we

we
s2
part 28

نیک

با سبز شدن چراغ، پام رو روی گاز فشار دادم و ماشین با سرعت از خط شروع عبور کرد.
صدای موتور ماشین لیون کنارم می‌پیچید. هر دومون سعی می‌کردیم از اون یکی جلو بزنیم، اما من به این راحتی‌ها قصد باختن نداشتم.

لیون: از طریق بی‌سیم ماشین* آماده‌ای شکست رو قبول کنی، داداش؟!
نیک: هنوز اول مسابقه‌ست، زود ذوق نکن!
لیون: بهونه نیار وقتی باختی!

خندیدم و دنده رو عوض کردم. توی پیچ اول ازش جلو زدم، اما لیون هم بلافاصله خودش رو بهم رسوند.
برای چند دقیقه واقعاً تونستم به چیزی جز مسابقه فکر نکنم. نه بابا، نه مشکلات خانوادگی، نه فاصله‌ای که بین من و مایا افتاده بود.
فقط من بودم و جاده
برای اولین بار احساس آزادی کردم
البته بعد مدت ها!
ولی درست وقتی داشتم از خط پایان رد می‌شدم، تصویر مایا توی ذهنم ظاهر شد
اینکه چطور مثل یک شکارچی رانندگی میکرد
اون لبخندش حین بردن
لعنتی، حتی وسط مسابقه هم نمی‌تونستم فراموشش کنم.
ماشین رو متوقف کردم

لیون: از ماشین پیاده شد و به ماشین من تکیه داد* خب مثل اینکه...اتفاقی افتاده؟!
نیک: نه
لیون: آره جون عمت و منم دلیلشو نمیدونم!
عشقه دیکه نمیشه کاریش کرد
نیک: تو چه جوری دوری از هانا رو تحمل میکنی؟!
لیون: ببین قابل تحمله ولی به نظر من شما چون با اجبار دور شدین براتون سخت میاد
نیک: باشه پروفسور عشق
هر دومون خندیدیم.
لیون: حالا جدی، خوبی؟
نیک:نمیدونم
لیون؛..
نیک: هنوز یک روز هم‌ نشده
لیون: عادت میکنی
نیک: باید بکنم
لیون: پس اوضاع خیلی بدتره.
نیک: هلش دادم* خفه شو
لیون: ببین، من نمی‌خوام فضولی کنم، ولی مایا هم احتمالاً الان حال بهتری نداره اما شما دوتا عادت کردین هر مشکلی پیش میاد، خودتون رو از هم دور کنین.
نیک: به قول خودت این بار فرق داره چون با اجبار دور شدیم
لیون: دقیقا اما نیکی که من میشناسم وقتی چیزی رو بخواد، زمین و زمان رو به هم می‌دوزه تا به دستش بیاره
نیک: نمی‌خوام مجبورش کنم بین من و مامانش یکی رو انتخاب کنه.
لیون: پس مجبورش نکن. ولی بذار خودش تصمیم بگیره. مایا اون‌قدر قوی هست که بتونه درباره‌ی زندگی خودش تصمیم بگیره.
نیک: اون فقط میخواد معمولی باشیم
یک خانواده معمولی ولی خانواده یاری نمیکنه
بخاطر یک شهرت مسخره
من فقط می‌خوام وقتی برمی‌گردم، هنوز کنارم باشه و....
لیون: فراموشت نکرده باشه!
نیک: امیدوارم

توی دلم می‌دونستم که هرچقدر هم خودم رو با ماشین‌ها و مسابقه و چیزای دیگه سرگرم کنم، آخرش همه‌ی راه‌ها به مایا ختم می‌شن.
امیدوارم مایا هم حس منو داشته باشه
منو فراموش نکنه
لیون: میخوای بهش پیام بدم؟!
نیک: باشه


مایا

هانا پشت فرمون نشسته بود و با صدای بلند آهنگ می‌خوند. اون‌قدر خارج از ریتم که نمی‌دونستم بخندم یا ازش بخوام خفه بشه.

مایا: هانا، تو مطمئنی این آهنگه؟!
هانا: ببخشید؟! داری به استعداد خوانندگی من توهین می‌کنی؟!
مایا: استعداد؟! این اسمش استعداد بود؟! بیشتر شبیه جر دادن حنجره اس
هانا: پیاده شو، خودت برو!
مایا: ماشین خودمه، هر وقت بخوام پیاده می‌شم
*هردومون بی دلیل زدیم زیر خنده*

هانا: دلم بستنی خواست پایه ای؟!
مایا: صدرصد

برای اولین بار بعد از رفتن نیک، احساس می‌کردم می‌تونم چند دقیقه بدون اون غم سنگین توی سینه‌ام نفس بکشم.
نه اینکه دلتنگش نباشم.
اتفاقاً دلم برای شنیدن صداش، برای شوخی‌هاش و حتی برای وقت‌هایی که بی‌دلیل حرصم می‌داد، تنگ شده بود ولی اگه یک ثانیه به فکرش می افتادم فقط میخواستم جیغ بزنم پس هانا تمام تلاشش رو میکنه فقط منو از فکرش دور نگه داره

اما هانا درست می‌گفت. نمی‌تونستم اجازه بدم نبودنش تمام زندگی‌ام رو متوقف کنه.*
هانا: بالاخره یه تصمیم منطقی!

*یهو گوشیم رفت تو حالت ویبره کوتاه*

*گوشیم روشن شد و یک پیام از لیون اومد بالا*