و خیاطم اومدن..
- ۶۸.۵k
- ۰۵ بهمن ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط