we

we
s2
part 22

*بیست دقیقه بعد*

نیک

بدون اینکه حرفی بزنم خودمون کنارش پرت کردم
مایا چند لحظه بعد دست‌هاش رو دور گردنم حلقه کرد و سرشو رو سینه ام گذاشت
انگار هر دومون می‌خواستیم زمان همون‌جا متوقف بشه.
وقتی ازش فاصله گرفتم، پیشونیم رو به پیشونیش تکیه دادم.

نیک: مایا...
مایا: هوم؟
نیک: نذار این شب آخرین چیزی باشه که از هم یادمون می‌مونه.

چشم‌هاش دوباره پر از اشک شد.

مایا: پس چی یادمون بمونه؟

لبخند کوچیکی زدم و دستش رو گرفتم.

نیک: وقتی برای اولین بار فهمیدم عاشقت شدم نمیتونستم قبول کنم ولی تو منو عوض کردی

مایا با بغض خندید.

مایا: مسابقه ها..مبارزه ها..
نیک: بازم انجامش میدیدم
چند ثانیه سکوت کردیم.

بعد مایا سرش رو دوباره روی سینه‌م گذاشت.
صدای نفس‌هاش آروم شده بود، اما دست‌هاش هنوز محکم لباس منو گرفته بود؛ انگار اگر رهاش می‌کرد، همه‌چیز واقعی می‌شد.

مایا: می‌ترسم.

آروم موهاش رو نوازش کردم.

نیک: منم می‌ترسم ولی میدونم همه اینا تموم میشع
مایا: پس چرا این‌قدر آرومی؟

لبخند تلخی زدم.

نیک: چون حداقل یکی از ما باید قوی بمونه.

مایا سرش رو بلند کرد و مستقیم توی چشم‌هام نگاه کرد.

مایا: قول بده برمی‌گردی
نیک: حتی اگه مجبور شم دنیا رو زیر و رو کنم برمیگردم!

مایا لبخند زد، اما اشک از گوشه‌ی چشمش پایین افتاد.

همون لحظه صدای قدم‌هایی از راهرو شنیده شد.
هر دومون ساکت شدیم.
صدای کسی نزدیک‌تر می‌شد.
مایا سریع ازم فاصله گرفت.

مایا: نیک...
نیک: هیس.

دستش رو گرفتم.
دستگیره‌ی در تکون خورد.
هر دومون به در خیره شدیم.
و بعد...

صدای آنیا از پشت در اومد.

آنیا: داداشی اینجایی؟! بیام تو؟ من اومدم