𝔭𝔞𝔯𝔱/𝟏𝟐

چرا حس میکرد که داره تهیونگ و میبوسه چرا تقلا نمیکرد
چرا دوست داشت ادامه پیدا کنه
چرا می‌ترسید چشماشو باز کنه و این یه خواب باشه

لباش مکیده ميشد دقیقا مثل روز اولی که تهیونگ توی اون اتاق بوسیدش و بهش گفته که عاشقش

گفت همیشه باهاشه و اون ازداوج سر نمیگیره
چرا محتاج بوسه های وحشیانه اون شخص بود
یعنی واقعا این یه خوابه؟

اگه خواب ای کاش هیچ وقت ازش بیدار نشه
_________________

با درد بدی توی سرش چشماشو باز کرد و توی جاش نشست
اتاق خودش بود
این دیگه چه کابوسی بود


اصلا دیروز چطور امده بود خونه چرا هیچیی یادش نیست

چرا حس میکنه به تهیونگ نزدیک شده چرا قلبش دوباره درد گرفته
چرا دوست داشت اون خواب واقعیت باشه
اصلا چرا هنوز به فکر کسیه که ولش کرده اونم زمانی که حامله بود
چرا باز با یه کابوس بهم ریخته

سر درد خيلی شدیدی داشت هرچند با خوردن اون همه نوشیدنی این عادی بود
اما دیروز چه اتفاقی افتاده


با دو انگشتش درحالی که سرش رو ماساژ میداد سمت حموم قدم برداشت تا شاید یکم حالش بهتر بشه

...............

بعد از ربع ساعت از حموم امد بیرون و لباس راحتی هاشو نتش کرد رفت جلوی آینه تا کرم و مراقبت هاى پوستیشو بزنه


لباسشو یکم پایین کشید که کبودی خیلی کم رنگی رو روی گردنش دید

بازم برای هزارمین بار از خودش پرسید که دیشب چه اتفاقی افتاده

اما هیچی یادش نبود انگار ديشب از صحنه زندگیش حذف شده و هیچی ازش باقى نمونده

دستاش و دو طرفه سرش گذاشت و یکم فشار داد"دیشب چه اتفاقی افتاد"

حدودا جیغ زد که باعث شد در به سرعت باز بشه

چهره دخترش که با پریشونی بهش نگاه می‌کرد نمایان شد "م. مامان خوبی؟"

سعی کرد یکم آروم‌ش کنه به طرفش رفت و بغلش کرد "ببخشید عشق مامانی
امروز یکم حالم بده اما قول میدم زود خوب شم"

با حرفش ایملیا دست کوچولوش و روی پیشونیش گذاشت "اما تب نداری"

لبخندی زد و سعی کرد بیشتر به دخترش بفهمونه

"دیدی بعضی وقتا دلت میخواد بازی کنی اما توان نداری و بیحالی مامانیم الان اینجوریه نفسم "

بوسه ای به سر دختر‌ش زد و دستش و گرفت و از اتاق خارج شد

_________

با تهیونگ و برادر زاده اش سر میز نشسته بودن و در سکوت صبحانه میخوردن

جیمین میخواست بپرسه که دیشب تو چه وضعی پیداش کرده اما میدونست که اصلا وضع خوبی نداشته

پس در سکوت مشغول به خوردن شد که
تهیونگ به حرف امد

"از این به بعد دیگه نزدیک بار نمشى مگر اینکه خودم اجازه بدم
الکل نمیخوری، به ایملدا غير از کار نزدیک نمشى وگرنه میفرستمت پیش بابا"

جیمین سرش و انداخت پایین که تهیونگ از جاش بلند شد و "امروز تهوون روهم ببر کلاسش"


قطعاً تهیونگ این قانونا رو برای اینکه ازش اعصابانیه نذاشته برای این بود چون دوست نداشت جیمین هم مثل خودش عمرشو توی اون بار های و کثافت خونه ها بگذرونه تا يکی مثل ایملدا نجاتش بده

درسته پدرشون پشتشون نبود و فقط به فکر منفعت خودش بود

اما تهیونگ میتونست مواظب جیمین باشه کاری پدرش براش نکرد

جیمین نگاهی به برادر زاده اش کرد که تو این سن غم تو صورتش موج میزد و قطعا میتونست دلیلشو بفهمه...