عادت،

عادت،
بی‌رحم‌ترین زهر زندگی‌ست.
زیرا آهسته وارد می‌شود،
در سکوت، کم‌کم رشد می‌کند و
ازبی‌خبری ما سیراب می‌شود
و وقتی کشف می‌کنیم که چطور
مسموم ِ آن شده‌ایم،
می‌‌بینیم که هر ذرهٔ بدن‌مان با آن
عجین شده است،
می‌بینیم که هر حرکت ما تابع شرایط اوست و هیچ دارویی هم درمانش نمی‌کند ...