نیکزاد افرسی نیا هرسین کرمانشاه معنای زندگی

گاهی که به گذشته نگاه می‌کنم،
می‌فهمم ما از همان اول معنای زندگی را اشتباه شنیده بودیم.
فکر می‌کردیم باید جهان را با شدتی بیش از توانِ خود لمس کنیم؛
شدید دوست بداریم،
شدید باور کنیم،
شدید بسوزیم…
انگار زندگی جایی شروع می‌شود که ما از حد خود رد شویم.

اما حقیقت همیشه آرام‌تر از ما راه می‌رفت؛
آرام، سرد، و درست به همان اندازه بی‌رحم.
ما چیزهایی را جدی گرفتیم که وزنشان از یک لحظه هم کمتر بود؛
آدم‌هایی که نیمه‌راه می‌رفتند،
و کسانی که طاقتِ ماندن نداشتند،
و رابطه‌هایی که از همان روز اول، سقفشان کوتاه بود.
چنان محکم چنگ زدیم که پوستِ دست‌هایمان ماند
و هرچه بود، بی‌صدا از لابه‌لای انگشت‌هایمان ریخت.

زیاده‌روی کردیم؛
در ماندن‌هایی که کسی نگاهشان نمی‌کرد،
در جنگیدن برای چیزهایی که حتی ارزش زخم هم نداشتند،
در دل‌بستن به رویاهایی که روی هوا بنا شده بودند.
ما خیال می‌کردیم امید، با چسبیدن دوام می‌آورد؛
اما بعضی چیزها هرچقدر نزدیک‌تر می‌شوی،
سایه‌شان هم دورتر می‌شود.

تا اینکه یک روز، نه با فریاد، نه با اتفاق،
بلکه با همان سکوت سنگینِ زندگی فهمیدیم:
هیچ‌چیز آن‌قدری مهم نبود
که ما این‌طور از جانمان خرجش کردیم.
دنیا توقف نمی‌کند،
نمی‌پرسد چرا خسته‌ای،
نمی‌پرسد چرا باخته‌ای.
فقط می‌گذرد؛
ساده، بی‌اعتنا،
مثل بادی که یادش نمی‌ماند از کنار کدام پنجره گذشته است.

تلخ‌ترین حقیقت شاید همین باشد:
ما همه‌چیز را بزرگ کردیم.
آدم‌ها را بزرگ‌تر از ظرفیتشان،
اتفاق‌ها را سنگین‌تر از وزنشان،
و خودمان را کوچک‌تر از آن‌چه بودیم.
و حالا ایستاده‌ایم؛
با خستگی‌ای که مثل غبار روی هر گوشه‌ی جان نشسته،
و دل‌زدگی‌ای که تا عمق جان فرو رفته،
مثل کسی که تازه می‌فهمد سال‌ها با چشمانی بسته راه رفته.

گاهی فکر می‌کنم اگر کمی آرام‌تر قدم می‌زدیم،
کم‌تر می‌خواستیم،
کم‌تر چنگ می‌زدیم،
اگر فقط می‌گذاشتیم اتفاق‌ها در زمانِ خودشان بیفتد…
نه این‌قدر سقوط می‌کردیم،
نه این‌قدر خاکستری می‌شدیم.
اما آدمیزاد همیشه دیر می‌فهمد؛
وقتی چیزی برای نگه‌داشتن نمانده،
وقتی تمام جدیت‌ها ته کشیده،
وقتی چشم باز می‌شود و می‌بیند
زندگی نه آن‌قدر عمیق بود،
نه آن‌قدر مهم…
فقط گذرا بود.

و شاید همین فهمِ دیررس،
همین تلخیِ آرامِ آخرِ راه،
تنها حقیقتی باشد که ارزشِ ماندن دارد؛
فهمِ اینکه شدت، ما را نجات نداد،
اندازه نداشتیم،
و همین بی‌اندازه بودن،
آرام‌آرام ما را فرسود.
نیکزاد افرسی نیا هرسین کرمانشاه