دوستی ،که همیشه ...

دوستی ،که همیشه ...

موقع دست دادن خداحافظی ...

آن لحظه ی ...

قبل از رها کردن دست ...

با نوک انگشتهایش ...

به دستهایت ...

یک فشار کوچک می دهد ...

به نشانه دوستی عمیق ...

مثل آن راننده تاکسی ای ...

که حتی اگر ...

در ماشینش را محکم ببندی ...

بلند می گوید:

روز خوبی داشته باشی...

آدمهایی که توی اتوبوس ...

وقتی تصادفی ...

چشم در چشمشان می شوی...

دستپاچه رو بر نمیگردانند ...

لبخند می زنند ...

و هنوز نگاهت می کنند ...

دوست هایی که بدون مناسبت ...

کادو می خرند ...

مثلا می گویند ...

این شال پشت ویترین انگار مال تو بود ...

یا گاهی ...

دفتریادداشتی ...

نشان کتابی ...

آدمهای پيامكهای آخر شب ...

که یادشان نمی رود گاهی قبل از خواب ...

به دوستانشان یادآوری کنند که چه عزیزند ..

آدمهای پيامكهای پُر مهر بی بهانه ...

حتی اگر با آن ها بدخلقی

و بی حوصلگی کرده باشی ...

آدمهایی که هر چند وقت یک بار ...

ایمیل پرمحبتی می زنند ...

که مثلا تو را می خوانم ...

و بعد از هر یادداشت غمگین ...

خط*هایی می نویسند ...

که یعنی هستند ...

کسانی که غم هیچ کس را ...

تاب نمی آوردند...

آدمهایی که اگر توی کلاس تازه وارد باشی...

زود صندلی کنارشان را با لبخند تعارف می کنند ...

که غریبگی نکنی ...

آدمهایی که خنده را از دنیا دریغ نمی کنند...

توی پیاده رو بستنی چوبی لیس می زنند...

و روی جدول لی لی می کنند...

همین ها هستند ...

که دنیا را جای بهتری می کنند ...

برای زندگی کردن ...