بر من از خوی تو هر چند که بیداد رود

بر من از خوی تو هر چند که بیداد رود
چون رخ خوب تو بینم همه از یاد رود

گره از طره مشکین بگشا پیش صبا
عمر صد دل شده مپسند که بر باد رود

نقش شیرین رود از سنگ ولی ممکن نیست
که خیال رخش از خاطر فرهاد رود

دل به آن غمزه خونریز کشد جامی را
صید را چون اجل آید سوی صیاد رود...

♥♥♥♥