---
---
# بازی آتش — پارت ۵
## کمدِ خاطراتِ سوخته
> **«اگه اینو داری میخونی... یعنی من دیگه نیستم.»**
>
> این جملهی اولِ اون دفترچه بود. و تازه، ساعت ۳:۳۰ صبح بود. 😶
---
ساعت ۳:۳۰ صبح. دانشگاه خواب بود، ولی توی آتلیهی هنر، یک چراغ کوچک روشن بود.
تائههیونگ آرام در را هل داد. بوی رنگ روغن و کاغذ سوخته با هم قاطی شده بود. نور ماه از پنجرهی بلند افتاده بود روی زمین و سایهی صندلیها را کشیده بود تا ته دیوار.
*«چرا من همیشه باید آدمی باشم که سرش توی دردسر میرود؟»* با خودش فکر کرد و پوزخندی زد. *«آها... چون کنجکاوم. مثل یه بچهگربه که میخواد بدونه توی اون جعبه چیه.»* 🐱
قفسهی آخر، پشت یک تابلوی نیمهتمام، یک **جعبهی فلزی** کوچک بود. قفل نداشت. فقط زنگ زده بود، مثل چیزی که سالها کسی به آن دست نزده.
تائههیونگ درش را باز کرد.
داخلش: یک **دوربین شکسته**، و یک **دفترچهی چرمی** که لبههایش سوخته بود.
دوربین را برداشت. لنزش ترک خورده بود، ولی کارت حافظهاش سالم بود. انگشتش را روی دکمهی روشن گذاشت — و دوربین با یک صدای خشدار، یک عکس نشان داد.
عکسِ یک کلاس خالی. و روی تخته، با گچ، یک جمله نوشته شده بود:
**«نفر سوم از سمت چپ.»**
تائههیونگ ابرویش را بالا داد. *«نفر سوم از سمت چپ... کدوم کلاس؟ کدوم نفر؟ من؟»* 😳
بعد سراغ دفترچه رفت. صفحهی اول، با دستخطی لرزان:
> «اگه اینو داری میخونی... یعنی من دیگه نیستم.
> اسم من مهم نیست. مهم اینه که اون مرد توی کتِ بلند، هنوز دنبال این جعبه است.
> و الان... تو هم توی بازی هستی.»
---
**وسط داستان، یه لحظهی کرمریزی:** 😏
تائههیونگ دفترچه را بست و با جدیت گفت: «باشه. من توی بازیم.»
بعد یک لحظه سکوت کرد.
«...ولی اگه قراره بمیرم، حداقل قبلش میتونستم یه ساندویچ بخورم. ساعت سه و نیم صبحه و من دارم توی یه اتاق تاریک با یه دفترچهی سوخته حرف میزنم. عالیه. واقعاً عالیه.» 🥪😑
و بعد یادش آمد که شکمش از دیشب هیچی نخورده. بلند شد، رفت سمت کیفش، و یک بسته بیسکویت پیدا کرد که... تاریخش گذشته بود.
«...خب. حداقلش اینه که اگه مسموم شم، دیگه لازم نیست نگران اون مرد توی کت باشم.» 🍪💀
---
اما خندهاش با یک صدای دیگر خشک شد.
**تق... تق... تق...**
قدمها. آرام. نزدیک.
تائههیونگ فوراً چراغ قوهاش را خاموش کرد، جعبه را بست و خودش را پشت پارچههای بزرگ آتلیه قایم کرد. نفسش را حبس کرد.
سایهای از در آمد داخل. مردی با **کت بلند**. ایستاد. سرش را چرخاند. مستقیم به سمت قفسهی آخر نگاه کرد.
و بعد... یک لحظه مکث کرد.
تائههیونگ دستش را محکم روی دهانش فشار داد. قلبش مثل طبل میزد. *«اگه الان عطسه کنم، همهچیز تمومه. اگه عطسه کنم، همهچیز—»* 🤧😰
مرد یک قدم جلو آمد. بعد ایستاد. گوشیاش زنگ خورد. جواب داد، چیزی گفت، و بعد... برگشت و رفت. در بسته شد.
تائههیونگ چند ثانیه همانجا ماند. بعد آرام نفس بیرون داد و به دیوار تکیه داد.
«...من دیگه هیچوقت به خودم اجازه نمیدم کنجکاو باشم. هیچوقت. قسم میخورم.» 😮💨
**سه ثانیه بعد** داشت دفترچه را داخل کیفش میگذاشت. 😅
---
## همزمان، در بیمارستان
جونگکوک روی تخت دراز کشیده بود. دستگاه کنارش با ریتم آرام بوق میزد. پرستارها بیرون اتاق با صدای پایین حرف میزدند.
ناگهان مانیتور تندتر شد.
**بوق... بوق... بوق...**
دست جونگکوک تکان خورد. انگشتهایش مشت شد. و بعد، با صدایی خشدار و خیلی آرام، اسمی را گفت:
«...تائههیونگ...»
پرستار دوید سمت اتاق. در باز شد. و آن لحظه، توی راهرو، یک نفر ایستاده بود که نباید آنجا میبود.
---
## 🔥 پایان پارت ۵
> **به نظرتون اون مرد توی کت دنبال چی بود؟ جعبه؟ یا خود تائههیونگ؟**
> **و اون آدمی که توی راهروی بیمارستان ایستاده بود... کی بود؟** 👀
> **کامنت بذارید، چون پارت ۶ بستگی به حدسهای شما داره!** 💜
____________
> چون انقدر اصرار کردید، پارت ۵ اومد 😌🔥
> تهیونگ یه جعبه پیدا کرد، یه مرد توی کت پیدا کرد، و یه بیسکویت تاریخگذشته خورد. 🍪💀
> **پارت ۶ رو میخواید؟ کامنت بذارید!** 👇
---
خب، چطور شد؟
# بازی آتش — پارت ۵
## کمدِ خاطراتِ سوخته
> **«اگه اینو داری میخونی... یعنی من دیگه نیستم.»**
>
> این جملهی اولِ اون دفترچه بود. و تازه، ساعت ۳:۳۰ صبح بود. 😶
---
ساعت ۳:۳۰ صبح. دانشگاه خواب بود، ولی توی آتلیهی هنر، یک چراغ کوچک روشن بود.
تائههیونگ آرام در را هل داد. بوی رنگ روغن و کاغذ سوخته با هم قاطی شده بود. نور ماه از پنجرهی بلند افتاده بود روی زمین و سایهی صندلیها را کشیده بود تا ته دیوار.
*«چرا من همیشه باید آدمی باشم که سرش توی دردسر میرود؟»* با خودش فکر کرد و پوزخندی زد. *«آها... چون کنجکاوم. مثل یه بچهگربه که میخواد بدونه توی اون جعبه چیه.»* 🐱
قفسهی آخر، پشت یک تابلوی نیمهتمام، یک **جعبهی فلزی** کوچک بود. قفل نداشت. فقط زنگ زده بود، مثل چیزی که سالها کسی به آن دست نزده.
تائههیونگ درش را باز کرد.
داخلش: یک **دوربین شکسته**، و یک **دفترچهی چرمی** که لبههایش سوخته بود.
دوربین را برداشت. لنزش ترک خورده بود، ولی کارت حافظهاش سالم بود. انگشتش را روی دکمهی روشن گذاشت — و دوربین با یک صدای خشدار، یک عکس نشان داد.
عکسِ یک کلاس خالی. و روی تخته، با گچ، یک جمله نوشته شده بود:
**«نفر سوم از سمت چپ.»**
تائههیونگ ابرویش را بالا داد. *«نفر سوم از سمت چپ... کدوم کلاس؟ کدوم نفر؟ من؟»* 😳
بعد سراغ دفترچه رفت. صفحهی اول، با دستخطی لرزان:
> «اگه اینو داری میخونی... یعنی من دیگه نیستم.
> اسم من مهم نیست. مهم اینه که اون مرد توی کتِ بلند، هنوز دنبال این جعبه است.
> و الان... تو هم توی بازی هستی.»
---
**وسط داستان، یه لحظهی کرمریزی:** 😏
تائههیونگ دفترچه را بست و با جدیت گفت: «باشه. من توی بازیم.»
بعد یک لحظه سکوت کرد.
«...ولی اگه قراره بمیرم، حداقل قبلش میتونستم یه ساندویچ بخورم. ساعت سه و نیم صبحه و من دارم توی یه اتاق تاریک با یه دفترچهی سوخته حرف میزنم. عالیه. واقعاً عالیه.» 🥪😑
و بعد یادش آمد که شکمش از دیشب هیچی نخورده. بلند شد، رفت سمت کیفش، و یک بسته بیسکویت پیدا کرد که... تاریخش گذشته بود.
«...خب. حداقلش اینه که اگه مسموم شم، دیگه لازم نیست نگران اون مرد توی کت باشم.» 🍪💀
---
اما خندهاش با یک صدای دیگر خشک شد.
**تق... تق... تق...**
قدمها. آرام. نزدیک.
تائههیونگ فوراً چراغ قوهاش را خاموش کرد، جعبه را بست و خودش را پشت پارچههای بزرگ آتلیه قایم کرد. نفسش را حبس کرد.
سایهای از در آمد داخل. مردی با **کت بلند**. ایستاد. سرش را چرخاند. مستقیم به سمت قفسهی آخر نگاه کرد.
و بعد... یک لحظه مکث کرد.
تائههیونگ دستش را محکم روی دهانش فشار داد. قلبش مثل طبل میزد. *«اگه الان عطسه کنم، همهچیز تمومه. اگه عطسه کنم، همهچیز—»* 🤧😰
مرد یک قدم جلو آمد. بعد ایستاد. گوشیاش زنگ خورد. جواب داد، چیزی گفت، و بعد... برگشت و رفت. در بسته شد.
تائههیونگ چند ثانیه همانجا ماند. بعد آرام نفس بیرون داد و به دیوار تکیه داد.
«...من دیگه هیچوقت به خودم اجازه نمیدم کنجکاو باشم. هیچوقت. قسم میخورم.» 😮💨
**سه ثانیه بعد** داشت دفترچه را داخل کیفش میگذاشت. 😅
---
## همزمان، در بیمارستان
جونگکوک روی تخت دراز کشیده بود. دستگاه کنارش با ریتم آرام بوق میزد. پرستارها بیرون اتاق با صدای پایین حرف میزدند.
ناگهان مانیتور تندتر شد.
**بوق... بوق... بوق...**
دست جونگکوک تکان خورد. انگشتهایش مشت شد. و بعد، با صدایی خشدار و خیلی آرام، اسمی را گفت:
«...تائههیونگ...»
پرستار دوید سمت اتاق. در باز شد. و آن لحظه، توی راهرو، یک نفر ایستاده بود که نباید آنجا میبود.
---
## 🔥 پایان پارت ۵
> **به نظرتون اون مرد توی کت دنبال چی بود؟ جعبه؟ یا خود تائههیونگ؟**
> **و اون آدمی که توی راهروی بیمارستان ایستاده بود... کی بود؟** 👀
> **کامنت بذارید، چون پارت ۶ بستگی به حدسهای شما داره!** 💜
____________
> چون انقدر اصرار کردید، پارت ۵ اومد 😌🔥
> تهیونگ یه جعبه پیدا کرد، یه مرد توی کت پیدا کرد، و یه بیسکویت تاریخگذشته خورد. 🍪💀
> **پارت ۶ رو میخواید؟ کامنت بذارید!** 👇
---
خب، چطور شد؟
- ۱۰۷
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط