پارت 70
*ماشین راه افتاد و من فقط تو سکوت نشسته بودم.. خیلی از دست عزی ناراحتم..آخه چرا.. چرا هر بار که حس میکنم نزدیک تر میشیم گند میخوره به همه چیز..*
لئو: امی.. بین تو و عزی اتفاقی افتاده؟
*ساکت موندم.. خیلی ناراحتم برای صحبت کردن.. لئو از آینه یه نگاهی بهم میندازه و مسیرش رو تغییر میده*
لئو: میخوام ببرمت پیش یه نفر.. یه نفر که مطمئنم میشناسی و میتونه کمکت کنه تا به افکارت سر و سامون بدی..
*فقط سر تکون دادم..و بعدش متوجه شدم که منو نمیبینه*
امی: باشه..
*بعد از یه رانندگی در سکوت مطلق به یه ویلای قشنگ میرسیم.. یه ویلای سفید رنگ با رگه های از آبی آسمانی.. یه فواره کوچولو توی حیاط و درختای سیب*
لئو: رسیدیم..
*لئو اومد و کمکم کرد که پیاده بشم.. آروم از حیاط گذشتیم و به داخل ویلا رفتیم..این داخل حتی از بیرون هم قشنگ تر بود.. دیوار های سفید و سقف شیشه ای بلند، همه جا پر بود از تابلو ها و نقاشی های قشنگ.. طبیعت، دریا، ماهی، و البته نقاشی تک تک اعضای خانواده مورنینگ ستار..*
*جلو تر که رفتیم و وارد یه اتاق بزرگ شدیم..صدای زیبای چنگ توجهمو جلب کرد.. و بعد یه نغمه ی زیبا.. به بالا نگاه کردم و هیمل رو دیدم.. غرق نواختن و آهنگ خواندن بود.. خیلی.. آرامش بخشه*
هیمل: ...باشد که آزادی~ رسد به همه جا~
*هیمل یه مقدار اخم کرد و سرشو تکون داد*
هیمل: نه نه..این خوب نشد..
لئو: اهم اهم..
*هیمل برگشت سمتمونو لبخند زد*
هیمل: لئو..امیلی.. خوش اومدین..
*هیمل دستی زد و با وزش نسیم، میزی برای پذیرایی آماده شد*
هیمل: ببخشید...متوجه نشدم کی اومدید..
لئو: مهم نیست..هیمل..امیلی یه مدت رو اینجا پیشت میمونه.. بهش آرامش بده و نزار اذیت شه...
هیمل: حتما..
*هیمل آروم برام صندلی رو کشید عقب و به آرومی نشستم. لئو بعد از یه مدت رفت و فقط من و هیمل بودیم*
هیمل: خب..
*آروم روبه روم نشست*
هیمل: میتونم بدونم چی باعث ناراحتی عروس بهشت شده؟
*با یه لبخند گرم ازم پرسید..یا اینکه خیلی نمیشناسمش ولی پیشش خیلی احساس آرامش دارم*
امی: با عزی دعوام شد..
هیمل: اووو.. خب..
امی: راجب کاترین..
*به خودم و بچم قسم میخورم که یه لحظه لبخندش کم شد و برق عصبانیت خاصی تو چشماش پدید اومد ولی خیلی زود از بین رفت*
هیمل: بزار حدس بزنم.. بانو هانس تو مهمونی راجب کاترین بهت گفت و تو نمیدونستی چون برادرم بهت نگفته بود..
امی: هم..هیمل: میدونی..درک میکنم چه حسی داری امی.. و حاظرم سر جونم باهات شرط ببندم که یه تار موت کافیه تا عزی همه رو از بین ببره.. عزی..شاید یه مقدار- نه یه مقدار نه- خیلی کله شق بازی دربیاره.. ولی اون سعی میکنه که تموم وقتشو برای تو و اون کوچولو بزاره..
*دستمو رو شکمم گذاشتم و کوچولومو نوازش کردم*
امی: از کجا میدونی..
*هیمل لبخندی زد.. انگار گذشته خوبی رو به یاد آورده*
هیمل: چون..من با اون بزرگ شدم..
*چشمام چهار تا شد*
امی: چیییییییی؟؟؟
لئو: امی.. بین تو و عزی اتفاقی افتاده؟
*ساکت موندم.. خیلی ناراحتم برای صحبت کردن.. لئو از آینه یه نگاهی بهم میندازه و مسیرش رو تغییر میده*
لئو: میخوام ببرمت پیش یه نفر.. یه نفر که مطمئنم میشناسی و میتونه کمکت کنه تا به افکارت سر و سامون بدی..
*فقط سر تکون دادم..و بعدش متوجه شدم که منو نمیبینه*
امی: باشه..
*بعد از یه رانندگی در سکوت مطلق به یه ویلای قشنگ میرسیم.. یه ویلای سفید رنگ با رگه های از آبی آسمانی.. یه فواره کوچولو توی حیاط و درختای سیب*
لئو: رسیدیم..
*لئو اومد و کمکم کرد که پیاده بشم.. آروم از حیاط گذشتیم و به داخل ویلا رفتیم..این داخل حتی از بیرون هم قشنگ تر بود.. دیوار های سفید و سقف شیشه ای بلند، همه جا پر بود از تابلو ها و نقاشی های قشنگ.. طبیعت، دریا، ماهی، و البته نقاشی تک تک اعضای خانواده مورنینگ ستار..*
*جلو تر که رفتیم و وارد یه اتاق بزرگ شدیم..صدای زیبای چنگ توجهمو جلب کرد.. و بعد یه نغمه ی زیبا.. به بالا نگاه کردم و هیمل رو دیدم.. غرق نواختن و آهنگ خواندن بود.. خیلی.. آرامش بخشه*
هیمل: ...باشد که آزادی~ رسد به همه جا~
*هیمل یه مقدار اخم کرد و سرشو تکون داد*
هیمل: نه نه..این خوب نشد..
لئو: اهم اهم..
*هیمل برگشت سمتمونو لبخند زد*
هیمل: لئو..امیلی.. خوش اومدین..
*هیمل دستی زد و با وزش نسیم، میزی برای پذیرایی آماده شد*
هیمل: ببخشید...متوجه نشدم کی اومدید..
لئو: مهم نیست..هیمل..امیلی یه مدت رو اینجا پیشت میمونه.. بهش آرامش بده و نزار اذیت شه...
هیمل: حتما..
*هیمل آروم برام صندلی رو کشید عقب و به آرومی نشستم. لئو بعد از یه مدت رفت و فقط من و هیمل بودیم*
هیمل: خب..
*آروم روبه روم نشست*
هیمل: میتونم بدونم چی باعث ناراحتی عروس بهشت شده؟
*با یه لبخند گرم ازم پرسید..یا اینکه خیلی نمیشناسمش ولی پیشش خیلی احساس آرامش دارم*
امی: با عزی دعوام شد..
هیمل: اووو.. خب..
امی: راجب کاترین..
*به خودم و بچم قسم میخورم که یه لحظه لبخندش کم شد و برق عصبانیت خاصی تو چشماش پدید اومد ولی خیلی زود از بین رفت*
هیمل: بزار حدس بزنم.. بانو هانس تو مهمونی راجب کاترین بهت گفت و تو نمیدونستی چون برادرم بهت نگفته بود..
امی: هم..هیمل: میدونی..درک میکنم چه حسی داری امی.. و حاظرم سر جونم باهات شرط ببندم که یه تار موت کافیه تا عزی همه رو از بین ببره.. عزی..شاید یه مقدار- نه یه مقدار نه- خیلی کله شق بازی دربیاره.. ولی اون سعی میکنه که تموم وقتشو برای تو و اون کوچولو بزاره..
*دستمو رو شکمم گذاشتم و کوچولومو نوازش کردم*
امی: از کجا میدونی..
*هیمل لبخندی زد.. انگار گذشته خوبی رو به یاد آورده*
هیمل: چون..من با اون بزرگ شدم..
*چشمام چهار تا شد*
امی: چیییییییی؟؟؟
- ۲۹.۲k
- ۲۶ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط