🥀نیمه تاریک ماه
🥀نیمه تاریک ماه
پارت چهارم
— پرنسس، من فردا صبح قصر را ترک میکنم. تا زمانی که خودتان پاسخی ندادهاید، هیچ اقدامی برای این ازدواج انجام نخواهم داد.
مکث کوتاهی کرد
— و هیچکس، حتی من، حق ندارد شما را برای پذیرفتن این پیشنهاد تحت فشار قرار دهد.
بعد تعظیم کرد و بدون آنکه منتظر پاسخ بماند، از تالار خارج شد.
صدای قدمهایش در راهروی مرمرین پیچید و آرامآرام دور شد.
اما کلویی هنوز به دری نگاه میکرد که پشت سر او بسته شده بود.
در تمام آن سالها، خیال میکرد اگر روزی کریستوفر از او خواستگاری کند، از شدت خوشحالی نمیتواند کلمهای بر زبان بیاورد.
هرگز تصور نکرده بود که همان لحظه، بیشتر از هر زمان دیگری از او بترسد.
نه به این دلیل که کریستوفر تهدیدش کرده بود.
بلکه چون برای نخستین بار فهمیده بود مردی که همیشه از دور دوستش داشته، واقعاً قصد دارد وارد زندگیاش شود.
و عشق در خیال، بسیار امنتر از عشق در واقعیت بود.
آن شب، کلویی تا سپیدهدم نخوابید.
کنار پنجرهی اتاقش ایستاده بود و به حیاطی نگاه میکرد که زیر نور ماه نقرهای شده بود.
سرانجام، خدمتکار وفادارش، ماریان، سکوت را شکست.
— اعلیحضرت، آیا واقعاً از دوک کرونهارت میترسید؟
کلویی به انعکاس چهرهاش در شیشه نگاه کرد.
— بله.
ماریان انتظار چنین پاسخ صریحی را نداشت.
پرنسس ادامه داد:— از قدرتش میترسم. از اینکه هیچکس نمیتواند جلویش را بگیرد. از اینکه وقتی تصمیمی میگیرد، تمام دنیا باید با آن کنار بیاید.
لبهایش را به هم فشرد.
— و بیشتر از همه، از این میترسم که اگر روزی قلبم را به او بسپارم، دیگر نتوانم آن را پس بگیرم.
ماریان آهسته پرسید:
— اما شما او را دوست دارید، مگر نه؟
کلویی چشمهایش را بست.
تصویر کریستوفر در ذهنش ظاهر شد؛ چهرهی بیاحساسش، چشمان تیرهاش و آن لحظهی کوتاه که پیش از ترک تالار، نگاهش را پایین انداخته بود.
پارت چهارم
— پرنسس، من فردا صبح قصر را ترک میکنم. تا زمانی که خودتان پاسخی ندادهاید، هیچ اقدامی برای این ازدواج انجام نخواهم داد.
مکث کوتاهی کرد
— و هیچکس، حتی من، حق ندارد شما را برای پذیرفتن این پیشنهاد تحت فشار قرار دهد.
بعد تعظیم کرد و بدون آنکه منتظر پاسخ بماند، از تالار خارج شد.
صدای قدمهایش در راهروی مرمرین پیچید و آرامآرام دور شد.
اما کلویی هنوز به دری نگاه میکرد که پشت سر او بسته شده بود.
در تمام آن سالها، خیال میکرد اگر روزی کریستوفر از او خواستگاری کند، از شدت خوشحالی نمیتواند کلمهای بر زبان بیاورد.
هرگز تصور نکرده بود که همان لحظه، بیشتر از هر زمان دیگری از او بترسد.
نه به این دلیل که کریستوفر تهدیدش کرده بود.
بلکه چون برای نخستین بار فهمیده بود مردی که همیشه از دور دوستش داشته، واقعاً قصد دارد وارد زندگیاش شود.
و عشق در خیال، بسیار امنتر از عشق در واقعیت بود.
آن شب، کلویی تا سپیدهدم نخوابید.
کنار پنجرهی اتاقش ایستاده بود و به حیاطی نگاه میکرد که زیر نور ماه نقرهای شده بود.
سرانجام، خدمتکار وفادارش، ماریان، سکوت را شکست.
— اعلیحضرت، آیا واقعاً از دوک کرونهارت میترسید؟
کلویی به انعکاس چهرهاش در شیشه نگاه کرد.
— بله.
ماریان انتظار چنین پاسخ صریحی را نداشت.
پرنسس ادامه داد:— از قدرتش میترسم. از اینکه هیچکس نمیتواند جلویش را بگیرد. از اینکه وقتی تصمیمی میگیرد، تمام دنیا باید با آن کنار بیاید.
لبهایش را به هم فشرد.
— و بیشتر از همه، از این میترسم که اگر روزی قلبم را به او بسپارم، دیگر نتوانم آن را پس بگیرم.
ماریان آهسته پرسید:
— اما شما او را دوست دارید، مگر نه؟
کلویی چشمهایش را بست.
تصویر کریستوفر در ذهنش ظاهر شد؛ چهرهی بیاحساسش، چشمان تیرهاش و آن لحظهی کوتاه که پیش از ترک تالار، نگاهش را پایین انداخته بود.
- ۸۷
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط