خیلی از ماها معنی فوتبال رو با کریس فهمیدیم...فوتبالی که

خیلی از ماها معنی فوتبال رو با کریس فهمیدیم...فوتبالی که 90 دقیقه تورو از تموم افکار و زندگی روزمره جدا میکنه...تورو مومن میکنه به تلاش،تلاش...و بازهم تلاش...
تلاشی که تا شنیدن سوت پایان ادامه داره...تورو به باور همکاری میرسونه...
و چقدر باورهامون رو مدیون پسرک پرتغالی هستیم...پسرکی که کابوس وارترین لحظه زیستمون خبر "آویختن کفشهاشه"..و از اون روز به بعد رو دیگه نمیدونم با چه انگیزه و رغبتی به مستطیل سبز و جای خالی ارزشمندترین شماره 7 تاریخ نگاه کنیم...
اما مسلما هممون حس خوب و لبخند غرور امیزمون رو وقتیکه توی سانتیاگو با صلابت hala madrid سر داد رو بخاطر داریم...به خاطر داریم که بهمون یاد داد بجنگیم...بجنگیم و هیچوقت از خودمون راضی نباشیم حتی وقتی بهترین نتیجه رو گرفتیم...بهمون یاد داد بجنگیم و با عشق زندگی کنیم.بجنگیم و یادمون نره بهترین بودن،فقط توی گرفتن 5 تا توپ طلا نیس.یادمون نره بهترین بودن لمس حس لطیف یه کودک هوادار جنگ زدس...
بهترین بودن،گذشتن از کشیدن نقش و نگار روی بدنه واسه کمک به هم نوع..
کریس امد و بهمون یاد داد هیچوقت از تلاش دست نکشیم حتی وقتی سوژه تموم ادمای دنیایی و عهد کنیم همیشه یه هوادار واقعی بمونیم،یه هواداری که روزها،ماه ها و سالها کریس رفیق خطابمون کنه...حتی وقتی که تموم دنیا و دوربیناش،تموم دنیا و شایعه هاش،تموم دنیا و بی عدالتی هاش زوم میکنه روی مرد همیشه قهرمانمون...
با معنا ترین معنای فوتبال،زادروزت مبارک.