Jester: پارت ۲ : زندگی قبلی.
***
گذشته:
جست:
بابا ـ جستر!
سریع از تختم میپرم پایین و میدوعم سمت در اتاقم:«اومدم پدر!» سریع در رو باز میکنم و لبخندی آشفته میزنم:«سلام پدر چطوری؟!» چشمای سرد بابام نابودم میکنه.
بابام با سردی ـ احساس نمیکنی یکم...دیر اومدی؟
من با تته پته ـ م-من چیزه...
آب‌دهنم رو قورت میدهم:«ببخشید پدر...» بدون توجه به من با آستینش ور میره.
بابا ـ عذرت موجه نیست. امروز از صبحونه محرومی و زودتر میری کالج. زود باش. تمام روز رو وقت نداری.
با دلخوری زمزمه میکنم:«بله پدر...» بعد در اتاقم رو میبندم. وقتی صدای قدم های بابام میاد، آهی عمیق میکشم و پشت در میشینم. جستر هستم. جستر آندای. اسمی که پدرم برام انتخاب کرده و مثل همیشه مادرم توی این مسئله هیچ نقشی نداشته. مثل کل زندگی من. هیچوقت در من نقشی نداشت.
آروم از روی زمین بلند میشوم و به سمت آیینه ی اتاقم میرم. ظاهرم؟: موهای سفید و فرفری با رگه های مشکی ، یک چشم سفید و یک چشم مشکی. معمولا همه فکر میکردن من کورم. اما نه. کاملا سالمم...
اولین کلماتی رو که پدرم به من گفت یادم نمیره ( بابا: شبیه یه موش کثیف و آلودست! مطمعنید این پسر منه؟! شبیه هیولا های رمان های فانتزیه! چرا چشماش اینشکلیه؟! خدای من! این نمیتونه پسر من باشه!) خب بگذریم.
جکوز آندای. پدرم، همه کاره ی زندگی من. که به طرز فجیعی ازم متنفره. و...مادرم، جین آندای؟ خب، حدس میزنم اون هم از من متنفر باشه. هیچوقت یادم نمیاد باهام حتی حرف زده باشه...
صدایی از پشت در ـ ارباب جوان؟ تشریف نمیارید؟
من ـ یه لحظه لطفا!
سریع موهامو مرتب میکنم. کت دانشگاهم رو میپوشم، کتاب هامو طبق برنامه ریزی داخل کیفم پرت میکنم و سریعا از اتاقم خارج میشم.
خدمتکار شخصیم (سباستین) اروم سرش رو تکون میده:«کالسکه بیرون منتظرتونه ارباب.» کمرم رو به احترام خم میکنم. بعد سریعا از در عمارت برون میدوم که ...چی؟! مامان و بابا برای بدرقه ی من اومدن؟! محاله!
من با بهت ـ پدر...؟ مادر...؟! شما اینجا چیکار میکنید
بابا از اینکه مامان رو صدا کردم با دلخوری اخم میکنه.
بابا با تندی ـ فکر میکنی برای چی اومدیم؟!
من با ترس و تته پته ـ بله ببخشید برای بدرقه ی من اومدین!!!!
بابام آه میکشه در حالی که بازوی جین رو محکم گرفته بود به من خیره میشه:«فقط...مراقب باش. هم مراقب درسات و هم مراقب رفتارت با معلم ها و بچه ها! نمیخوام مثل سری قبل به خاطر اینکه پسرم به یه یارویی سیلی زده بود به کالجت احضار بشم!» از خجالت سرخ میشوم.
من با خجالت و شرمندگی ـ بله...ببخشید پدر.
بابا ـ عذرخواهیت به هیچ درد من نمیخوره! برو. خداحافظ!
بااخم به کالسکه ام اشاره میکنه.
من ـ بله...روز خوبی داشته باشید... پدر و...مادر...
به مامان زل میزنم...اما مثل همیشه بابا جواب میده.
بابا ـ باشه باشه! روز خوبی داریم. نگران نباش!
بعد در عمارت رو پست سرم میکوبه. با آهی عمیق سوار کالسکه میشوم و در رو میبندم. سرم رو به صندلی میچسبونم.
حداقل امیدوام امروز اتفاق خاصی نیافته.
***
حال:
جست:
من ـ توئیزل ؟ شرابی چیزی داریم؟ سیگارم تموم شده!
ناله میکنم. توئیزل آه میکشه و یه بطری میده دستم:«بگیر روانی.» با خنده بطری رو میگیرم.
توئیزل ـ پس...پدرت همچین رفتاری باهات داشته و مادرت تا اخر عمرت حتی یک کلمه هم با تو صحبت نکرد؟
من ـ فقط ادامه رو گوش کن، توئیزل...
ادامه دارد...
گذشته:
جست:
بابا ـ جستر!
سریع از تختم میپرم پایین و میدوعم سمت در اتاقم:«اومدم پدر!» سریع در رو باز میکنم و لبخندی آشفته میزنم:«سلام پدر چطوری؟!» چشمای سرد بابام نابودم میکنه.
بابام با سردی ـ احساس نمیکنی یکم...دیر اومدی؟
من با تته پته ـ م-من چیزه...
آب‌دهنم رو قورت میدهم:«ببخشید پدر...» بدون توجه به من با آستینش ور میره.
بابا ـ عذرت موجه نیست. امروز از صبحونه محرومی و زودتر میری کالج. زود باش. تمام روز رو وقت نداری.
با دلخوری زمزمه میکنم:«بله پدر...» بعد در اتاقم رو میبندم. وقتی صدای قدم های بابام میاد، آهی عمیق میکشم و پشت در میشینم. جستر هستم. جستر آندای. اسمی که پدرم برام انتخاب کرده و مثل همیشه مادرم توی این مسئله هیچ نقشی نداشته. مثل کل زندگی من. هیچوقت در من نقشی نداشت.
آروم از روی زمین بلند میشوم و به سمت آیینه ی اتاقم میرم. ظاهرم؟: موهای سفید و فرفری با رگه های مشکی ، یک چشم سفید و یک چشم مشکی. معمولا همه فکر میکردن من کورم. اما نه. کاملا سالمم...
اولین کلماتی رو که پدرم به من گفت یادم نمیره ( بابا: شبیه یه موش کثیف و آلودست! مطمعنید این پسر منه؟! شبیه هیولا های رمان های فانتزیه! چرا چشماش اینشکلیه؟! خدای من! این نمیتونه پسر من باشه!) خب بگذریم.
جکوز آندای. پدرم، همه کاره ی زندگی من. که به طرز فجیعی ازم متنفره. و...مادرم، جین آندای؟ خب، حدس میزنم اون هم از من متنفر باشه. هیچوقت یادم نمیاد باهام حتی حرف زده باشه...
صدایی از پشت در ـ ارباب جوان؟ تشریف نمیارید؟
من ـ یه لحظه لطفا!
سریع موهامو مرتب میکنم. کت دانشگاهم رو میپوشم، کتاب هامو طبق برنامه ریزی داخل کیفم پرت میکنم و سریعا از اتاقم خارج میشم.
خدمتکار شخصیم (سباستین) اروم سرش رو تکون میده:«کالسکه بیرون منتظرتونه ارباب.» کمرم رو به احترام خم میکنم. بعد سریعا از در عمارت برون میدوم که ...چی؟! مامان و بابا برای بدرقه ی من اومدن؟! محاله!
من با بهت ـ پدر...؟ مادر...؟! شما اینجا چیکار میکنید
بابا از اینکه مامان رو صدا کردم با دلخوری اخم میکنه.
بابا با تندی ـ فکر میکنی برای چی اومدیم؟!
من با ترس و تته پته ـ بله ببخشید برای بدرقه ی من اومدین!!!!
بابام آه میکشه در حالی که بازوی جین رو محکم گرفته بود به من خیره میشه:«فقط...مراقب باش. هم مراقب درسات و هم مراقب رفتارت با معلم ها و بچه ها! نمیخوام مثل سری قبل به خاطر اینکه پسرم به یه یارویی سیلی زده بود به کالجت احضار بشم!» از خجالت سرخ میشوم.
من با خجالت و شرمندگی ـ بله...ببخشید پدر.
بابا ـ عذرخواهیت به هیچ درد من نمیخوره! برو. خداحافظ!
بااخم به کالسکه ام اشاره میکنه.
من ـ بله...روز خوبی داشته باشید... پدر و...مادر...
به مامان زل میزنم...اما مثل همیشه بابا جواب میده.
بابا ـ باشه باشه! روز خوبی داریم. نگران نباش!
بعد در عمارت رو پست سرم میکوبه. با آهی عمیق سوار کالسکه میشوم و در رو میبندم. سرم رو به صندلی میچسبونم.
حداقل امیدوام امروز اتفاق خاصی نیافته.
***
حال:
جست:
من ـ توئیزل ؟ شرابی چیزی داریم؟ سیگارم تموم شده!
ناله میکنم. توئیزل آه میکشه و یه بطری میده دستم:«بگیر روانی.» با خنده بطری رو میگیرم.
توئیزل ـ پس...پدرت همچین رفتاری باهات داشته و مادرت تا اخر عمرت حتی یک کلمه هم با تو صحبت نکرد؟
من ـ فقط ادامه رو گوش کن، توئیزل...
ادامه دارد...
- ۳.۷k
- ۱۲ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
