پارت ۵۲
دازای*چویا داشت از بسته ها قرص های مختلفی بر میداشت و دستاش میلرزید.
اما چرا؟؟... راهم رو سمتش گرفتم و سوالم رو با لحن جدی و نگران پرسیدم:
چویا...چرا این همه داری قرص میخوری؟ نمیگی ممکنه خطر ناک باشه؟
چویا کمی از جاش پرید و با صورتش که کمی رنگ پریده بود به سمت دازای برگشت.
جا خورد چون احتمال نمیداد دازای به این زودی کارش تموم بشه و جلوش سبز بشه
سعی کرد با آروم کردن خودش جواب دازای رو بده و با لحن آرومی لب زد:چی..چیزی نیست فقط کمی سردرد دارم یه...یه مسکن بخورم درست میشه نگران نشو.
دازای انتظار این جواب رو داشت چون میدونست چویا اونقدر غرور داره که اگه مشکلی بر بخوره خودش سعی در رفع کردنش داره پس اون هم لجوجانه و محکم گفت:واسه سردرد یه مسکن میخورن نه چهار تا...البته شک دارم همه اینا واسه سردرد باشن!
چویا تقریبا خشکش زده بود نمیدونست چی بگه چون واقعا این سری حق با دازای بود اما نمیخواست اعتراف کنه که خسته شده...نمیخواست بگه از شدت فشار کار و فشار های روانی خسته شده.
اما از طرفی میدونست تا وقتی یه جواب درست درمون به مرد مقابلش نده اون بیخیالش نمیشه.
و از شانس خوب چویا و شانس بد دازای صدای زنگ به صدا دراومد که نشون از اومدن مهمونا بود.
دازای با اکراه سمت در رفت اما قبل از اینکه خیلی از چویا دور بشه سرش رو برگردوند و با لحن خشک و جدی گفت:فکر نکن یادم میره آخر شب باهم حرف میزنیم.
و با اینطور حرف زدنش پسر موحنایی تو شک فرو رفت و سر جاش میخکوب شد
یعنی در این حد حالش برای اوسامو مهمه که با این لحن حرف زد؟
با درد بدی که دوباره تو سرش پیچید بیخیال این افکار شد و هر ۴ تا قرص رو همزمان باهم توی دهنش جا داد و با یه قلوپ محکم از آب داخل لیوان قرص ها رو پایین داد
سمت سینک رفت و با آب زدن صورتش سعی کرد خودش رو سرحال بیاره تا بتونه تا آخر امشب دووم بیاره.
دست و صورتش رو با دستمال کاغذی خشک کرد و اون رو توی سطل آشغال انداخت و با خودش تکرار کرد
چویا*آروم باش ناکاهارا تو بدتر از اینا هم تجربه کردی اینا که چیزی نیست...برو و مثل همیشه محکم باش
با اینکه واقعیت چیز دیگه ای بود اما بیخیال این واقعیت یا حقیقت شد و به سمت حال رفت تا با تمامی مهمون ها احوال پرسی کنه و اون روی همیشه شادش رو حفظ کنه
و تو ذهن چویا و دازای فقط یک چیز بطور همزمان میچرخید و اون این بود که :
اگه امشب همه چیز خوب پیش بره میتونیم بدون دقدقه باهم باشیم
و این براشون یه دلگرمی بزرگ داخل این جنگ روانی بود
خوب خوب تا اینجا نوشتم نظرتون چیه
اما چرا؟؟... راهم رو سمتش گرفتم و سوالم رو با لحن جدی و نگران پرسیدم:
چویا...چرا این همه داری قرص میخوری؟ نمیگی ممکنه خطر ناک باشه؟
چویا کمی از جاش پرید و با صورتش که کمی رنگ پریده بود به سمت دازای برگشت.
جا خورد چون احتمال نمیداد دازای به این زودی کارش تموم بشه و جلوش سبز بشه
سعی کرد با آروم کردن خودش جواب دازای رو بده و با لحن آرومی لب زد:چی..چیزی نیست فقط کمی سردرد دارم یه...یه مسکن بخورم درست میشه نگران نشو.
دازای انتظار این جواب رو داشت چون میدونست چویا اونقدر غرور داره که اگه مشکلی بر بخوره خودش سعی در رفع کردنش داره پس اون هم لجوجانه و محکم گفت:واسه سردرد یه مسکن میخورن نه چهار تا...البته شک دارم همه اینا واسه سردرد باشن!
چویا تقریبا خشکش زده بود نمیدونست چی بگه چون واقعا این سری حق با دازای بود اما نمیخواست اعتراف کنه که خسته شده...نمیخواست بگه از شدت فشار کار و فشار های روانی خسته شده.
اما از طرفی میدونست تا وقتی یه جواب درست درمون به مرد مقابلش نده اون بیخیالش نمیشه.
و از شانس خوب چویا و شانس بد دازای صدای زنگ به صدا دراومد که نشون از اومدن مهمونا بود.
دازای با اکراه سمت در رفت اما قبل از اینکه خیلی از چویا دور بشه سرش رو برگردوند و با لحن خشک و جدی گفت:فکر نکن یادم میره آخر شب باهم حرف میزنیم.
و با اینطور حرف زدنش پسر موحنایی تو شک فرو رفت و سر جاش میخکوب شد
یعنی در این حد حالش برای اوسامو مهمه که با این لحن حرف زد؟
با درد بدی که دوباره تو سرش پیچید بیخیال این افکار شد و هر ۴ تا قرص رو همزمان باهم توی دهنش جا داد و با یه قلوپ محکم از آب داخل لیوان قرص ها رو پایین داد
سمت سینک رفت و با آب زدن صورتش سعی کرد خودش رو سرحال بیاره تا بتونه تا آخر امشب دووم بیاره.
دست و صورتش رو با دستمال کاغذی خشک کرد و اون رو توی سطل آشغال انداخت و با خودش تکرار کرد
چویا*آروم باش ناکاهارا تو بدتر از اینا هم تجربه کردی اینا که چیزی نیست...برو و مثل همیشه محکم باش
با اینکه واقعیت چیز دیگه ای بود اما بیخیال این واقعیت یا حقیقت شد و به سمت حال رفت تا با تمامی مهمون ها احوال پرسی کنه و اون روی همیشه شادش رو حفظ کنه
و تو ذهن چویا و دازای فقط یک چیز بطور همزمان میچرخید و اون این بود که :
اگه امشب همه چیز خوب پیش بره میتونیم بدون دقدقه باهم باشیم
و این براشون یه دلگرمی بزرگ داخل این جنگ روانی بود
خوب خوب تا اینجا نوشتم نظرتون چیه
- ۱۱.۱k
- ۳۰ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط