اعتماد پارت|۱۸۲|

۱۸۲

ا/ت

چند دقیقه بعدش غذا ها رسیده بودنو هوا روشن بود..
اون خون رو دستم بخاطره کشیده شدن سوزن سرم و پارگیه رگم بود..
کوک با نگاه های توبیخ گرانه زل زده بود بهم
پرستار روی دستمو چسب زد و اون یکی دستمو سوراخ کرد..
جونگ کوک به پرستار گفت که تا چند ساعت آینده کسی به اتاق رفت و آمد نکنه
دیگه حرف خاصی بینمون رد و بدل نشده بود
بی میل به حجم زیاده غذایی که جلوم بود خیره شده بودم
تمام اشتهام از بین رفته بود
–مگه گرسنه نبودی؟
سرمو به شونش تکیه دادم
–بوشون حالمو بد میکنه
–اما نمیشه گرسنه بمونی باید غذا بخوری
حرفای چند دقیقه پیش انگار بینمون دیوار کشیده بود،لحنش سرد به نظر میرسید
–نمیتونم چیزی بخورم
دره همه‌ی غذا ها رو بست جز ظرف سوپ
–بقیشون رو میبرن
قاشق سوپ رو جلوی صورتم گرفت
–بچه نیستم..خودم میتونم بخورم
به آرومی و با حوصله گفت:اینقدر غر نزن،بخور
با وجود سنگینی دلم آروم یه قاشق خوردم.
مز‌ش بد نبود،اما معد‌م هنوز قبول نمیکرد.
به سختی قورتش دادم
–بهتری؟
سرمو به نشونه‌ی نه تکون دادم
–حالت تهوع دارم
همون لحظه ظرف رو کنار گذاشت
با دستش به آرومی کمرمو نوازش میکرد
–میخوای بگم دکتر بیاد؟
سرمو جایی بین گردنشو گوشش پنهون کردمو با نفس کشیدن عطرش چشم بستم
زمزمه‌وار گفتم:همین کار سازه
–چی؟
–بوی عطرتو دوست دارم..تکون نخور
بی حرف چند دقیقه تو همون حالت موندیم
–حالم بهتر شده
–معلومه از دکترم بهترم
–آره..
چند ثانیه سکوت شد و بعد لب زد
–امروز بعدازظهر که مرخص میشی بلافاصله برمیگردیم سئول!
نه تعجب کردم،نه حرفی زدم
وقتی سکوت طولانیمو دید گفت:نمیخوای چیزی بگی؟
–خوابم میاد
چشمامو بستم
–بخواب
همینو زمزمه کرد و دستمو گرفت
لبخنده محوی زدم