جزء الذی لایتجزی
عجب مخمصهی ملالآوریست این من!
دلم میخواهد از کالبد این منِ مفلوک ، چنان بگریزم که گویی از حریق خانمانسوز بلاهت خویش در حال فرارم ؛ اما دریغا که پناهگاهی در این جهان بیمحتوا برای این آوارگی تعبیه نشده است.
ایکاش ، ایکاش بساط این من بودن برای همیشه برچیده میشد. نگاهی به این پیکرهی لایتجزی بیندازید ؛ موجودی که تنها دستاورد عمر پربارش، تولید انبوه اوراق مچالهشده در ساعات طلیعهٔ صبح است.
آیا این پردهدری مضحک نیست که من، در مقام فیلسوفی پوشالی، عمری را صرف ابداع این مضحکهی تراژیک کردهام؟
آرزو دارم از این من بیخاصیت ، به آن من فرضی وزین بدل شوم ؛ مثلاً یک معلم شیمی سیوهشتساله که تمام دغدغهاش فرمولاسیون پیوندهای کووالانسی باشد ، یا یک کتابدار منزوی در دخمهای دورافتاده که عمرش را میان غبار کتب فراموششده تلف میکند ، و یا شاید یک پرستار فرتوت در یکی از مراکز درمانی دولتی که با مرگ و زندگی ، چنان بازی شطرنجی بیحاصل برخورد میکند. آن من نیز گمگشتهای بیش نیست ، اما دستکم چون من ، گرفتار این چرخهی معیوب خودآگاهی مفرط نیست!
از این من نکبتبار ، چنان بیزاری میجویم که گویی در آیینهای زنگارگرفته ، تصویری کریه از هستی خویش مینگرم. کاش این من حقیر ، هرگز از بطن عدم سر بر نمیآورد و اینچنین بیآبرو نمیشد.
چه رؤیای عبثیست که پنداریم با نوشیدن یک فنجان چای عصرگاهی، آن هم در حالی که به ژاله های خشکیده در گرمای تابستان بیرحم مینگریم ، غبار غم از دیدگان این روح آزرده زدوده شود!
نه ، این من ابله ، استاد فن بدبیاری مضاعف است و گویی تقدیرش چنین مقدر گشته که تا ابد در لجنزار رخوت دستوپا بزند.
بیشتر بگویم؟ این من مالیخولیایی ، تشنهی آن است که در سوزانترین روزهای تموز ، به طمع بلعیدن شربت دیفنهیدرامین ، آگاهانه به آغوش سرماخوردگی بخزد ؛ حال آنکه به لطف سینوزیت مزمنش ، با یک عطسهی ساده ، تا دروازههای ملکوت اعلی و آستانهی فنا پیش میرود.
و شاید ، فقط شاید ، همین حماقت محض ، تنها راه بقای این نمایشنامهی پوچ باشد.
۲۹ مرداد
دلم میخواهد از کالبد این منِ مفلوک ، چنان بگریزم که گویی از حریق خانمانسوز بلاهت خویش در حال فرارم ؛ اما دریغا که پناهگاهی در این جهان بیمحتوا برای این آوارگی تعبیه نشده است.
ایکاش ، ایکاش بساط این من بودن برای همیشه برچیده میشد. نگاهی به این پیکرهی لایتجزی بیندازید ؛ موجودی که تنها دستاورد عمر پربارش، تولید انبوه اوراق مچالهشده در ساعات طلیعهٔ صبح است.
آیا این پردهدری مضحک نیست که من، در مقام فیلسوفی پوشالی، عمری را صرف ابداع این مضحکهی تراژیک کردهام؟
آرزو دارم از این من بیخاصیت ، به آن من فرضی وزین بدل شوم ؛ مثلاً یک معلم شیمی سیوهشتساله که تمام دغدغهاش فرمولاسیون پیوندهای کووالانسی باشد ، یا یک کتابدار منزوی در دخمهای دورافتاده که عمرش را میان غبار کتب فراموششده تلف میکند ، و یا شاید یک پرستار فرتوت در یکی از مراکز درمانی دولتی که با مرگ و زندگی ، چنان بازی شطرنجی بیحاصل برخورد میکند. آن من نیز گمگشتهای بیش نیست ، اما دستکم چون من ، گرفتار این چرخهی معیوب خودآگاهی مفرط نیست!
از این من نکبتبار ، چنان بیزاری میجویم که گویی در آیینهای زنگارگرفته ، تصویری کریه از هستی خویش مینگرم. کاش این من حقیر ، هرگز از بطن عدم سر بر نمیآورد و اینچنین بیآبرو نمیشد.
چه رؤیای عبثیست که پنداریم با نوشیدن یک فنجان چای عصرگاهی، آن هم در حالی که به ژاله های خشکیده در گرمای تابستان بیرحم مینگریم ، غبار غم از دیدگان این روح آزرده زدوده شود!
نه ، این من ابله ، استاد فن بدبیاری مضاعف است و گویی تقدیرش چنین مقدر گشته که تا ابد در لجنزار رخوت دستوپا بزند.
بیشتر بگویم؟ این من مالیخولیایی ، تشنهی آن است که در سوزانترین روزهای تموز ، به طمع بلعیدن شربت دیفنهیدرامین ، آگاهانه به آغوش سرماخوردگی بخزد ؛ حال آنکه به لطف سینوزیت مزمنش ، با یک عطسهی ساده ، تا دروازههای ملکوت اعلی و آستانهی فنا پیش میرود.
و شاید ، فقط شاید ، همین حماقت محض ، تنها راه بقای این نمایشنامهی پوچ باشد.
۲۹ مرداد
- ۷.۸k
- ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط