شبی که تصمیم گرفت ، برف میبارید . نه برفی سنگین بلکه برفی
شبی که تصمیم گرفت ، برف میبارید . نه برفی سنگین بلکه برفی آرام و بی دغدغه ؛ از آن نوع برف هایی که نه می آیند و نه می روند . درست مثل خودش ؛
او تمام طول شب های گذشته را بیدار مانده بود . نه به خاطر اینکه میترسید نه! ترس برای کسانی است که هنوز به چیزی چنگ زده اند اما او دیگر چیزی نداشت که به آن چنگ بزند . این را با همان دقت و قاطعیتی میدانست که یک کالبدشکاف ستون فقرات یک جسد را میشمارد و به عددی میرسد که جای هیچ گونه بحثی را باقی نمیگذارد .
«آتش..؟» زمزمه کرد و لبخند زد . لبخندی که بیشتر گوشه لب هایش را در بر میگرفت تا گوشه ی چشمش را .
او فکر کرد«آب خفه ات میکند ،طناب گردنت را میبُرد ، قرص خواب تورا میخواباند و شاید.. شاید نیمه های شب کسی تو را نیمه زنده از تخت بیرون بکشید و تو صبح روز بعد مجبور شوی با چهره ای مملو از شرمساری ازبرای مرگ نا کام خودت به انسان ها نگاه کنی . اما آتش . . . آتش پایانی کامل است . پایانی بی ابهام . او عاشق بی ابهامی بود چرا که در کل زندگی اش به دنبال معنا بود .
به اتاقش نگاه کرد . دیوار های زرد رنگ، صندلی شکسته ، کتاب هایی که زمانی آنها را خوانده بود و دوستشان نداشت . همه اینها فردا ، نه فردا نه، چند دقیقه بعد خاکستر میشدند . « آدم که میمیرد اتاقش هم باید بمیرد وگرنه اتاق بی صاحب به چه درد میخورد؟»
چراغ را خاموش کرد ، در تاریکی بوی نفت را حس میکرد . بویی تند و صریح که هیچ تعارفی نداشت . نفسی کشید و بوی تند نفت را به ریه هایش سپرد .
روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد . کبریت را در دست گرفت و به آن نگاه کرد ؛«چه دنیای پستی» کبریت را روشن کرد ، شعله کوچک بود ، لرزان ، مثل جان یک بیمار . آن را با همان آرامشی که آدمی لباس میپوشد به آستینش نزدیک کرد .
اول گرم بود ، بعد داغ و بعد چیزی بیشتر از داغ که نامی نداشت . پوستش جمع شد. ترک خورد و بویش ... بوی خودش بلند شد. چه درد آرامش بخشی!
در آن لحظه آخر فکری از ذهنش گذشت . نه فکر آب ، نه فکر خدا و نه حتی فکر پشیمانی و نجات؛ فقط اینکه آدم ها فکر میکنند آتش درد دارد ولی آتش پایان میدهد و پایان یافتن چیزی نیست که دردناک باشد .
از بیرون پنجره اتاق زرد رنگ دیده میشد . بعد نارنجی .دانه های برف یک به یک روی زمین می افتادند ، نه تمام میشدند و نه به درستی ادامه داشتند . درست مثل امیدوارانی که تا آخرین لحظه امید دارند .
۱۴۰۵/۸/۲۸
او تمام طول شب های گذشته را بیدار مانده بود . نه به خاطر اینکه میترسید نه! ترس برای کسانی است که هنوز به چیزی چنگ زده اند اما او دیگر چیزی نداشت که به آن چنگ بزند . این را با همان دقت و قاطعیتی میدانست که یک کالبدشکاف ستون فقرات یک جسد را میشمارد و به عددی میرسد که جای هیچ گونه بحثی را باقی نمیگذارد .
«آتش..؟» زمزمه کرد و لبخند زد . لبخندی که بیشتر گوشه لب هایش را در بر میگرفت تا گوشه ی چشمش را .
او فکر کرد«آب خفه ات میکند ،طناب گردنت را میبُرد ، قرص خواب تورا میخواباند و شاید.. شاید نیمه های شب کسی تو را نیمه زنده از تخت بیرون بکشید و تو صبح روز بعد مجبور شوی با چهره ای مملو از شرمساری ازبرای مرگ نا کام خودت به انسان ها نگاه کنی . اما آتش . . . آتش پایانی کامل است . پایانی بی ابهام . او عاشق بی ابهامی بود چرا که در کل زندگی اش به دنبال معنا بود .
به اتاقش نگاه کرد . دیوار های زرد رنگ، صندلی شکسته ، کتاب هایی که زمانی آنها را خوانده بود و دوستشان نداشت . همه اینها فردا ، نه فردا نه، چند دقیقه بعد خاکستر میشدند . « آدم که میمیرد اتاقش هم باید بمیرد وگرنه اتاق بی صاحب به چه درد میخورد؟»
چراغ را خاموش کرد ، در تاریکی بوی نفت را حس میکرد . بویی تند و صریح که هیچ تعارفی نداشت . نفسی کشید و بوی تند نفت را به ریه هایش سپرد .
روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد . کبریت را در دست گرفت و به آن نگاه کرد ؛«چه دنیای پستی» کبریت را روشن کرد ، شعله کوچک بود ، لرزان ، مثل جان یک بیمار . آن را با همان آرامشی که آدمی لباس میپوشد به آستینش نزدیک کرد .
اول گرم بود ، بعد داغ و بعد چیزی بیشتر از داغ که نامی نداشت . پوستش جمع شد. ترک خورد و بویش ... بوی خودش بلند شد. چه درد آرامش بخشی!
در آن لحظه آخر فکری از ذهنش گذشت . نه فکر آب ، نه فکر خدا و نه حتی فکر پشیمانی و نجات؛ فقط اینکه آدم ها فکر میکنند آتش درد دارد ولی آتش پایان میدهد و پایان یافتن چیزی نیست که دردناک باشد .
از بیرون پنجره اتاق زرد رنگ دیده میشد . بعد نارنجی .دانه های برف یک به یک روی زمین می افتادند ، نه تمام میشدند و نه به درستی ادامه داشتند . درست مثل امیدوارانی که تا آخرین لحظه امید دارند .
۱۴۰۵/۸/۲۸
- ۷۶
- ۳۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط