همیشه با این مَثَل : (در عفو لذّتی هست
همیشه با این مَثَل : (در عفو لذّتی هست
که در انتقام نیست)انفعالِ خود را توجیه
کرده ایم ! همچنین جملهٔ (بخشش از بزرگان
است ) را چنان غلط به کار می بریم که انگار
هر آدمِ کوچکی بزرگ می شود با بخشش !
غافل از این که بخشش ، امتیازییست در انحصارِ بزرگان و منظور از بزرگان ، توانایان است. باید قدرت داشته باشی تا ببخشی ، نه
این که بخشش را به کار بگیری تا قدرت بیابی
و به بزرگی برسی . وانگهی روان های والا بیشتر اهلِ فراموش کردن اند تا بخشیدن ! بخشش خیلی مستعدِ آلوده شدن به ناراستی و ریاست ! کسی که می بخشد ، در دامِ قدرت نمایی و خود فریبی می افتد ! انسانِ توانا ، نیازی به بخشیدن ندارد و آسیب رسان را یا گوشمالی می دهد یا به فراموشی می سپارد
یعنی دور می اندازد از ذهن و زندگی اش ! این ناتوانان اند که بخشش را ابزارِ بالا کشیدن و خوب جلوه دادنِ خود کرده اند ! در واقع آنانی که نمی توانند انتقام بگیرند ، تظاهر می کنند که انتقام را نمی خواهند ! چه بسیار کسانی
که بر «نتوانستن» سرپوشِ «نخواستن»
می گذارند و از ضعفِ خودشان فضیلت
می سازند ! به قولِ نیچه : «در کارگاهِ آرمان سازی ، انتقام نتوانی می شود انتقام نخواهی .» و این جاست که بی عرضگی و تسلیم در برابرِ متجاوز ، به نام های زیبا
چون «بخشش» و «گذشت» مزیّن می گردد.
وقتی که به خاطرِ ضعف ات چاره ای جز هیچ نکردن نداری ، هیچ نکردن ات را یک «انتخاب» می نامی و از سرِ «اراده» می شماری تا بیچارگی ات را وارونه به نمایش بگذاری ! تاریخ ، پُر است از ترس ها و ضعف هایی که «قدرت» قلمداد شدهاند و رنگِ «فضیلت» به خود گرفته اند ! بدی ، پاسخِ سخت می طلبد
و پاسخِ سخت ، بدی نیست ! بدی این است که بدی را از سرِ ناتوانی ببخشی و اسم اش را خوبی بگذاری ! چه خوبی ها که از همهٔ بدیها بدترند ! هشیار باید بود که این خوبی های تو خالی و بخشش های ناگزیر «کینه» را نه تنها نمی زدایند ، بلکه به مرور می انبارند ! چه بخشش ها که روان را می پریشند و به نفرتی ماندگار و نهفته ، مبتلا می سازند ! امّا بزرگان با یک پاسخِ سخت و پایان بخش ، خود را از شرِّ «کابوسِ ابدیِ انتقام» و «حالِ بد»
می رهانند ! نیچه به درستی می گوید : «کينه توزیِ انسانِ توانا خود را در يک واکنشِ آنی به اوج می رساند و خالی می کند ، از اين رو روان را زهرآگين نمی کند .» انتقام یک رانهٔ حیاتی است و از دست دادن اش بهایی سنگین دارد: « ريشه کن کردنِ امیالي چون انتقام جویی ، ريشه کن کردنِ شورهاست و این يعنی ريشه کن کردنِ زندگی!
به قلمِ#حامد_حجت_خواه
#دکتر_مکرمی
که در انتقام نیست)انفعالِ خود را توجیه
کرده ایم ! همچنین جملهٔ (بخشش از بزرگان
است ) را چنان غلط به کار می بریم که انگار
هر آدمِ کوچکی بزرگ می شود با بخشش !
غافل از این که بخشش ، امتیازییست در انحصارِ بزرگان و منظور از بزرگان ، توانایان است. باید قدرت داشته باشی تا ببخشی ، نه
این که بخشش را به کار بگیری تا قدرت بیابی
و به بزرگی برسی . وانگهی روان های والا بیشتر اهلِ فراموش کردن اند تا بخشیدن ! بخشش خیلی مستعدِ آلوده شدن به ناراستی و ریاست ! کسی که می بخشد ، در دامِ قدرت نمایی و خود فریبی می افتد ! انسانِ توانا ، نیازی به بخشیدن ندارد و آسیب رسان را یا گوشمالی می دهد یا به فراموشی می سپارد
یعنی دور می اندازد از ذهن و زندگی اش ! این ناتوانان اند که بخشش را ابزارِ بالا کشیدن و خوب جلوه دادنِ خود کرده اند ! در واقع آنانی که نمی توانند انتقام بگیرند ، تظاهر می کنند که انتقام را نمی خواهند ! چه بسیار کسانی
که بر «نتوانستن» سرپوشِ «نخواستن»
می گذارند و از ضعفِ خودشان فضیلت
می سازند ! به قولِ نیچه : «در کارگاهِ آرمان سازی ، انتقام نتوانی می شود انتقام نخواهی .» و این جاست که بی عرضگی و تسلیم در برابرِ متجاوز ، به نام های زیبا
چون «بخشش» و «گذشت» مزیّن می گردد.
وقتی که به خاطرِ ضعف ات چاره ای جز هیچ نکردن نداری ، هیچ نکردن ات را یک «انتخاب» می نامی و از سرِ «اراده» می شماری تا بیچارگی ات را وارونه به نمایش بگذاری ! تاریخ ، پُر است از ترس ها و ضعف هایی که «قدرت» قلمداد شدهاند و رنگِ «فضیلت» به خود گرفته اند ! بدی ، پاسخِ سخت می طلبد
و پاسخِ سخت ، بدی نیست ! بدی این است که بدی را از سرِ ناتوانی ببخشی و اسم اش را خوبی بگذاری ! چه خوبی ها که از همهٔ بدیها بدترند ! هشیار باید بود که این خوبی های تو خالی و بخشش های ناگزیر «کینه» را نه تنها نمی زدایند ، بلکه به مرور می انبارند ! چه بخشش ها که روان را می پریشند و به نفرتی ماندگار و نهفته ، مبتلا می سازند ! امّا بزرگان با یک پاسخِ سخت و پایان بخش ، خود را از شرِّ «کابوسِ ابدیِ انتقام» و «حالِ بد»
می رهانند ! نیچه به درستی می گوید : «کينه توزیِ انسانِ توانا خود را در يک واکنشِ آنی به اوج می رساند و خالی می کند ، از اين رو روان را زهرآگين نمی کند .» انتقام یک رانهٔ حیاتی است و از دست دادن اش بهایی سنگین دارد: « ريشه کن کردنِ امیالي چون انتقام جویی ، ريشه کن کردنِ شورهاست و این يعنی ريشه کن کردنِ زندگی!
به قلمِ#حامد_حجت_خواه
#دکتر_مکرمی
- ۱۹۸
- ۱۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط