چندشاتی جونگکوک(پارت۲)

^درخـــواســتـــی^
“وقـتـی عـضـو هـشـتـمـی”

بعد از شام، از جین تشکر کردیم و ظرفای اضافیو توی سینک گذاشتیم تا بعدا یه بدبختی بهشون برق بندازه✨.
بخار غذا هنوز توی هوا بود. بوی ادویه‌ ها با خنده‌ های بچه ‌ها قاطی شده بود. صدای برخورد قاشق و بشقاب، یه حسِ خونه بودن میداد… یه حس معمولی و آروم.
ولی دلِ من؟ اصلا آروم نبود.
⸻
{پــذیــرایــی}

جیمین: «نظرتونه امشب یکم مست کنیم؟»

همینو کم داشتیم.
انگار امشب قرار نبود هیچی ساده بگذره.

یونگی: «من که پایم»

همشون پایه بودن جز… همون جذابِ‌ لعنتی‌ ای که از وقتی اومدم یه کلمه حرف نزده.
ساکت، سرد، با اون نگاهایی که بیشتر از هر داد زدنی صدا دارن.
بهش خیره بودم و منتظر بودم چیزی بگه. حتی یه “باشه” ساده.
اما انگار ذهنش درگیرتر از این حرفا بود.
یا شاید… نمیخواست وارد چیزی بشه که من توش حضور دارم.

نامجون: «ا/ت تو پایه‌ای؟»

یه لحظه حس کردم همه نگاها سمت منه.

ا/ت: «عام… آره ولی کم.»

نگاهم ناخودآگاه رفت سمت جونگکوک تا ببینم ریکشنش چیه.
وای محض رضای خدا!
من باید چیکار کنم تا راضی باشه؟
چرا با اون چشمای لعنتیش که نمیتونم بهشون زل بزنم همش بهم نگاه میکنه؟
تنها چیزی که از عمق چشاش میتونم بفهمم یه جمله‌ست:
“خفه شو!”
اون نگاه نه گرم بود، نه خنثی… یه چیزی بین عصبانیت و مالکیت. و این بدترین قسمتشه.
⸻
هوسوک و یونگی با کلی بطری شراب و لیوان برگشتن.
صدای برخورد شیشه‌ ها،برق شیطنت توی چشماشون…
بطریا رو یکی‌ یکی روی میزای چوبی میچیدن.
با اون همه بطری، دست کمی از پارتیای شبونه نداشتیم.
نور زرد پذیرایی روی شیشه‌ ها میفتاد و مایع قرمز داخلشون برق میزد… انگار امشب قراره چیزی بیشتر از الکل توی رگامون جریان پیدا کنه.

تهیونگ که کنارم نشسته بود،
بطری اولو باز کرد. صدای باز شدن در بطری،آروم در بطری توی فضا پیچید.
درحال پر کردن هشت تا لیوان روبروش بود که وقتی به لیوان آخر رسید بهش گفتم:

ا/ت: «من زیاد نمیخورم این یکیو کمتر بریز.»

نمی‌خواستم امشب کنترلمو از دست بدم.
نه جلوی اونا.
نه جلوی" اون".

لبخندی زد و سرشو تکون داد.

تهیونگ: «خوبه؟ همینقدر؟»

ا/ت: «آره آره. مرسی.»

لیوانو گرفتم. سردی شیشه زیر انگشتام نشست.
ضربان قلبم از حد عادی سریع‌ تر بود، بدون اینکه حتی یه قطره خورده باشم.
با صدای پچ‌پچی که به گوشم میرسید، سرمو بالا گرفتم که با قیافه‌های پر از شیطنت اعضا مواجه شدم.
اون لبخندای معنی‌ دار… اون ابرو بالا انداختنا…

لیوانای شرابشونو از روی میز برداشتن.

ا/ت: «شماها چتونه چرا اینطوری نگاه میکنین؟»

جیمین: «ماشالا خوب با تهیونگ لاس میزنین.»

یهویی گر گرفت صورتم.
داغی گونه‌ هامو حس میکردم.
حتی گوشامم داغ شده بودن.

ا/ت: «لاس کجا بودههه؟»

جین: «جیمین راست میگه. کم مونده جلوی ما-»

تهیونگ پرید وسط حرف جین و گفت:

تهیونگ: «چرا حرف سر هم میکنیننن؟»

قلبم یه لحظه از سینم کوبید بالا.
هم از خجالت، هم از استرس… هم از چیزی که جرأت اسم بردنشو ندارم.

همین حین، تصادفی نگاهمو به جونگکوک دادم.
و کاش نمیدادم.
اینقدر دندوناشو روی هم فشار میداد که رگ گردنش به وضوح دیده میشد.
فکش قفل شده بود.
از طرفی هم اونقدر به لیوان بین انگشتاش فشار آورده بود که نوک انگشتاش قرمز شده بودن.
اون سکوتش از هر تهمتی سنگین‌تر بود.
اون نگاهش از هر دعوایی ترسناک‌ تر.

یونگی: «به نظر من که به هم میاین.»

هوسوک: «حالا کم کم یخشون باز میشه.»

نامجون: «اذیتشون نکنین گناه دارن.»

هوفف… بالاخره یکی نجاتم داد.
یه نفس عمیق کشیدم، اما سنگینی هوا هنوز رو سینم بود.

چون مشکل من تهیونگ نبود.
مشکل من اون کسی بود که حتی یه کلمه نگفت…
اما با همون سکوتش، بیشتر از همه حرف زد.

ادامه دارد...
دیدگاه ها (۱۵)

True Love②⑨شب تهیونگ: ببخشید مزاحم شدم م.ب:این چه حرفیه خوش ...

🩷 hׁׅ֮υׁׅꭈׁׅtׁׅ — پارت سومروز بعد، ا/ت طبق معمول بعد از کلاس...

𝕄𝕌𝕊𝕀ℂ🎶𝙿𝙰𝚁𝚃𝟹 | صدایی که پنهانش کرده بودکافه‌ی کوچکی نزدیک دان...

سناریو سو پارت اخر

فیک تهیونگ عشق اجبار

سناریو سو پارت اخر

سناریو ایدل رویایی پارت ۳

💜 پارت اول | شبی که همه‌چیز شروع شد صدای موسیقی کل بار رو پر...

℘ɑׁׅꭈׁׅtׁׅ 4 | چیزی که نمی‌توانست پنهانش کندصبح دوشنبه، دانش...

⚠️عکس عوض شده⚠️P27عروس فراری تا وقتی ا/ت بخواد حرفش رو تموم ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط